Galicia engorda nun 30% o seu achegue á nova hucha das pensións: cada traballador pon xa máis de 3 euros ao mes da súa nómina

Aínda que hai diferenzas entre estudos á hora de establecer o corte, xeralmente considérase que a denominada xeración do baby boom é a que naceu entre os anos 1958 e 1975. En España nacían máis de 650.000 nenos por ano, moi lonxe dos 321.164 rexistrados en 2025. A xubilación dun colectivo tan extenso irremediablemente xerará tensións nas arcas do sistema público, para o que o Goberno puxo en marcha, no ano 2023, o chamado mecanismo de equidade interxeracional (MEI). Funciona como unha especie de tributo que se aplica sobre as nóminas co obxectivo de crear un fondo, unha hucha, que axude a sufragar o retiro dos baby boomers. Para este 2026 ese gravame é do 0,9%, do cal o traballador pon o 0,15% e a empresa o 0,75% restante.

Ata a data, e segundo os datos oficiais do Ministerio de Inclusión, Seguridade Social e Migracións, Galicia achegou xa preto de 560 millóns de euros a esa cartilla de aforro. Son cifras que inclúen o balance do primeiro trimestre de 2026. Esta hucha está a beneficiarse tanto da incorporación constante de novos asalariados como do aumento nas bases de cotización, por iso a contribución non deixa de medrar de forma exponencial. En comparación co período xaneiro-marzo de 2025, o mecanismo de equidade interxeracional recadou en Galicia un 32% máis, ata os 20,72 millóns de euros.

De media, tendo en conta as bases actuais de cotización —de 2.112 euros mensuais ata o pasado setembro, segundo os datos do Instituto Galego de Estatística (IGE)—, cada traballador está a pór ao mes uns 3,17 euros, equivalentes a ese 0,15% da súa nómina; as empresas están a facer o propio con outros 15,85 euros mensuais por asalariado. Tal e como está deseñado o MEI, a partir do ano 2029 a contribución ascenderá ao 1,2% da base de cotización. Para un salario bruto de 2.200 euros, por exemplo, o traballador transferirá cada mes a esta hucha 4,4 euros, por outros 22 euros da empresa.

Reforma

O mecanismo de equidade xeracional substitúe ao polémico factor de sustentabilidade, que non chegou a executarse pero que causou unha enorme contestación social. Antes da última reforma das pensións, co goberno popular de Mariano Rajoy, o sistema público tiña dous alicerces: este mencionado factor de sustentabilidade e o índice de revalorización. O segundo limitaba a actualización das pagas ao 0,25%: só se a Seguridade Social saía do déficit —que, a efectos prácticos, non o faría nunca— as subidas poderían ser superiores. O primeiro pasaba por unha redución en si das pensións: pagaríase menos diñeiro aos xubilados ou as viúvas, pero cobrarían durante máis anos grazas á mellora da esperanza de vida.

As prestacións contributivas están suxeitas agora ao índice de prezos ao consumo, á inflación. O cal, no estritamente económico, é outro factor xerador de tensións tendo en conta da crise inflacionaria xa experimentada en 2022, tras a invasión de Ucraína, e que regresou para quedar pola guerra en Irán. O custo total do sistema de pensións en Galicia pasou o ano pasado os 12.300 millóns de euros, un 5,76% máis, dos que máis de 3.000 millóns corresponderon a revalorizacións .

Subscríbeche para seguir lendo