Cándido Barral presenta o seu novo libro 'Estampas dun país de garrafón': "É unha serie de contos con temáticas distintas nos que intento buscar variedade e humanidade"

O escritor e xornalista galego Cándido Barral presenta este venres 4 na ONCE o seu libro de relatos Estampas dun país de garrafón. O libro divídese en 22 capítulos individuais que se centran en pequenas historias da posguerra española.

Segundo explica o escritor, o título do libro non garda ningún tipo de relación temática co que é o contido, pero si que fai unha crítica á situación do país. "Eu creo que este é un país de garrafón, a pesar de toda a lenda histórica nunca se deu a talla, e de aí xorden algúns dos relatos que se contan no libro", explica. Barral pretende furgar na memoria dos nenos e nenas que creceron na posguerra española seguindo un tratamento xornalístico e literario. "Falo sobre as facetas internas descoñecidas de Franco, tamén me centro no tema da relixión católica e o peso de catolicismo naquel tempo, o proceder da época e sobre a droga na ría de Arousa. É unha serie de contos con temáticas distintas nos que intento buscar variedade e humanidade", indica Barral.

Máis aló da historia

Este libro de relatos ten unha base histórica e á vez conta cunha gran parte de ficción. "O proceso de investigación xornalística é complicado, hai que ter paciencia e seguir as pistas da historiografía que che vai dando. Tamén hai que saber seleccionar os elementos máis divertidos para que o relato chegue a máis xente. A maioría das historias son de inventiva propia", comenta Barral. Os seus temas orixínanse a través de sucesos e anécdotas vividas polo escritor. "Empezas cun tema e valos desenvolvendo. É un anecdotario que fun reunindo a través dos anos que me parecían dignas de ser contadas. Dentro dese tipo de relato xornalístico, tamén cubro sucesos como a traxedia ocorrida nun barco pesqueiro que estaba en Vigo", indica. Barral dedicou oito meses á elaboración do libro. "Atopar os temas foi o máis complicado, pero a inspiración está en levantarse ás oito da mañá e loitar contra o prexuízo da cuartilla en branco. Cada cal ten a súa técnica de escritura, eu guíome pola linguaxe radiofónica, unha linguaxe alcanzable e que a xente entenda sen problema", di Barral.

22 relatos

Cada capítulo conta unha historia distinta. "Cada un é diferente ao anterior, uns tes máis extensión que outros, hai algúns que son realmente breves. A lectura hai que axustala ás novas modas, agora a xente le menos e le curto. Non o fixen á mantenta, pero saíume así", sinala Barral. A maioría dos capítulos contan cunha estampa específica da historia que se conta. "O gran acerto deste libro é a ilustración. Tania Arufe foi quen fixo os debuxos, eu expliqueille de que ía cada relato e que pretendía con eles. Creo que o contido gráfico quedou moi ben, estou moi contento", afirma.

O capítulo que máis gozo o escritor foi o primeiro. "Adeus, Pampa Miña foi o que máis me divertiu, tamén é a estampa que máis me gusta. Teño unha especie de fixación profesional cos temas do clero, a solteiría dos curas é algo que me divirte", explica Barral. O escritor di que Estampas dun país de garrafón non é un libro de grandes sorpresas, pero si que hai relatos cunha gran intimidade. "Intentei tratar este libro desde unha óptica de tenrura e de nostalxia. Creo que para a xente da miña xeración e a posterior pode ser unha volta a ese fallado da memoria. Espero que á xente gústelle o libro e léano con pracer", di o autor.