Historias do papa León XIV na Lagoa: Devolver o favor con solidariedade

A migración en Canarias pódese vivir desde tantas ópticas como persoas son as que están involucradas neste fenómeno. Tanto os que chegan como os que reciben contan con centos de historias que merecen ser compartidas. O venres, na praza do Cristo, persoas migrantes de Sudamérica falaron ante o papa das súas vivencias como membros de organizacións que dan soporte a aqueles que peor o están pasando.

O sacerdote venezolano Darwin Rivas é delegado de Cáritas Diocesana no Hierro. Relatou ante León XIV como, en 2021, en pleno drama migratorio na pequena illa, pensou no que podería facer por todas esas persoas que chegaban ás costas canarias e "así empezamos esta fermosa aventura de axudar". Este labor, no entanto, realízase en equipo, xunto a "homes e mulleres de boa vontade, unha gran familia de corazón laranxa que traballa xunto á Policía Nacional e á sociedade dunha illa comprometida".

Recoñeceu que foi "unha experiencia dura, pero enriquecedora" pero destacou que "non somos heroes, nin pretendemos selo, xa que tan só somos instrumentos para facer o ben". Avanzou que continuará axudando a aqueles que o necesiten posto que "vale a pena" facelo a pesar de "os momentos complicados que vivimos" debido á gran cantidade de migrantes que chegaron ás costas do Hierro durante uns meses concretos. Engadiu ata que "preferise quedarme en casa" ante a avalancha de migrantes que en moitas ocasións excedeu a capacidade dos servizos dispoñibles pero concluíu que "sempre había algún motivo de esperanza e algún sorriso que daba sentido ao noso traballo".

Pola súa banda, Thalia Johana é unha migrante colombiana que, tras a súa chegada a Tenerife precisou da axuda de Cáritas Diocesana. Actualmente, cambiaron tórnalas e agora é ela a que actúa como voluntaria para axudar a todas aquelas persoas que precisen os servizos da organización.

Relatou ante o papa que chegou a Tenerife fai tres anos, deixando á súa familia en Colombia con moita pena pero coa esperanza de facerse cun futuro mellor. "A realidade non foi tan prometedora, porque me vin sen un teito baixo o que poder durmir", algo que, precisou, repítese moito entre aqueles migrantes que chegan a un novo lugar sen dispor dunha rede de apoio. Con todo, en Cáritas ofrecéronlle acollida e «devolvéronme a dignidade que a vida me quitou". "Na Iglesia sentín como en casa e foi ese o motor que me axudou a integrarme entre os canarios", celebrou Johana, quen comezou así o seu proceso de formación, o que lle permitiu, ademais, lograr a independencia. "O meu camiño continúa agora, porque quero devolver o amor e o apoio que me brindaron e por iso son parte do voluntariado de Cáritas", concluíu.

Subscríbeche para seguir lendo