Sílvia Pérez Cruz, na Coruña: “O que me gusta dos concertos é que a xente salga viva, que a arte remova”

Con guitarra e voz. Así se vai a subir ao escenario do Palacio da Ópera a artista Sílvia Pérez Cruz, que inaugura este xoves o ciclo A Coruña LiveXperience by CaixaBank. Antes diso, fala da súa traxectoria, do seu último traballo, da importancia da música na súa vida, que é, di, a súa "salvación", e de como está a dixerir o seu recente paso por Latinoamérica.

O seu segundo Goya, un concerto no Olympia parisiense con entradas esgotadas e un novo disco. Pódese dicir que 2026 é o seu ano?

2026 foi un ano para celebrar, sen dúbida. Un ano de traballar moito, pero de recibir moita beleza a cambio. Como ben dis, empezar co Goya, estreando un espectáculo no Olympia, un novo disco, facendo xira por Europa e Latinoamérica. E agora recentemente tamén estreamos un espectáculo para abrir a tempada do Teatro Nacional de Barcelona. Realmente teño moito que dirixir e moito que agradecer.

Pasaron tres anos desde o seu anterior álbum en solitario. Neste mundo tan rápido e efémero no que vivimos, tamén o da música, sentiu nalgún momento que ía ao contraxeito?

Sinto, por suposto, que os tempos van máis rápidos, que hai máis ansiedade, que todo é máis efémero, pero tamén sinto que non podo facer as cousas doutro xeito que as queira facer ou as senta. Teño unha relación coa arte tan libre, tan imparable, que ten un xeito de funcionar e de saír. Entón eu fágoo como entendo e podo e ás veces si que sinto, ou porque mo din ou porque o noto, que non é o xeito que se pide. Aínda que eu, como son moi produtiva, hai algo diso que tamén encaixa con esta ansiedade. Eu sempre penso que unha das revolucións é ser valente para atopar o teu propio ritmo e defendelo, porque o que nos piden é irreal. E a min a arte ordéname, dáme paz e pon o tempo no seu sitio.

Chega á Coruña con Cancións. Sola. Só a súa voz e a súa guitarra. Como sente así sobre o escenario?

É moi fermoso tamén. Eu necesito as dúas cousas. Necesito tocar con músicos, necesito crear escena para explicar o meu imaxinario, pero tamén necesito o máis cru, o máis baleiro. É un pouco o que explico no meu último disco, Oral_Abisal. O descoñecido e o coñecido. Volver á miña soidade, reencontrarme coa miña voz e a guitarra, que é de onde eu veño. E ten un abismo diferente. En grupo hai un diálogo, hai unha sociedade, hai un coidarse e a posibilidade de explicar outros imaxinarios un pouco máis amplos. E na soidade, un ten unha relación máis directa co silencio, que non é pouco. Un pode parar a música cando quere. Aínda que che digo que o traballo en equipo que fago é para levar a esa liberdade. Co grupo que estou a tocar nos últimos tempos respiramos xuntos e ás veces un sente que é un só ser. Pero hai máis axuda en grupo. E aquí un é capitán e mariñeiro, tes que estar con outra fortaleza. Pero a min faime ben esta combinación. Sobre todo agora para pechar o ciclo deste ano tan fermoso e tan intenso. É un bo peche acabar cunha mesma.

É algo moi diferente ao que mostrou a súa última vez na cidade, no teatro Colón, cando presentou en 2024 Toda a vida, un día. Dá máis vertixe actuar soa?

Son vertixes distintas. Pero son as vertixes que veño traballando toda a miña vida. Esa combinación entre expresar con todos os recursos que poida o que sinto ou expresar desde a crueza do espido, da soidade. Eu necesito sempre facer un disco de orixinais e un de versións. E Toda a vida, un día sería como o Oral_Abisal de agora. Os meus discos de cancións orixinais que adoito facer cada tres anos. E no medio vou facendo discos de versións porque me levan á liberdade da interpretación máis animal. E cando canto soa fago as dúas. Fago cancións miñas e cancións doutros. Na soidade hai algo de presente absoluto.

Foi complicado facer o setlist? Como pasa da xira de Oral_Abisal a isto? É unha forma de volver á orixe?

Sen dúbida é unha forma de volver á orixe. E sa. Como de ir retirándose antes da pausa que vou facer de seis meses, ir volvendo a casa. Despregar a vela e navegar. Xa a vas encartando e vas cos remos ti solito. Has ir deixando ás persoas na súa casa e vas volvendo a ti para volver a casa. En canto ao setlist, cando vou soa apúntome varias posibilidades e penso que podo cambiar cancións. Agrúpoas por sensacións e penso o espectáculo como tres actos.

Atopa algo único nos concertos pequenos nestes momentos de macroconcertos e super festivais?

O de pequeno e grande é moi relativo. Para min, os concertos que fago nun teatro non son pequenos. Pequeño é a taberna. E sempre intento que, a pesar de tocar en sitios grandes, a enerxía manteña esa mesma proximidade da taberna. Creo que os concertos aos que che refires son outro formato, coma se houbese que inventar un novo nome. Fáltannos nomes que irán aparecendo. Cada magnitude ofrece unha cousa distinta. É diferente que che canten pretiño, sen micro, e aí está quizais o máis emocionante. Pero logo, nunha sala cunhas cantas persoas, podes ver as caras. A min ponme máis nerviosa ver quen é cada un. Nun teatro é máis fácil abstraerse. E cando son sitios moi grandes, as veces que puiden participar en concertos con Residente, por exemplo, ou noutras colaboracións, tes que levar un monitoraje tan acoutado que tamén podes sentir certa soidade. É moi curioso o que sente nun escenario. É moi importante que existan todos os formatos. O que creo que está a pasar é que a xente aforra máis para ir a grandes concertos e vai menos aos pequenos. Pode estar a ocorrer e non me gusta, porque hai que apoiar os sitios pequenos, os bares, os clubs... E, pola parte que me toca, tamén os teatros, polo traballo que se fai neles. Eu agora necesito os teatros polo imaxinario que quero contar. Necesito un espazo concreto, que se escoite dun determinado xeito e que haxa unha distancia. Creo que hai que coidar a cultura en xeral e non esquecernos de ningún sector.

Cando o público salga do Palacio da Ópera, que lle gustaría que levase consigo deste concerto?

O que me gusta dos concertos é que a xente salga viva. Que a arte che remova para reencontrarche con quen es e con quen queres ser. Que che sacuda, que che faga rir e chorar. Saír coa maxia do ritual colectivo, entender a beleza de compartir. Recordar todo o noso potencial como persoas solitarias e como colectivo.

Pasou tamén por Latinoamérica. Que atopa no público de alí? A súa actuación de Cuba resoou tamén aquí. Que tivo de especial?

Latinoamérica aínda a teño que dixerir, foi moi potente. Empecei en Brasil de vacacións, dez días, e acabei cantando candombe con uruguaios na praia, samba nun dos sitios máis icónicos do Rio de Janeiro, gravando unha canción nun estudo precioso, tocando con María Gadú... Unha marabilla. En Brasil, ao principio, foi como entender que teño amigos, que hai un vínculo forte. Logo fomos a México, que foi unha marabilla. Veu Natalia Lafourcade. Moitas emocións. Logo funme unha tarde para cantar diante de 17.000 persoas a Los Ángeles e non durmín alí, collín un avión, porque me quería ir a Cuba. Sabía que Cuba necesitábao profundamente. Fixen esa viaxe xeopolítico tan potente de Los Ángeles-Miami-A Habana. Atopeime cunha Cuba moito máis cansa, máis delgada. Aínda estou a intentar entender. Pero fomos aí coa vontade de dar o que temos, que é a nosa música. Para eles foi moi importante, sentir que alguén ía alí, porque non vai ninguén. Sentir que existen, neste mundo no que se pode borrar todo. Foi moi emocionante, non teño palabras. De aí fómonos a República Dominicana por primeira vez. Logo Chile, Arxentina e, de novo, Brasil. Latinoamérica sempre me regala moita aprendizaxe, tenrura e poesía.

A música segue sendo o seu altofalante. Ten claro cal é a súa mensaxe?

A música é o mellor invento, é a miña salvación. É verdade que é o xeito que teño de chegar a máis xente. Aí podo meter todos os meus valores. Desde onde canto, hai algo que fala da entrega, a honestidade, a pesar das contradicións. Un xeito de entregarme á vida, aceptando unha fortaleza e unha fraxilidade. Unha valentía na procura artística do que ofrezo, unha idea de mundo e sociedade ideal. O traballo que fago cos músicos arriba do escenario, o respecto que intento que se transmita, o amor, a alegría... Que non haxa medo a equivocarse, sentirse acompañado, celebrar a beleza do outro. Aí están moitos valores. O obxectivo final é que a xente senta viva. Dentro dun mundo tan terrible, ultimamente a miña mensaxe ten que ver coa revolución do coidar o que tes preto: as túas flores, os teus amores, as túas amizades, a túa casa... E coidarse a un mesmo tamén.