Política de rifa, ou política eficaz

Nin o caloroso verán adormentounos, nin a catástrofe ecolóxica dos terribles incendios no noroeste da Península Ibérica conmoveunos. O un de setembro, luns, a política española volveu á greña e terminou a semana cunha tensa cerimonia de inauguración do Ano Xudicial, á que plantou o líder da oposición, Núñez Feijóo. Deste xeito. A discrepancia xa está instalada nos tres poderes —executivo, lexislativo e xudicial— o que confirma unha crise institucional de gran calado. Nin rastro de diálogo; cero vontade de entendemento.

Traducida esa situación á linguaxe chusco, popular, recorda ao chiste que oïamos contar a vascos, ríndose deles mesmos: «Pero, Patxi, por que habemos de discutir isto, co fácil que é arranxalo a hostias?». Esa é a actitude dunha parte da dirigencia política española, amante do insulto fronte á proposta, da rifa fronte á construción. Como destacan varios dirixentes municipais, hai concellos nos que a ultradereita de Vox goberna co PP, pero sen aceptar responsabilidades no goberno local. Un exemplo, Binéfar (Huesca) con dez mil habitantes. Non facer nada demostra que serve para seguir subindo na enquisas.

Menos mal que o país, aínda que desgustado pola polarización política, funciona razoablemente. E iso non só sucede en España: mentres Francia estuda pór de novo en práctica a política da «cohabitación», como cando compartían o poder un presidente socialista, François Mitterrand, e un primeiro ministro da dereita, Jacques Chirac, Italia distingue entre a política de superficie, con Giorgia Meloni entregada a Trump, e o vicepresidente Antonio Tajani tecendo alianzas económicas internacionais.

O venres 5 de setembro, á mesma hora que en Madrid vivíase a solemne xornada xudicial máis tensa que se recorda, en Barcelona, na sede dos grandes empresarios, o ministro español de Economía e Comercio, Carlos Corpo, e o vicepresidente italiano e ministro de Exteriores, Tajani, promovían máis alianzas económicas e menos burocracia europea.

Para Corpo, «Europa non pode caer na parálise, porque a folla de ruta está lista, e o urxente agora é aplicala, para que as pemes senta de forma tanxible os beneficios de pertencer á Unión». Iso implica desburocratizar con propostas concretas como un portal único de contratación pública comunitaria, mellor acceso a recursos económicos e unha contorna empresarial máis eficiente.

O encontro entre España e Italia producíase a beiras do Mediterráneo, «que debe ser motor de desenvolvemento e non un cemiterio», en palabras de Tajani. Destacaron o incremento do comercio entre os dous países: intercambios comerciais de 77.000 millóns de euros e investimento cruzada de 65.000. Estudáronse estratexias comerciais conxuntas para pór o foco en Brasil, México, Arxentina e Estados Unidos. En 2024 o investimento italiano en España triplicouse. Italia é o décimo país investidor e xera 107.000 empregos.

A aplicación dos aranceis por Trump anima a reorientar políticas de cooperación comercial que non pasen por Estados Unidos; aínda que «un arancel de 15 por cento non sexa un agasallo, —destacou Tajani— é mellor que o que ten que soportar a India».

Será por iso tamén que India —o país máis poboado do mundo— bascula cara ao eixo Chinesa-Rusia-Corea. O recente cume entre Xi Jinping, Putin, Kim Jong-un e Modi probablemente non fose posible antes de Trump, ou cunha política distinta da Casa Branca. Un mundo revolto a nove meses da súa toma de posesión. E o que vén.