Saltar ao contido principalSaltar ao pé de páxina

Prematuridad

Irene Herrero, mamá de Eneko, "prematuro extremo" nado na semana 27 de xestación no Materno da Coruña: "Miro ao meu fillo e penso que é un milagre da ciencia"

"Sempre confiamos en que o equipo da Unidade de Neonatología do Chuac ía coidar do noso bebé tomando as decisións correctas", subliña, agradecida cuns profesionais a quen considera "familia"

A Fundación María José Jove reuniu este venres na súa sede a medio centenar de pais e nais cos sanitarios que atenderon aos seus fillos durante os seus primeiros meses de vida nun encontro organizado polo Día Mundial da Prematuridad

A la izquierda, Adrián Andrada e Irene Herrero con Eneko al nacer. A la derecha, este viernes en la Fundación María José Jove

Á esquerda, Adrián Andrada e Irene Herrero con Eneko ao nacer. Á dereita, este venres na Fundación María José Jove / LOC / Casteleiro

Xa nos segues?Márcanos como medio preferente
Engádenos en Google
A Coruña

"A primeira vez que collín a Eneko en brazos, aos dous ou tres días de nacer, a recordo con medo: terlle encima do meu peito co respirador por unha banda, as vías por outro, a alimentación parenteral... Vivino cun pouco de tensión por este motivo pero, ao mesmo tempo, foi o máis emocionante da miña vida: sentirlle, collerlle a manita... Foi incrible. Temos unha fotografía dese momento e gardámola con moitísimo agarimo", resalta Irene Herrero Ansorregui, ao rememorar o "pel con pel" co seu fillo Eneko, nado hai "dous anos e tres meses" no Hospital Materno Infantil Teresa Herrera da Coruña (Chuac), "na semana 27 de xestación".

"Foi un prematuro extremo", recorda Irene desde Madrid, onde residen na actualidade, horas antes de regresar á Coruña xunto ao seu marido, Adrián Andrada Chacón, e o pequeno Eneko para participar, este venres, no tradicional encontro de familias de bebés prematuros organizado pola Fundación María José Jove con motivo do Día Mundial da Prematuridad, que se conmemora cada 15 de novembro.

Primera fotografía de Irene Herrero y Adrián Andrada con su hijo Eneko, tomada "a los dos o tres días de nacer", en la UCI de la Unidad de Neonatología del Materno de A Coruña.

Primeira fotografía de Irene Herrero e Adrián Andrada co seu fillo Eneko, tomada "aos dous ou tres días de nacer", na UCI da Unidade de Neonatología do Materno da Coruña. / Cedida

Encontro de familias

Unha cita que reuniu na sede da entidade a máis de medio centenar de familias cos profesionais que coidaron dos seus fillos, durante os seus primeiros días de vida, na Unidade de Neonatología do Chuac, onde cada ano son atendidos uns 200 bebés prematuros, entre 20 e 30 deles, nados antes da semana 32 de xestación. Durante o encontro, a Fundación María José Jove entregou a ese servizo asistencial dous maniquíes de simulación clínica cos que o persoal sanitario poderá adestrar a reanimación neonatal.

A Fundación María José Jove entregou á Unidade de Neonatología do Chuac dous maniquíes de simulación clínica cos que o persoal sanitario poderá adestrar a reanimación neonatal

"Eneko naceu tres meses antes de tempo. Na semana 22, empecei a sangrar moitísimo, fomos ao Materno e xa quedei ingresada co obxectivo de aguantar o máximo posible para que o neno fose viable. Pero, na semana 27, todo precipitouse e fixéronme unha cesárea urxente", recorda Irene, antes de sinalar que, a pesar de todo, o prognóstico do seu fillo, "en principio, non era malo", aínda que o pequeno "tiña os pulmóns moi inmaturos".

FMJJ DIA DEL BEBE PREMATURO ADRIAN E IRENE Y ENEKO FAMILIA BEBE PREMATURO

Emma Xusto, responsable da área de Saúde da Fundación María José Jove, entrega os dous maniquíes de simulación a José Luis Fernández Trisac e Diana Flórez, xefe e supervisora da Unidade de Neonatología do Chuac, respectivamente, este venres, na Coruña. / Casteleiro

"Ademais, o peso para o seu tempo era o correcto (naceu con 1 quilo e 30 gramos) e isto dáballe oportunidades", expón. "Durante os primeiros días, a evolución de Eneko ía ben, pero xurdiron varios problemas en cadea que non se esperaba ninguén. Despois, houbo unha segunda complicación porque a Eneko non chegou a pechárselle o ductus (un conduto que conecta o corazón cos pulmóns), algo que sucede de xeito natural nas primeiras horas de vida. Tivo unha hemorraxia pulmonar, sufriu unha parada da que conseguiron sacalo e estivo uns días bastante grave", rememora, antes de detallar como naqueles "momentos máis críticos, os neonatólogos" do Materno reuníronse con ela e con Adrián e explicáronlles " todo".

"Confianza plena"

"Adri e eu sempre confiamos en que ían coidar do noso fillo tomando as decisións correctas en todo momento", resalta Irene, quen recoñece que, a pesar da súa férrea confianza no equipo de Neonatología, "a espera foi bastante dura". "Aquela fin de semana recórdoo como o peor da miña vida porque había que esperar, falando claro, para que Eneko non morrese", subliña.

"Na Unidade de Neonatología do Materno coñecemos a outras familias que estaban na mesma situación e fixemos moi bos amigos", subliña Irene

O pequeno aguantou e, finalmente, "puido ser intervido para pecharlle o ductus". "Coa operación abriuse a luz e a súa evolución, a partir de aí, foi absolutamente normal", indica, sobre unha etapa que recorda "como moi feliz" a pesar de continuar no hospital. "Iamos ao Materno con ilusión, xa que na Unidade de Neonatología déixanche participar absolutamente en todo o relacionado co neno (baño, cambio de cueiro, alimentación...). Ademais, alí coñecemos a outras familias que estaban na mesma situación e fixemos moi bos amigos", destaca.

FMJJ DIA DEL BEBE PREMATURO ADRIAN E IRENE Y ENEKO FAMILIA BEBE PREMATURO

Irene Herrero e Adrián Andrada, co seu fillo Eneko, este venres, na sede da Fundación María José Jove, na Coruña. / Casteleiro

Todo iso fixo "a transición moi fácil". "O día que lle deron o alta a Eneko fomos moi tranquilos porque nos ensinaban moi ben", apunta Irene, quen "dous anos e tres meses" despois do nacemento do seu fillo, admite que, "ao miralo, o primeiro" que pensa é que "é un milagre da ciencia".

"Tamén temos moita sorte porque Eneko non ten secuelas, só unha parálise nunha corda vocal. Fala baixiño, pero iso non lle vai a prexudicar na súa vida. De feito, Adri sempre di que el nunca cambiaría a forma na que naceu o noso fillo, porque isto fíxonos ser os pais que somos", subliña.

FMJJ DIA DEL BEBE PREMATURO ADRIAN E IRENE Y ENEKO FAMILIA BEBE PREMATURO

Irene Herrero e Adrián Andrada co seu fillo Eneko / Casteleiro

"Unha carreira de fondo"

Aos pais doutros pequenos que estean a atravesar agora a situación que a eles tocoulles vivir, Irene recoméndalles, sobre todo, "que confíen nos sanitarios", "pregúntenlles todas as súas dúbidas" e que "non se esgoten". "A estancia dos grandes prematuros no hospital é unha carreira de fondo. E, despois de a UCI, cando os bebés pasan á área de Coidados Intermedios, hai que estar aí a lume de biqueira. Así que lles aconsello que non se esgoten ao principio e que fagan o que sintan, no sentido de que non se vexan obrigados a estar diante dunha incubadora 24/7. Hai que coidarse tamén, posto que aos nosos fillos xa lles están coidando moitas mans expertas", finaliza.

Tracking Pixel Contents