Bil Nsongo espiu a espera pola súa titularidade

Bil tivo que derrubar a porta varias veces para poder entrar. Non só hai teitos de cristal. Cando por fin estaba esnaquizada e astillada no solo, Antonio Hidalgo reparou en que ningún dos tres dianteiros do primeiro equipo ofrécelle máis que o camerunés. Ten a mente despexada, máis recursos e unhas calidades que lle dan saída, opcións, a un equipo chato en ataque. É probable que se o dorsal de Nsongo non mostrase un número máis aló do 25, xa levaría un par de semanas entre os elixidos para saír de inicio. Non deixa de ser unha peaxe lóxica para os mozos que irrompen desde o Fabril, pero ata certo punto. Hai tempo que ese posto tiña que ser seu. Ser un club de canteira é consentilos e investir, pero tamén atreverse, que do primeiro ao último de Abegondo saiban que esa é o compás. Se non é así, todo o anterior non vale de nada. Non pode haber vacilaciones.

Para el

Se xa tardou en chegar a súa titularidade, o seu partido en Ceuta non fixo máis que espir a decisión e darlle as chaves do posto. Deu saída con pelota, marcou a que debía acertar. Unha moi parecida fallou Stoichkov uns minutos despois. Sen artificios, deulle osíxeno a un equipo afogado polo seu fútbol raquítico durante moitas semanas, ao que lle faltaba aínda máis o aire porque cada vez que a pelota chegaba á área, aquilo era un soar. No Alfonso Murube non o foi, en gran medida, grazas ao camerunés. O Deportivo ten, por fin, un dianteiro.