Braulio Vilariño, unha vida de ilusión e loita: "Tomei bastante cedo a decisión de non deixar nunca de mostrarme como era"
Saltar ao contido principalSaltar ao pé de páxina

Entrevista | Braulio Vilariño Autor de 'Días de bestaxe'

Braulio Vilariño, unha vida de ilusión e loita: "Tomei bastante cedo a decisión de non deixar nunca de mostrarme como era"

'Días de bestaxe' é o debut na poesía dun dos activistas e axitadores culturais máis carismáticos en Galicia, que presentou a obra en Berbiriana

Braulio Vilariño, na libraría Berbiriana.

Braulio Vilariño, na libraría Berbiriana. / Carlos Pardellas

Xa nos segues?Márcanos como medio preferente
Engádenos en Google
A Coruña

Braulio Vilariño (Vilaxoán, Palas de Rei, 1957) —para moitos, Lalo— é ou noveno e derradeiro fillo de Antonio e Carolina. Pasou tempadas en París e Bilbao e, máis tarde, instalouse en Vigo. Despois dá mili, a súa casa trasladouse a Santiago. Pero a súa biografía non se entende sen ou seu activismo en defensa dous valores ecolóxicos e dá diversidade sexual. Foi, ademais, ou rostro de Modus Vivendi, un histórico pub santiagués que foi un dous primeiros de Galicia. En 2013, e tras sufrir un infarto, volveu a Pas para "vivir un pouco máis tranquilo". Acaba de publicar vos seus poemas baixo ou título Días de bestaxe.

Que diferenzas atopa entre ou Pas non que medraches e ou de hoxe?

Eu vivín aquí ata vos oito anos. Despois marchei a Bilbao coa emigración familiar e estiven alí ata vos doce anos. Máis tarde regresei a Galicia e fun a Vigo a estudar porque tinga unha irmá alí. Sempre mantiven ou contacto con Pas. Nunca deixei de vir e fun vendo a súa transformación. Ou que nunca imaxinei foi que acabaría vivindo nun lugar hiperturístico, sobre todo durante ou verán. Coa consolidación do Camiño de Santiago, Pas converteuse nun cerco que, durante a tempada alta, é unha auténtica loucura pola cantidade de xente que chega. Pero en tempada baixa practicamente pecha todo.

E non ámbito cultural? Como é vivir nunha vila destas características?

Temos a sorte de vivir nesta comarca. E non falo só de Pas, senón dá Ulloa como territorio. Desde vos anos noventa e, sobre todo, a partir dous anos 2000, foi chegando moita xente á comarca. Persoas que viñan de diferentes lugares e que tingan inquietudes artísticas e culturais. Iso foi creando unha comunidade artística e cultural bastante ampla, que permite relacionarse con outros mundos e non vivir exclusivamente dentro dá realidade rural. Eu tamén son fundador do Festival Agrocuir, que trouxo moita xente ata aquí. Ademais, ultimamente houbo unha gran mobilización social arredor dá cuestión de Altri. Todo ou mundo está máis activo na defensa do medio ambiente, do patrimonio e do territorio.

Desde pequeno mantivo esa conexión coa terra e coa defensa dá diversidade sexual. Foi difícil reivindicar esa identidade nun lugar rural?

Eu creo que non vivimos vidas tan diferentes en Pas ou en Vigo. Hai pouco participei nun encontro na Coruña sobre a memoria histórica do movemento LGTBI. Evidentemente, houbo moita xente que sufriu unha discriminación enorme, desde ou ámbito familiar ata a vida pública. Pero eu non podo dicir que vivise unha situación de marxinación comparable. Primeiro, porque na miña familia, a pesar de ser unha familia labrega e tradicional pola súa maneira de vivir e de traballar, nunca sentín ese rexeitamento. Pode que na escola vivise algunha situación desagradable, pero tampouco foi algo especialmente grave. E despois creo que tomei bastante cedo a decisión de non deixar nunca de mostrarme como era. Porque ou que me ensinaron na casa, a todos vos niveis, non só non relacionado coa diversidade sexual, foi a ser honesto cun mesmo. Ademais, as miñas irmás maiores, ás que agora coido, estiveran na emigración, en París. Eu empecei a ir alí durante vos veráns con 16 anos. Era unha vida completamente diferente. A min abriume moitísimo a mente e permitiume coñecer outras maneiras de vivir. Cando volvía a Pas ou a Vigo, traía comigo esa maneira diferente de ver ou mundo e compartíaa coa xente dá miña idade. Entón sucedeu algo curioso: en lugar de ser alguén a quen vos demais non querían achegarse, era unha persoa coa que querían estar, saír ou relacionarse. Iso non significa que deixase de ser activo, militante e defensor dous dereitos LGTBI. Pero eu, persoalmente, non sentín eses malos tratos que outras persoas sufriron e que, por desgraza, algunhas seguen sufrindo.

Parece que estamos nun momento non que se cuestionan algúns dereitos que xa dabamos por conquistados.

Claro. E aí é onde sigo eu. Sigo loitando para que non retrocedamos. Pero non só nisto, senón non conxunto dá sociedade. Porque outra cuestión moi importante para min é que nunca entendín a militancia exclusivamente como unha loita polos dereitos LGTBI. Eu loitaba polos dereitos civís en xeral. Nunca vin que houbese que separar unha cousa dá outra. En moitos movementos políticos existía unha visión segundo a cal primeiro había que liberar a clase traballadora e despois xa ou demais. Para min non era así. Todo tinga que ir xunto. Por iso, politicamente nunca militei nunha organización concreta, porque ou que defendía era a liberación dá sociedade en xeral.

E foi un referente dá vida nocturna e cultural de Santiago. Que significou esa etapa para vostede?

Creo que unha dás mellores cousas que me pasaron na vida foi cruzarme co Modus Vivendi. Seguín estudando Filosofía, interesándome por outras cousas e pola cultura, pero a perspectiva de converterme en profesor ou investigador, que era ou que me podía ofrecer a carreira, non encaixaba demasiado coa miña maneira de vivir. En cambio, non Modus Vivendi podía desenvolver toda esa ambición de promover a cultura, a música en directo e a arte. Naquel momento había moi poucos espazos para determinadas expresións artísticas. Foi unha historia moi bonita.

De onde xorde agora a vontade de reunir a súa poesía nun libro?

Iso vén de Antón Lopo, ou editor. Coincidimos na facultade e desde entón somos amigos. O sabía que eu escribía e sempre me dicía: "Bueno, e que? Non nos poñeremos a facer un libriño?". Pero eu respondíalle que non escribía para publicar, que tinga todo por aí tirado, en cadernos, en papeis... E así foron pasando vos anos, ata que foi case como poñerme contra a parede: ou se ou se. Entón empecei a recoller todo ou que fora escribindo ao longo dous anos. En marzo do ano pasado, púxenme xa máis en serio a seleccionar vos poemas e, coa axuda de Antón, a darlle forma ao libro. Custoume bastante porque sentía certo pudor. Quixen que fosen textos do século XX, que neses poemas queda un pouco dá miña historia como parte dunha xeración. Creo que tivemos a sorte de vivir un dous mellores tempos en moitos sentido, porque tingamos unha ilusión enorme, uns ideais moi fortes e moitas ganas de cambiar ou mundo. Tamén vivimos a frustración de non conseguir facelo.

Tracking Pixel Contents