A lousa de De la Fuente mete a España en semifinais

España está moi lonxe da exuberancia futbolística coa que gañou a Eurocopa. Ten serios problemas ofensivos con Lamine ansioso, Pedri descoñecido, Rodri lento e un ataque no que só Dani Olmo resulta desequilibrante. Pero nos momentos complicados aparece a lousa de Luis de la Fuente para ofrecer solucións que disparan a competitividade dunha selección na que Meiriño, Fabián ou Ferran se han convertidos en heroes inesperados. E nesta tortura que foi o duelo con Bélxica o seleccionador acudiu ao rescate dun equipo que se mete en semifinais con moitas máis dúbidas que certezas.

O crecemento desta selección española explicábase desde os intangibles. Un era a tranquilidade coa que acometía os partidos decisivos, incluídos os cuartos de final, ese histórico buraco negro do fútbol español. Ante Bélxica, protagonista de vellos pesadelos, saltou confiada por esa mestura de desenvoltura de Lamine, a xerarquía de Rodri ou a solvencia defensiva. Os mellores tempos de Bélxica xa pasaron. Un equipo aristocrático co balón e indolente sen el. E a ese perfil sumaba agora engúrralas de De Bruyne ou Lukaku e as baixas por lesión das súas rottweilers na medular, Onana e Tielemenans (no quecemento). Isto último abriu unha vía de auga no seu centro do campo, onde Olmo tería espazos e Rodri, tempo.

Dúas ocasións, dous goles

A nova España infranqueable de De la Fuente plantouse desfigurada pola suplencia de Pedri, entregando o seleccionador a batuta a Dani Olmo con Fabián como escudeiro de Rodri. A morna presión alta belga durou un cuarto de hora, momento no que o balón se acomodou en pés españois. Traballo coral sen balón e a paciencia dun xadrecista con el destacando as subidas dos laterais. Lamine non terminaba de sacarse de encima a De Cuyper, pero Porro dobráballe unha e outra vez. Ata que á media hora Yamal filtrou un pase a unha chegada de Porro que serviu a Olmo e a súa zapatazo, rexeitado por Courtois, empuxouno á rede Fabián. Outro gol do xogador ao que De la Fuente daba a alternativa.

Obrigados pola desvantaxe, os belgas, que traballaban as costas e enlazaban ben por dentro, fixéronse coa pelota e teceron unha xogada pola dereita que terminou cun centro á área que De Ketelaere madrugou a Cubarsí para empatar. O refacho de imbatibilidade de Unai quedaba en 650 minutos. Dúas oportunidades, dous goles. Ninguén dixo que fóra a ser fácil, pero o duelo retrataba o gran problema desta España mundialista: a escasa produción ofensiva. Yamal non é decisivo, Baena é efervescente e Oyarzabal estaba desaparecido. Só Dani Olmo xeraba vantaxes en ataque.

O correr dos minutos incrementaba o fatalismo español ao mesmo ritmo ao que espesaba o encontro. De la Fuente quixo resolver esa falta de fluidez coa entrada de Pedri e Ferran por Baena e Fabián aos dez minutos da continuación. Rudy García respondeu introducindo a Lukaku, o que empuxou a De Ketelaere á banda e Witsel entrou para colapsar o medio. O duelo abriuse e comezaron a pisarse as áreas. Os despregamentos belgas eran máis afiados e en ataque a Lamine cambióuselle a cara cando entrou Seys por De Cuyper. As espadas estaban no máis alto e as semfinales, a un gol. Quen marcase primeiro compraba todas as papeletas para estar o martes (21:00) ante Francia.

Arrincou o último cuarto con Courtois retirándose lesionado entre bágoas. Á marxe do que deparase o destino, a fortuna non deixaba de sorrir a España en modo de lesións rivais. Os de De la Fuente, que estaban a perder parte da credibilidade gañada ante Portugal, sufrían coa pelota nos pés. Nico entrou para afiar o costado esquerdo e Meiriño relevou a un desfondado Olmo mentres comezaba a cheirar a prórroga. España percutía unha e outra vez convertendo o final nun asedio ante unha Bélxica que sufría os rigores da calor e dun partido no que correran moito tras o balón. Un final agónico máis propio doutras épocas.

Meiriño, ao rescate

Entón Cubarsí sumouse ao ataque e probou a disparar de lonxe. Lammens, o sucesor de Courtois, rexeitou a pelota deixándoa morta na área pequena e alí apareceu Meiriño disfrazado de 9 para selar o billete de semifinais. A fe de Cubarsí e a determinación de Meiriño premiaban a unha España obtusa en ataque. Unha intervención final de Laporte baixo paus con Unai fóra de portería salvou á selección, que estará en semifinais véndose as caras con Francia tras unha doce agonía.

Subscríbeche para seguir lendo