Saltar ao contido principalSaltar ao pé de páxina

Recomenda a un veciño

Javier e José Luis, 11 anos de amizade e cómics no barrio coruñés de Catro Camiños: "Foi amor a primeira vista"

A coincidencia de abrir os seus establecementos na mesma rúa permitiu aos donos da Bodeguita e Metrópoles Cómics forxar un vínculo profesional e persoal único

José Luis Rodríguez (izquierda) y Javier Losada (derecha), propietarios de Metrópolis Cómics y La Bodeguita del Corazón Chiflado.

José Luis Rodríguez (esquerda) e Javier Losada (dereita), propietarios de Metrópoles Cómics e A Bodeguita do Corazón Chiflado. / Carlos Pardellas

Xa nos segues?Márcanos como medio preferente
Engádenos en Google

Hai quen pasa toda a súa vida na Coruña sen cruzarse cunha alma afín. Outras veces, en cambio, o universo parece confabularse para facer coincidir a dúas persoas que, a priori, non terían por que atoparse nunca.

Iso é o que lles ocorreu a Javier Losada e a José LuisRodríguez , os donos da Bodeguita do Corazón Chiflado e Metrópoles Cómics. Cada un tiña o seu negocio en sectores diferentes -un pasaba os días tras a barra e o outro entre os estantes- pero o curso do antigo río Monelos propúxose unilos na rúa que leva o seu nome, onde, case ao mesmo tempo e sen ter noticia do outro, decidiron montar os seus locais.

Din os propietarios que aínda recordan a primeira vez que percorreron os 50 metros escasos que lles separan do seu veciño. Os dous sentiron o mesmo estupor e tiveron o mesmo flechazo ao cruzar as portas. “Foi amor a primeira vista, alucinante. O primeiro que lle comprei foi unha cabeza de Darth Vader que respiraba. Iso foi fai once anos. Aínda a teño e aínda respira”, conta entre risas Losada, máis coñecido na urbe como Nikopol.

Javier Losada y José Luis Rodríguez, con uno de los murales de La Bodeguita del Corazón Chiflado.

Javier Losada e José Luis Rodríguez, cun dos murais da Bodeguita do Corazón Chiflado. / Carlos Pardellas

O sobrenome vénlle do protagonista do cómic A feira dos inmortais, que morre recitando a Baudelaire. “Nesa época eu estaba moi colgado de Baudelaire e os cadros asinábaos como Nikopol. Ata o meu pai acaboume chamando así”, di o hostaleiro, que non deixou de visitar a tenda de cómics do barrio desde que Rodríguez subiu o enreixado.

Tampouco o libreiro escatima nas visitas á vinoteca do seu amigo, onde vai sempre que pode para gozar dunha tapa de tortilla e do característico ambiente do local. Ese ambiente co que entendeu, no mesmo momento no que puxo un pé dentro, que alí había outra persoa tan afeccionada como el ao mundo da cultura pop e o coleccionismo.

Pasou os ollos polas paredes cheas de debuxos, billetes antigos e máquinas de escribir, reparou nos estantes con vinilos e na gran colección de Tintín -unha das maiores paixóns de Rodríguez- que ocupaba parte do espazo. A amizade era practicamente inevitable. “Todo o que hai móstrache como é el e a súa parella [Cristina Souto]. Ten ata un falcón milenario. Sempre aproveita as miñas visitas para preguntarme se teño algo e contarme anécdotas superdivertidas. Vémonos todas as semanas”, di o libreiro sobre o amigo que a casualidade lle achegou á porta.

Dous pequenos templos da cultura pop irmandados na Coruña

Metrópoles Cómics e A Bodeguita non só teñen en común os hobbies dos seus donos. Tamén a clientela é similar e igual achégase a tomar un viño e ojear os cómics de Nikopol como se dirixe á librería para conseguilos en físico e levarllos a casa.

O propio Rodríguez foi o responsable de engrosar algunha vez a colección deste peculiar bar de Catro Camiños. “O outro día regalounos un de Harold Foster. Téñoo aí e a xente alucina”, afirma o hostaleiro, que -despois de unha vida tras a barra en locais como Mar Dentro e O Latino- decidiu crear o bar ao que lle “gustaría” ir na Coruña.

Alí sempre está a soar algún vinilo de rock, blues ou jazz dos 70 e 80. Como di Rodríguez, “non hai música mala”, en parte porque o tabernero resérvase o dereito de selección.

O reguetón nin sequera contémplase. Non o pide ninguén? “Inténtano, pero non se aceptan peticións”, confesa entre risas o propietario. Quizá algúns dos seus clientes habituais, como Pedro Granell (Os Eskizos), Álvaro Dorda ou Marcos Rodríguez (Bad Whiskey), lanzáronlle algunha mirada inquisitiva se non fóra así.

Los dos amigos, con la colección de vinilos de Javier 'Nikopol' Losada.

Os dous amigos, coa colección de vinilos de Javier 'Nikopol' Losada. / Carlos Pardellas

Cada sábado, a música alcanza un protagonismo ata maior co ‘Petardeo’, unha versión diúrna do tardeo que “enche” o local. Para algúns, aquel é o bar “dos vellos rockeiros”. Para outros, un refuxio deses que xa escasean. E, para Losada, un modo de traballar entre as grandes paixóns da súa vida.

O mesmo motivo é o que impulsou ao dono de Metrópoles a montar a súa tenda. Rodríguez quería ser “debuxante profesional de cómics”, e mantivo “a ilusión” creando xunto ao seu irmán en Ferrol a primeira das tres sedes que a súa tenda posúe na actualidade.

En 2014 é cando aterrou na Coruña e converteuse nun oasis alternativo para a parte máis “freak” da urbe. Gran parte dos mozos que se achegan fano en busca do último volume da súa manga favorito, un xénero que rivaliza cos cómics mainstream do universo Marvel e DC.

A edición 1629 A horrible historia dos náufragos do Iacarta é o que ten agora mesmo obsesionado a Rodríguez, que tamén leva unhas semanas rompéndose a cabeza para conseguir a última petición do seu amigo. “Quere a figura do protagonista de The Rocky Horror, pero non a encontro. Non está de moda e non hai nada”, lamenta o libreiro, que xa pensa en como comunicarlle a noticia ao seu veciño.

A desilusión, probablemente, non lle durará moito, porque a conversación destes dous negocios sempre salta de rama en rama. O mesmo comentan os últimos exemplares que arribaron a Metrópoles como as preocupacións propias dun autónomo que loita a diario por sacar adiante o seu local.

Ao principio, cando acababan de coñecerse, ata houbo momentos para o desconcerto que hoxe xa se converteron en anécdotas. A Nikopol hai unha que aínda lle fai estalar en gargalladas. “Estivemos a falar no bar e ao día seguinte atopeimo na rúa. E díxenlle: ‘Ata logo!’. El quedóulleme mirando raro e eu pensei: ‘Pero, que lle pasa a este home?’. Pois era o irmán xemelgo, que non me coñecía de nada!”.

Tracking Pixel Contents