Moito me temo que isto vai para longo

As invasións non adoitan dar bos resultados. Despois de que aos americanos complicáseselles a de Iraq, onde non foron recibidos como os liberadores que crían ser (aos rusos pasoulles o mesmo en Ucraína), Colin Powell elaborou unha doutrina que dicía que a guerra debía ser o último recurso e facerse só en caso de necesidade, con plans claros de entrada e de saída; aplicar toda a forza dispoñible; e contar co respaldo da opinión pública. E aínda así... O erro de non cumprir Wáshington con estas condicións ao atacar Irán faise patente cada día que pasa.

A guerra empezouna Israel, que desde hai anos ve a Irán como inimigo existencial e estratéxico, e quere aproveitar a súa actual debilidade para acabar dunha vez por todas co odiado réxime dos aiatolás. Os israelís téñeno claro. E se de paso tamén acaban con Hezbolá, pois tanto mellor. Outra cousa son as suspicacias que produce a súa crecente hexemonía militar en Oriente Medio, que non será aceptada por países como Turquía ou Arabia Saudita. Iso queda para máis adiante e é semente de futuros problemas.

EEUU non cumpre con ningunha das condicións de Colin Powell. Comezou a guerra a rastro dos israelís, como confesou Marco Rubio ao dicir que cando Israel comunicoulles que ía bombardear Irán, Wáshington pensou que Irán respondería atacando ás súas bases e decidiu adiantarse golpeando preventivamente. Iso en canto ao comezo, que se produciu, ademais, en plenas negociacións con Teherán, que quizais puidesen dar resultados positivos. Se Trump non denunciase unilateralmente o Acordo Nuclear feito por Obama hoxe non teriamos este problema. Sobre a saída non parecen tampouco ter ideas claras, porque nos deron moitas: acabar co arsenal nuclear iraniano (non quedara “obliterado” na guerra do ano pasado?); promover un cambio de réxime que faga a Irán “great again”; apoiar as manifestacións masivas, “porque a axuda está en camiño”; destruír os arsenais de mísiles... Trump axiña que esixe unha rendición incondicional como afirma que os iranianos queren negociar e que el tamén está disposto... con quen? Porque asasinou a Jameneí e afirma que tamén matará o seu sucesor; un día di que o fin da guerra é inmediato e outro que se pode alargar; que non porá soldados sobre o terreo ou que os enviará para recuperar os 400 quilos desaparecidos de uranio enriquecido. Trump dixo unha cousa e a súa contraria, como fai sempre, aumentando a confusión. E todo contra o dereito internacional, sen aprobación do Congreso, gastando un platal e contando só co apoio do 30% da súa propia opinión pública.

Pola súa banda, o réxime iraniano disponse a aguantar como sexa e chamará vitoria a logralo. O novo líder Mojtaba Jameneí (ferido?) mostrouse moi belixerante e desafiante no seu primeiro discurso: o réxime mantense e conserva -polo menos por agora- o apoio dos militares. A súa estratexia é a do martirio se non hai máis remedio, pero non sen antes provocar o caos mundial pechando Ormuz, estendendo o conflito a todo Oriente Medio (bases militares, aeroportos, infraestruturas petrolíferas, centros de datos...) e ameazando con levar o prezo do barril de petróleo ata 200 dólares. Antes estaba a 70 e agora está en 100 dólares, pero chegou ata 125. Co estreito pechado e os petroleiros incendiados, a tendencia dos prezos será volátil e alcista, encarecerá a electricidade, o transporte e os fertilizantes, e repercutirá na cesta da compra, o turismo, a inflación, as taxas de interese e o déficit. E se os países do Golfo deixan de facer diñeiro tampouco o reinvestirán en Estados Unidos e iso afectará o emprego. Aquí perderemos todos, como consecuencia dunha operación militar emprendida de xeito evidente sen prever as súas consecuencias. De momento, liberáronse 400 millóns de barrís das reservas estratéxicas da Axencia Internacional da Enerxía (equivalentes á produción mundial de catro días) e 140 dos propios EEUU. Un pequeno parche, pero menos é nada.

Os rusos gañan, porque distraen a atención da súa “operación especial” en Ucraína, chegan menos armas e diñeiro para Zelenski, e encima dispárase o prezo do cru, que dá un respiro á súa maltreita economía. E tamén gañan, á súa vez, os chineses, que ven aos americanos empantanados en Oriente Medio. O que se di facer un pan cuns sopapos.