Dez anos en Lyon e de volta a Vigo: «Ninguén se vai da súa casa se non ten outro remedio»

Zoila Martínez Pacheco leva o oficio no sangue. A súa avoa era florista, a súa tía tamén, e as súas primas seguiron o mesmo camiño. Ela quixo especializarse, e foi a Madrid a formarse. Pero cando cumpriu 35 anos, atopar traballo en Vigo, onde viviu a súa familia por xeracións, volveuse case imposible. No negocio familiar só podían contratala para campañas puntuais: San Valentín, Defuntos, o Día da Nai… Así que tomou a dura decisión de irse.

Escolleu Francia como destino, e máis concretamente Lyon, onde estivo dez anos. Empezou en hostalería, aprendendo o idioma, e en canto puido pasouse á florería. Dez anos en Lyon. Dez anos lonxe da súa filla, da súa familia, de Vigo.

«Ninguén se vai da súa casa se non ten outro remedio», recoñece, e no seu caso, índose sen sequera saber se ía poder volver, foi moi «duro». Pero eventualmente o peso da distancia e a morriña empuxárona a facer as maletas de novo. En todo caso, volver, asegura, tampouco é fácil. «Nin es de aquí nin es de alí», di. «Alí sempre es estranxeira. Aquí tamén terminas séndoo un pouco, porque as cousas cambian, a xente evoluciona e ti tamén cambiaches».

Regresou ao seu Vigo natal en outubro de 2024 cunha idea clara: investir os seus aforros en montar a súa propia florería que, asegura, sempre foi o seu «soño». O primeiro que fixo foi achegarse á Xunta para arranxar o papelorio do retorno. Alí faláronlle dunha oficina de retornados que nin sabía que existía. Explicáronlle as axudas dispoñibles e solicitou unha, a de Retorno Emprendedor. Trátase dunha liña de axudas da Xunta dirixida a galegos que regresan do estranxeiro e queren establecerse por conta propia, cunha dotación de ata 10.000 euros por proxecto. Recibiu 7.000, cando xa tiña o negocio aberto. Para ela, que o investiu todo na súa florería, foi unha «tranquilidade»: «Todo o que utilizo é reciclado, pero aínda así te gastas moito diñeiro, e que de súpeto che dean esta axuda… Podes durmir pola noite».

Hoxe, aos seus 46 anos, a súa florería, A Bohème, é moito máis que unha tenda, é parte do barrio. «É o meu soño», di, «e creo que se nota o agarimo que lle poño». E anima a outros retornados a informarse: «Se cadra non che dan a contía máxima, pero 3.000 euros tamén están moi ben. E aínda que non cheguen as axudas, xa só que che boten unha man co papelorio e a burocracia vale moito».

Subscríbeche para seguir lendo