O deportivismo asfalta o barro en Valladolid

Gabriel madrugou para devorar cinco horas de estrada en bus sen ter entrada, sen máis ánimo que vivir a cita. Antonio voou desde Ámsterdam por amor a unhas cores. A Noel vestíronlle un tutú rosa e puxéronlle unha perruca branca nunha fin de semana de despedida de solteiro en Valladolid que, por dobre motivo, non esquecerá. Bienvenido paseou por Valladolid o traxe branquiazul que lle cosía a súa sogra e que xa lucira no Centenariazo.

Son microhistorias branquiazuis que constrúen unha gran historia, a dunha afección que viviu o afundimento no barro do fútbol non profesional e que, seis anos despois, saborea un momento extraordinario, o regreso a Primeira División. Valladolid penétrase no imaxinario colectivo deportivista, que converteu a cidade nunha nova Coruña e o seu estadio, o José Zorrilla, nun pequeno Riazor que luciría moito máis branquiazul sen as limitacións impostas á afección coruñesa.

"Van ver volver"

Privados de lucir as súas cores na bancada, os afeccionados, con cánticos, saltos, aplausos e ánimos, acompañaron aos seus xogadores desde as bancadas. Desde todas, sen excepción. Pola oeste, pola leste, polo fondo sur, polo fondo norte. Un cántico único, “Dálle Dépor”, ou un hit por fin conquistado, “Van ver volver”.

O chuvieiro, con algún trono e algún raio afastados, evocou outra historia do deportivismo, a do primeiro capítulo da final de Copa do Rey ante o Valencia de 1995. Pero aquí a treboada non aprazou a festa e dispersouse, coincidencia, cos goles de Nsongo. O primeiro descorchó aínda máis a paixón branquiazul. O segundo liberou tensións.

A liberación final

Cada parada de Ferllo , cada atalle de Villares , cada arrancada de Nsongo , cada córner forzado por Stoichkov levantaba do seu asento aos deportivistas. A doce minutos do final asomou un arranque con “que bote Riazor”. A oito, a Rianxeira. A sete, “Vivir na Coruña que bonito é”. A seis, “Coruña enteira vaise de bebedeira”. O asubío final de Saúl Ais Reis sandou feridas. Foi o pregón da festa que viña, no José Zorrilla, en Valladolid e en casa.

Éxtase branquiazul no céspede

Non houbo invasión de campo dos afeccionados, pero si dos xogadores, do corpo técnico e do resto do organigrama branquiazul. Ferllo correu posuído. Quagliata e Lucas Noubi tiráronse ao céspede coas mans na cara. O equipo construíu unha piña no centro do campo. O banco axitou toallas, suadoiros, camisetas. Todo o que tivese entre mans. O colofón, os aplausos da afección valisoletana.

Con branquiazuis nas catro esquinas do José Zorrilla, a volta ao rodo foi completa. Parada ante cada sector do estadio no que os deportivistas fosen maioría. Más "Coruña enteira vaise de bebedeira". Novos "Ximo queda". Hidalgo, manteado sobre o círculo central. Parreño descorchaba cava, mentres Yeremay, cunha bandeira canaria ás súas costas, era aclamado, unha vez máis, polo deportivismo. E o equipo pousando detrás dunha pancarta que mostraba unha carta de presentación ao fútbol español: "Ou puto Dépor está de volta".

A festa no campo e a bancada do José Zorrilla completouse ás nove da noite, quince horas despois de que os autocares do ascenso partisen da Coruña. Aínda quedaba celebralo no exterior do estadio e no doce camiño de regreso a casa.

Soriano e Mella, líderes ao micro

Despois do partido houbo dous baños de masas. O primeiro, na boca de acceso á zona de vestiarios desde a rúa. Alí saíron moitos dos futbolistas do Deportivo a mesturarse coa súa xente. Alí brincaron Dani Barcia, Eddahchouri, Noubi, Nsongo... entre a afección, como uno máis, como un só. Aí deixouse ver o presidente do Deportivo, Juan Carlos Escotet, aclamado con berros de "presidente, presidente". Gozaba do éxito aínda quente de situar o proxecto branquiazul na cúspide do fútbol profesional, a meta que el mesmo habíase imposto hai uns anos.

O segundo baño de masas, moito máis multitudinario, no paseíllo dos xogadores cara ao autobús. A súa alfombra vermella. Alén dos valos de metal, centos de afeccionados que vitorearon un a un aos xogadores. Algúns saudaban puño no alto antes de entrar no bus. Outros buscaban o contacto físico coa afección. Abrazos, choques de mans, palmadas, fotos... E entón apareceu Mella, liderando