María Pita convértese no escenario de ilusión de 84 mozos músicos: "Faiche moitísima ilusión porque o ves afastado"

Hai unha idade na que os soños profesionais aínda parecen estar moi lonxe. Na Nova Orquestra Sinfónica de Galicia (JOSG) moitos teñen entre 16 e 22 anos e falan de conseguir unha praza nunha orquestra como quen fala de algo afastado, difícil, pero perfectamente posible. Este venres terán a oportunidade de achegarse un pouco máis a ese obxectivo. Preto de 84 mozos músicos ocuparán o escenario de María Pita ás 21.00 horas para interpretar un repertorio que viaxa desde Estados Unidos ata Latinoamérica.

A ilusión aparece desde o primeiro momento entre quen se prepara para o concerto. Para algúns, ademais, María Pita será unha estrea. Clara Bernard, que toca o arpa na agrupación, nunca actuou na praza. Nuria Abril Frank, percusionista chegada desde Castelló, tampouco. "É unha praza súper bonita e tocar vendo a toda a xente que hai aí gústanos moito", conta. No caso de Adán García, que leva dous anos na JOSG, a experiencia será diferente, aínda que mantén intacta a emoción. O ano pasado a actuación da Semana Clásica cancelouse e este venres terá por fin a oportunidade de tocar alí.

A praza supón ademais un cambio respecto dunha sala de concertos. O público estará máis preto e a música terá que convivir cun espazo aberto. Para Adán, esa proximidade ten algo especial. "A emoción sente, ves ao público diante, a praza chea impón un pouco, pero despois pásascho moi ben", explica. Diego Vázquez, trombón baixo, xa pisou esta semana o escenario de María Pita con outra formación (A Orquestra Gaos) e recoñece que prefire un auditorio cando se trata dun concerto orquestral máis serio. Pero sabe que os dous formatos teñen algo que achegar.

A emoción sente, ves ao público diante, a praza chea impón un pouco, pero despois pásascho moi ben

Adán García

A elección do programa por parte do director Alejandro Pousada tamén axuda a que a música salga do circuíto máis habitual. A noite comezará en Estados Unidos con Leonard Bernstein e as súas obras relacionadas con Candide e West Side Story e continuará cara a Latinoamérica con compositores como José Pablo Moncayo, Arturo Márquez e Alberto Ginastera. Non é música contemporánea, pero si "un repertorio cunha enorme variedade de ritmos e cores, con pezas que poden resultar reconocibles para un público" que quizá nunca acudise a un concerto sinfónico, segundo explican os músicos.

"É un repertorio que vai por América e empezamos desde Estados Unidos con Bernstein e imos acabar no sur, que é o Arxentina", explica Mario Hermido, que toca o fagot. Para el, o programa ten precisamente o atractivo de non esixir ao espectador un coñecemento previo de música clásica. "É moi divertido, é un concerto súper recomendable de ver e oír, ata xente que non estea afeita escoitar a unha orquestra", asegura.

Un reto musical

O cambio de estilos tamén se nota especialmente na percusión. Durante o concerto, os músicos terán que pasar duns instrumentos a outros segundo as necesidades de cada peza. "Pasamos, eu creo, por case todos os instrumentos", conta Iria Pérez, unha das percusionistas da formación. O repertorio obrígalles a traballar dun xeito diferente á habitual, pero precisamente aí atopa un dos seus atractivos: "É un tipo de música que á fin e ao cabo non estamos afeitos tocar e que nos encanta".

Para o arpa tamén supón un reto. Clara explica que o seu instrumento ten neste programa "moita carga de traballo" e esixe estar máis activo do habitual. A dificultade non lle resta entusiasmo. Ao contrario. Gústalle enfrontarse a unha obra que aínda non domina ninguén por completo dentro da formación. "Estamos todos intentando facelo moi ben", sinala. A experiencia permítelles aprender xuntos antes de que chegue o momento no que, nunha orquestra profesional, poidan atoparse con músicos que xa interpretasen esas pezas moitas veces.

Esa aprendizaxe compartida é precisamente una das razóns polas que a JOSG ocupa un lugar importante nas súas traxectorias. Clara entrou por primeira vez en 2021 e viu como se renovaba a formación. Cando chegou era das máis pequenas; agora é das maiores. "É bonito tamén ver como cambia a xente, reencontrarche con compañeiros de antes e ver a xente nova", explica.

A convivencia é unha parte importante desa experiencia. Os mozos pasan boa parte do día xuntos entre ensaios, comidas e ceas. Proceden de lugares diferentes, pero durante os encontros terminan formando un grupo moi unido. Para a percusionista Irene, convértense durante uns días en "unha pequena familia". Nese tempo non só aprenden a tocar xuntos, tamén constrúen amizades que se manteñen cando termina o encontro.

A ilusión por triunfar

A música, ademais, chegou a cada un por un camiño diferente. Clara creceu nunha familia de músicos e comezou desde pequena. Nuria entrou na escola porque a súa nai apuntouna xunto á súa irmá e terminou chegando ata os estudos superiores. Mario comezou con tres anos e foi avanzando pola escola de música, o conservatorio profesional e o superior. Adán empezou "de rebote", primeiro coa batería, ata que un profesor descubriulle a percusión. Diego creceu rodeado de músicos porque os seus pais e os seus irmáns tamén o son.

É moi divertido, é un concerto súper recomendable de ver e oír, ata xente que non estea afeita escoitar a unha orquestra

Mario Hermido

Todos eses camiños desembocan agora nunha mesma aspiración: poder vivir da música. Mario soña con conseguir unha praza de fagot nunha orquestra. Clara quere traballar como intérprete, preferiblemente en España e, se puidese elixir, en Galicia. Tamén contempla a docencia. Iria quere presentarse a probas de orquestra, aínda que sabe que conseguir unha praza profesional é complicado. Son obxectivos ambiciosos para músicos que aínda están en formación, pero precisamente por iso valoran tanto as oportunidades que lles ofrece a Nova Orquestra Sinfónica de Galicia.

Diego sabe ben o que significa ver unha oportunidade e pensar que quizá non chegue. Entrou este ano despois de presentarse ás probas e quedar de reserva. Cando recibiu a chamada para participar nun encontro, sentiu que estaba a cumprir un soño. "Faiche moitísima ilusión porque o ves como un soño afastado e preséntasche como algo que dis ti: oxalá", recorda.

Ese desexo de chegar a ser profesionais convive con outra preocupación: conseguir que máis novos achéguense á música clásica. Adán considera que é necesario romper a imaxe dun xénero afastado ou difícil. "A xente non sabe o que se perde", afirma. A súa proposta é sinxela: "Que veñan e escóitennos".

Nuria tamén cre que a elección das obras facilita esa conexión. "É un repertorio moi rechamante para todo tipo de públicos, tanto para mozos como para xente máis maior", sinala. A esperanza dos músicos é que María Pita non reúna unicamente a quen xa coñecen a música sinfónica, senón tamén a persoas que se acheguen por curiosidade e descubran algo novo.