Un libro para viaxar á orixe do colexio Eusebio dá Garda
O centro cumpre 125 anos e moitas das súas historias e anécdotas recóllense en ‘Escolas dá Garda. 125 anos co ensino público’
Dolores Orellán pousa co libro. | // IAGO LÓPEZ / Ana Carro
O colexio Eusebio dá Garda cumpre 125 anos de vida, de historias, de profesores, de alumnos, de familias, de clases e de moito coñecemento. Un enorme percorrido que agora se plasma en letras e fotografías no libro Escolas dá Garda. 125 anos co ensino público. A coordinadora editorial e profesora do centro, Dolores Orellán, revela que o libro está cheo “de historias e anécdotas” que permiten viaxar ás orixes do colexio.
Orellán indica que neste tempo “pasaron moitas cousas”, así que cre que era o momento de “reunilas e contalas”. “Cando empecei a recompilar información, pensei que era importante falar con alguén que nos contase como era a cidade hai 125 anos. Os edificios que había e as tendas nas que a xente compraba”, recorda. Así deu con Iván García Campos que “escribiu unha historia que é unha viaxe fantástica ao pasado”.
Pero hai máis enfoques dentro destas páxinas. “Falamos co director da Escola de Arquitectura, Miguel Abelleira, que escribiu sobre o edificio e as súas características. Tamén contamos co catedráticos Manuel Tajes, que nos fala da historia e vida de Eusebio dá Garda”, conta a coordinadora editorial, que como muller non quixo esquecerse do papel de María Barbeito, que foi profesora no colexio. “Sobre ela fala Isabel Hortas” di. Con portada de Óscar Cabana e editado pola Imprenta Provincial, Escolas dá Garda contén fotografías antigas e actuais para deixar constancia do paso do tempo.
“Ademais, na redacción participaron moitos alumnos do centro”, comenta Orellán para deixar claro que todos puxeron o seu granito de area nesta publicación. “O aceno de identidade deste centro é que abre as súas portas a todo o mundo e que colabora con outros centros”, resume a profesora, á que lle gusta recordar anécdotas sobre o sucedido dentro das aulas do Eusebio dá Garda. “Todo aparece no libro. Como a historia dunha parella que se coñeceu aquí e que el lle pediu matrimonio a ela no patio do colexio”, desvela.
A Dolores Orellán gustoulle mirar atrás e facer esta viaxe no tempo, pero cre que o importante é que o centro “siga sumando” para “seguir celebrando”.
