Galicia se asoma al extremo: el verano más cálido desde 1961

Galicia pasou dun extremo ao outro en apenas uns meses. Se o inverno deixou un dos episodios máis húmidos das últimas décadas, o verán que está a nada de acabar marcou a marca contraria, pois se consagra como o máis cálido de toda a serie histórica de Meteogalicia, que arrinca en 1961. Entre xuño e agosto, a temperatura media situouse en 21,4 graos, 2,3 ºC por encima do habitual.

O dato non se explica unicamente por uns días puntuais de calor. Tanto as temperaturas máximas como as mínimas foron as máis elevadas de toda a serie, segundo o balance climatolóxico presentado este mércores pola conselleira de Medio Ambiente e Cambio Climático, Ángeles Vázquez, a partir dos rexistros de Meteogalicia. A tempada estival deixa, así, un ano meteorolóxico repleto de contrastes. Despois de un inverno especialmente chuvioso, con Galicia rexistrando o período invernal máis húmido dos últimos 25 anos, a estación estival pechou cun déficit de precipitacións do 22%. En conxunto, acumuláronse unha media de 94 litros por metro cadrado.

Pero tampouco neste caso a choiva repartiuse de forma uniforme. O comportamento cambiou radicalmente dun mes a outro. Xuño foi extremadamente cálido, cunha media de 20,4 graos, 2,6 por encima do habitual, e acumulou un 50% menos de choiva da esperada. Julio levou ambos os extremos aínda máis lonxe, pois con 22,5 graos de media e 2,8 graos por encima do habitual, converteuse no xullo máis cálido desde que existen rexistros. Tamén foi un mes especialmente seco, con apenas cinco litros por metro cadrado de precipitación media, un 86% menos do habitual.

Agosto rompeu a tendencia. Aínda que continuou sendo un mes moi cálido —21,4 graos de media, 1,5 por encima do normal—, as choivas regresaron con forza cara a finais de mes. Rexistráronse 64 litros por metro cadrado, un 73% máis do esperado. Dúas borrascas, entre os días 23 e 29, explican boa parte dese cambio brusco de escenario.

Máis que a cantidade total de auga caída, Meteogalicia pon o foco precisamente en como se distribúe. "Non só debemos fixarnos en canto chove, senón tamén en como se distribúe esa precipitación ao longo do tempo e do territorio", sinalou a conselleira durante a presentación do informe.

É unha diferenza relevante nun territorio afeito a medir a choiva en termos de abundancia. O balance deste verán mostra que unha estación pode terminar sendo seca aínda que inclúa episodios puntuais de precipitacións moi intensas e, á inversa, un período especialmente húmido non implica necesariamente que a auga/a auga se reparta de forma homoxénea.

O cambio climático está detrás

Apenas quedan dous anos para que o reloxo climático chegue a cero e sexa xa irreversible o dano feito ao mediomabiente por mor da contaminación. É normal que no verán faga calor, pero non tanta, e iso é culpa dun cambio climático imparable que a humanidade leva alimentando décadas. Nese sentido, Ángeles Vázquez referiu que "ninguén nega" a existencia deste fenómeno "vistas as estatísticas", as cales se utilizarán na análise futura das tendencias climáticas.

"Hai que tomar determinacións en función dos datos día a día, ano a ano e cada década, e traballar sendo moi rigorosos", indicou. Entre os elementos ha ter en conta, a conselleira referiuse ás medidas de xestión e aforro da auga, coas que particulares e administracións "están cada vez máis concienciados". "Tomáronse medidas imprescindibles a nivel de administración, administración local e tamén cada un nos seus fogares", resumiu.

Entre as medidas neste período, a conselleira falou da Mesa dá Seca, que se volverá a reunir este mércores para, previsiblemente, "continuar como ata agora", dado que as precipitacións que caeron non permiten aínda recuperar parámetros.

Fonte: O Correo Gallego