Puertas distintas

A humanidade divídese entre quen está no allo e quen non (signifique o que signifique estar no allo). Cando un atópase cun amigo que está no allo experimente unha mestura de admiración e de vergoña.

-O de Leire non ten nada que ver co que contan os xornais -di o amigo.

E un inclínase cara adiante.

-Ah, non?

-Que vai. Iso é a superficie.

A continuación, o amigo desprega unha explicación chea de pasadizos, conexións secretas, chamadas telefónicas borradas, cuñados estratéxicos, fundacións opacas e ceas discretas cuxo funcionamento só coñecen quen está no allo.

Logo pasa ao caso Zapatero, despois á xeopolítica mundial e finalmente á razón pola que subiron os pexegos. Todo está relacionado con todo. O universo, visto desde o allo, parece unha novela policiaca.

Regresas a casa abatido. A túa muller pregúntache que tal o café.

-Mal.

-Por que?

-Porque non estou no allo.

Ela mírache con desconcerto. Tampouco está no allo. Nunca o estivo. Nin os seus pais nin os teus. Tampouco os vosos fillos mostran aptitudes especiais para ingresar nesa confraría. Sodes unha familia allea ao allo.

O allo debe de ser unha estancia secreta e privilexiada da realidade. A maioría vivimos no corredor, oíndo ruídos alén da parede. De cando en vez aparece alguén que asegura ter a chave desa habitación. Entra, sae e regresa cargado de explicacións. Sabe quen move os fíos, quen redacta os guións, quen decide o prezo da electricidade e quen escribiu de verdade as memorias de tal político.

O estraño é que os habitantes do allo nunca se pon de acordo entre si. Cada un posúe unha chave distinta que abre unha porta distinta. Se os reunises nunha mesma sala, descubrirías que existen tantos allos como persoas informadas.

Talvez a verdadeira división da humanidade non sexa entre quen está no allo e quen non, senón entre quen soporta non estalo e quen necesita desesperadamente crer que si.

Fonte: La Nueva España