Greta Chicheri, a artista da Coruña que levou a súa pintura a Cannes da man de Sorogoyen: "Estou feliz e non mo creo"

Nunhas habitacións dun hotel no que se aloxa o personaxe de Javier Bardem no ser querido, a nova película de Rodrigo Sorogoyen que compite pola Palma de Oro en Cannes, colgan varios cadros da pintora da Coruña Greta Chicheri. Son volcáns, que forman parte dunha obra sobre as paisaxes dunha illa e dunha vida en Forteventura , a súa terra de adopción. "Eu non vin aínda a peli, pero dixéronme que ven moito", conta coa emoción de quen non termina de crerllo.

A oportunidade chegou da man doutra coruñesa, Antía León, que traballa no departamento de arte da cinta. A produción buscaba obras que dialogasen con esa idea do volcán. Gustaron os seus cadros, que foron alugados durante a rodaxe, aínda que Greta chancea: "Deixounos usar gratis", pola ilusión que lle xera aparecer nunha cinta así. Chicheri non chegou a tratar co director madrileño, pero fala con agradecemento. "Estou feliz e non mo creo".

A profesora revolucionaria

Antes de Cannes, dos volcáns e de Forteventura, estivo A Coruña. Chicheri viviu na cidade ata os 18 anos e alí empezou todo: "Sempre me gustou pintar desde pequeniña", rememora. No colexio tivo unha profesora de plástica que lle abriu unha porta mental. "Unha vez díxome: ti vasche a dedicar a isto". Aquela frase deixouna pensando, porque ata entón non se expuxo se se podía vivir de pintar. A escena ten algo de pequena revolución, xa que ela estudaba en Xesuítas, "un colexio de curas, moi convencional e moi conservador", e aquela docente chegou "co pelo curto e pintado de laranxa", rompendo esquemas.

Na súa casa, con todo, a arte non era unha rareza. "A miña bisavoa pintaba incrible", explica. Había cadros seus, copias de mestres do Renacemento, debuxos, fotografías e unha relación natural con todo o creativo. "A familia da miña nai era moi artista, gustáballe moito pintar, escribir, todo o relacionado coas artes".

Despois chegou Madrid e a carreira de Belas Artes, aínda que non exactamente como ela imaxinábao. Quería entrar na pública, non pasou o exame de ingreso e acabou nunha privada máis enfocada ás novas tecnoloxías e ao conceptual. "Eu o que quería era pintar, sempre me encantou a pintura", admite. Naquel momento sentiu que saía da universidade sen saber pintar como quería, pero cos anos reconciliouse con esa frustración: "Agora, visto de lonxe, creo que me veu ben", afirma. Aquela formación acabouna axudando: "Logo atopei o meu camiño cun estilo pouco académico".

Do mar da Coruña ao de Forteventura

A vida profesional non chegou ao acabar de estudar. Houbo traballos que non a enchían, empregos de camareira e ata unhas oposicións aprobadas. "Un día dixen: mira, déixoo todo e póñome a pintar". Alugouse unha casa onde podía ter o seu estudo e dar clases. A primeira oportunidade chegou na Galería Utopía Parkway de Madrid: "Foi a miña primeira exposición nunha galería importante", recorda. A partir de aí chegaron vendas, mostras e unha carreira construída sen fórmula máxica. "Hai unha parte de sorte, unha parte de talento e outra parte de perseveranza. Sen ningunha non vas a ningún sitio".

En 2005 instalouse en Forteventura tras suspender un exame de inglés para ir estudar arte a Nova York. "Unhas cousas sempre me levan a outros sitios", comenta cun ton positivo. Pasou o verán na illa porque alí estaba a súa irmá e terminou quedándose. "Namoreime do mar, desta vida un pouco salvaxe". Desde entón, a illa marcou a súa pintura, aínda que ela prefire falar de experiencia antes que de postal: "Vida e arte sempre van xuntos. A miña pintura vira sobre os meus problemas ou o que vexo ao meu ao redor".

A artista define a súa obra como "unha pintura silenciosa, tranquila, estática e poética". Nos últimos tempos apareceron figuras humanas e unha vontade de contar historias, pero aínda non hai punto final: "O culmen nunca chega, a obra mestra nunca está feito, sempre está por facer".

Entre A Coruña e Forteventura hai para Chicheri un nexo máis forte do que parece. Cando chegou á illa, recorda, xa había unha comunidade importante de coruñeses atraídos polo surf. Logo veu o boom da construción e a illa encheuse de paisanos. "Chegou a haber pintadas de 'Fóra galegos'", recorda. Ela, que pasou máis de media vida alí, cita un poema canario para explicar a súa idea de pertenza: "Eu son de onde estou feliz, e é onde están os meus fillos e os meus plantitas plantadas".