Javier Ruiz, director editorial e presentador da Sétima: "Nunca vin unha operación de sabotaxe contra unha televisión como esta"

O pasado verán, Javier Ruiz despediuse da audiencia da 1 de TVE, onde desde maio de 2025 presentara 'Mañaneros 360'. O novo destino do xornalista sería A Sétima, a cadea impulsada por José Miguel Contreras e que se inaugura na TDT este xoves 5 de novembro, onde exercerá como director editorial e ía facerse cargo das mañás. Pero o adianto electoral trastornou os plans iniciais e fíxolle recalar no 'prime time', onde se porá a cargo de 'A última hora'. Recoñece que o camiño non foi fácil porque lles puxeron moitos paus nas rodas para a estrea.

—Que vai atopar o espectador na Sétima que non teña xa noutras cadeas?

—Vai atopar directo, directo e só directo. Isto é moi importante, porque agora mesmo as televisións máis grandes teñen contidos enlatados, pregrabados, cousas que fan que a televisión se free. E que máis? Información e unha mirada propias. A información propia significa que imos pelexar polas exclusivas. E a mirada propia, que imos intentar cambiar o consenso televisivo actual, no que todas as televisións están viradas á dereita. Imos intentar ter certa mirada progresista e uns valores un pouquiño máis á esquerda. Con isto temos nosas tres receitas para achegar algo que creo que agora mesmo non está aí fóra.

—Di que a dereita ten todas as cadeas. Pero tamén está TVE.

—A dereita ten todas as televisións privadas. Por suposto que si. E quizá tamén as públicas, aínda que iso depende das eleccións. TVE corre serio perigo agora mesmo se a paisaxe política cambia. É posible que quedemos sós, tanto no público como no privado.

—Iso pódelles beneficiar, porque significa que haberá un oco que A Sétima pode ocupar.

—Como xornalista, vénnos ben. Pero, como demócrata, preocúpame que todos os investimentos que requiren tanto diñeiro, porque as televisións son negocios caros, teñan un corte conservador. Como xornalista iso ábrenos un oco de audiencia. Pero, como demócrata, faime saltar todas as alarmas. Ata en países que viraron moito á dereita hai seis ou sete televisións progresistas. Que faltou aquí? Que fallou?

—Denunciaron que puxeron moitos paus nas rodas á Sétima antes ata de empezar a emitir. Que ocorreu?

—Eu non vin nunca unha operación de sabotaxe contra unha televisión como a que estou a ver con esta. Aquí houbo 23 concesións de licenzas de televisión. Temos máis de 30 canles. Houbo televisións ata para o Real Madrid, co argumento de que ampliaban o pluralismo informativo. Houbo televisións para xornais, para grupos editoriais... Nunca vira unha guerra como esta. Agora estamos a vivir contenciosos administrativos de medios de comunicación como 'OK Diario', que están a recorrer a nosa concesión. Non porque queiran a licenza, senón porque queren que non a teñamos nós. Estamos a ver problemas técnicos alucinantes, con xente que nos ameaza con perdernos no dial. Estamos a ver problemas xurídicos.Eu teño agora mesmo seis demandas persoais de xente que, despois de anunciar A Sétima, está a reclamar cuestións relacionadas co dereito á honra. Por exemplo, recibín unha demanda por algo que dixen en 2025 en TVE, pero que alguén decidiu activar agora, despois de anunciar A Sétima. A operación de sabotaxe é por terra, mar e aire: xurídica, económica, técnica e, seguramente, política.

—Nalgún momento temeron non poder empezar o día 5 de novembro?

—Eu sigo teméndoo. Ata o día 6 non vou respirar e ata o ano 6 non vou respirar tranquilo (ri). Creo que hai un afán de sabotaxe evidente, un intento de acalar unha voz e unha mirada. E logo, ademais, están os problemas naturais de pór en marcha unha televisión.

—Que tería que pasar para que considerase que A Sétima foi un éxito? Que obxectivos márcanse en canto a audiencia?

—Para min hai varias medidas do éxito. A primeira é que, con saír, xa triunfamos. Despois, con importar, xa gañamos. Necesitamos que haxa outras voces no panorama mediático e audiovisual español. Necesitamos marcar axenda, dar información exclusiva, estar presentes. Así que o primeiro fito é saír, o segundo é importar e o terceiro, cando todo isto sexa un éxito, é liderar. Dito isto, a televisión, como todos os medios, é unha carreira a tan longo prazo que quen crea que o primeiro día xa está todo feito é que non entende nin o modelo nin o negocio.

—A nivel persoal, vén de liderar con 'Mañaneros 360'. Como se afronta empezar de cero, sabendo que será difícil alcanzar esas cifras?

—A pregunta que me queres facer é: "Como se pasa do liderado á irrelevancia?". Eu estou preparado. A televisión e o prestixio hai que construílos. Eu capitaneei un proxecto, funcionounos moi ben, levamos esa franxa ao liderado e estou moi satisfeito. Pero misión cumprida. Non hai máis. O seguinte é volver facelo. A xente que queda a vivir nas vitorias e que se dá palmadiñas no ombreiro a si mesma é un pouco aburrida e pedante. Agora imos á seguinte batalla, que é apaixonante, porque significa empezar desde cero. Estou preparado para iso. Tamén che digo que todo este negocio ten unha enorme dose de ego. E ao ego dóelle cando empezas facendo un cero, daquela un 0,1, despois un 0,2 e logo un 0,3. Cando empecei a facer os informativos en Catro, prohibín que me desen as audiencias porque non quería que os números me contaminasen. Quería facer o informativo que eu desexaba e que os números nos acompañasen despois, pero non ao revés. Aquí vou apostar polo mesmo. Vou ter que mirar as audiencias, non me queda outro remedio, pero mirareinas case cos ollos pechados, porque quero que fagamos un bo produto e que logo nos acompañen as audiencias, non perseguilas simplemente polo número.

—Hai algunha liña vermella que non estaría disposto a cruzar por conseguir máis audiencia?

—Si. Nin amarelismo, nin bulos, nin mentiras. Isto prométoo baixo compromiso de dimisión. Podemos equivocarnos, podemos cometer erros, pero non imos xogar ao que xogan outros espazos e algunhas outras televisións. Non imos recorrer á mentira, ao engano nin ás estratexias de desinformación.

—José Miguel Contreras dixo que a cadea non ten permisos para facer desconexións territoriais. Significa iso que Catalunya non poderá ter un peso específico na Sétima?

—Eu creo que si hai unha mirada catalá, porque moitos dos presentadores e de quen formo parte do proxecto estamos vinculados a Catalunya. Eu son valenciano, pero crecín toda a vida coa miña familia en Catalunya, escoitando e falando catalán. Verónica Sanz e Marta Márquez son expoñentes moi claros desa mirada. Imos empezar como podemos e despois xa faremos o que queremos. De momento non temos esa capacidade, pero si contamos cunha aliada: as redes sociais. Aí poderemos publicar contidos en catalán. Verónica Sanz, en concreto, vai facer.

—Existe a posibilidade de que, máis adiante, A Sétima emita algún programa en catalán, máis aló das redes sociais?

—Ti estasme preguntando polo longo prazo. Eu non son capaz de dicirche onde imos estar dentro de 10 días e ti estasme preguntando onde estaremos dentro de 10 anos (ri). Pero, se me preguntas a min persoalmente, encantaríame ter unha cadea o suficientemente grande e potente como para poder desdobrar o sinal en Catalunya, Euskadi, Galicia ou a Comunitat Valenciana. Eu sería moi partidario.

—Empezan a poucos días dunha folga xeral e unhas eleccións. É un escenario complicado para unha cadea que acaba de nacer, pero, informativamente, non é o mellor que lles pode pasar?

—Teño aí unha esquizofrenia terrible. Son xornalista e director. Que significa iso? Que é unha bendición de audiencia e un pesadelo de intendencia. Para a audiencia é estupendo, porque en eleccións hai máis consumo de información. Pero, para a organización, non pode haber un escenario peor. Sales e desde o primeiro día xa tes que estar esprintando, con todo preparado. Como director estou a sufrir moito.

—Considérase un xornalista incómodo? Pasoulle factura profesionalmente?

—Si, por suposto. Me hei ir á rúa unha, dúas, tres e non sabería dicirche se catro veces. Pero non creo que baixar a cabeza sexa unha opción xornalística. Nós traballamos para a xente e, se iso cústache o posto de traballo, forma parte do oficio. Co cal, si, creo que me pasou e espero que non volva pasarme. Tiven dúas sortes nos meus últimos anos de traballo. Coincidín con José Pablo López, o presidente de RTVE, e nunca traballara cun editor que me dese tanta liberdade. E estame pasando aquí con José Miguel Contreras. Así que si, son un xornalista incómodo, pero nas miñas últimas dúas experiencias laborais estou a ter moita sorte e quero aferrarme a ela.

Subscríbeche para seguir lendo