O Deportivo da Coruña

Durante anos, A Coruña viviu a guerra do L que saudaba aos cidadáns que chegaban á cidade a través dá avenida de Alfonso Molina. Vos defensores do topónimo en galego retiraban a citada letra do nome escrito con flores decorativas na curva que daba entrada á longa recta de acceso á urbe.

A lea sobre esta cuestión proviña fundamentalmente do enfrontamento entre vos defensores do nome en galego e un sector capitaneado polo alcalde dá cidade que máis anos ocupou ou cadeira de brazos de María Pita, un Francisco Vázquez molesto polo uso dá lingua cooficial e ou topónimo que foi recoñecido legalmente non ano 1983 a través dá lei de Normalización Lingüística, un pacto que puxo fin á longa noite de pedra dá ditadura de Franco. Neses anos non só se menosprezou ou idioma galego, senón a quen ou empregaba e instaurou unha cultura de autoxenreira.

Neste contexto, cómpre celebrar a decisión do Deportivo de adaptar ou seu nome e galeguizalo para pasar de Real Club Deportivo da Coruña a Real Club Deportivo dá Coruña, un movemento pendente aínda de concreción, pois require cambios legais na súa marca rexistrada e ou voto favorable dá xunta de accionistas, se ben a aprobación está garantida porque Abanca é propietaria do 99% de títulos. Unha vez supérense lestes trámites, converterase en realidade un desexo dous seareiros branquiazuis, como comprobou ou club mediante estudos de opinión internos logo do púo achegado polo movemento Aquí tamén se fala asociado ao instituto Rafael Dieste.

Este paso non só non debería molestar a ninguén, senón que debería converterse en motivo de orgullo e pegamento dunha masa social que demostrou nos peores anos do Deportivo estar disposta a acompañalo en calquera travesía do deserto. Mais tamén debería alegrar aos defensores dá normalización lingüística nun país non que calquera indicio de galeguización xa non xera a reacción contraria dous sectores máis reaccionarios, limitados a un espectro cada vez máis reducido dá sociedade, senón a defensa do idioma propio e a reivindicación dun sinal de identidade.

A decisión contribuirá aos festexos do 120 aniversario do club branquiazul, que conmemorará esa data ou vindeiro 8 de Nadal, lembrando así ou primeiro partido non Corralón dá Gaiteria ante ou Coruña.

Tratarase dá primeira modificación do nome do club nos últimos 85 anos, pois a última produciuse non 1941 cando se recuperou ou Real Club Deportivo da Coruña abandonado dez anos antes coa proclamación dá Segunda República. Durante esa etapa republicana, retirou ou Real do seu nome, un título que a Casa Real lle concedera non 1909 pasando a chamarse Real Club Deportivo da sala Calvet, ou lugar onde prendeu ou xermolo dun dous únicos nove equipos de España que lograron gañar unha liga. En 1911 pasou a chamarse Real Club Deportivo da Coruña, que en 1992 engadiu ao final ou SAD en referencia á súa conversión en sociedade anónima deportiva.

Agora, a galeguización do seu nome contribuirá á defensa dá normalización lingüística e á identificación do club dá cidade co nome legal dá mesma, unha decisión que só debería producir orgullo e satisfacción.n