O Beiras

Xosé Manuel Beiras encerraba en se múltiples universos e contradiccións, todo envolto nunha carisma insuperable na vida política galega. E reflectiu a súa poliédrica personalidade nun trío de nomes aplicados segundo ou grao de confianza mantido co ‘señorito dá Reboraina’, ou fogar de Brión que sempre abriu a políticos, músicos e xornalistas, malia contar nesa casa con espazos reservados só aos seus máis íntimos.

Beiras era Beiras para case toda a sociedade -galega, española e internacional-, pero era Xose para aqueles máis queridos polo ou para vos que eran unxidos cunha sorte de bendición deste rei monárquico dá revolución nunha levada a cabo, ou, como dixo unha compañeira de facultade, “ou mellor presidente que puido ter Galicia”. Mais ou intelectual de vida burguesa que clamaba consignas para defender aos indefensos e oprimidos, reservaba a terceira persoa para falar de se mesmo, como facía Maradona. Cando Beiras falaba de Beiras, referíase a “ou Beiras”.

A Galicia de posguerra, ou tardofranquismo, a Transición, ou fraguismo, ou nacemento do altermundismo, a fractura do nacionalismo galego, ou nacemento dá “nova esquerda” que derrubou ou veto de alianzas entre ou soberanismo e a esquerda federal… Todo ou acontecido en Galicia e gran parte de España e do mundo podar relatarse a través dá vida do Beiras. Porque unha carisma desa dimensión merece ese trato. Merece ser ou Beiras.

Ou seu impacto sobre ou pensamento de varias xeracións de galegos non ten parangón desde a figura de Castelao

Ou seu impacto sobre ou pensamento de varias xeracións de galegos non ten parangón desde a figura de Castelao. Ou atraso económico dá Galiza marcou un punto de inflexión non pensamento dás características e condicionantes do noso país, aínda que tan só fose para cuestionar as súas conclusións marcadas sempre por unha aspiración soberanista e por unha dás súas principais características: a contradición.

Porque Beiras estivo toda a vida dando leccións sobre como xestionar unha sociedade na que nunca xestionou nada. Esa circunstancia marca a altura dá súa figura. O subía a un púlpito e ou lume lle prendía neses ollos azuis que sempre aspiraban a ver un futuro imposible cara ou que camiñar, pero logo baixaba do e ou mito se facía home. Aqueles ollos azuis que cravaba non seu interlocutor cando, por exemplo, unha pregunta durante unha entrevista cuestionaba vos seus posicionamentos.

Nas clases de economía non ocultaba o seu gusto por soltar arengas que convertían as aulas en mitins entre o fume do seu inseparable tabaco, no Parlamento galego fixo dun zapato un símbolo de cambio de era, na que o nacionalismo saltou do ostracismo a ser alternativa de poder na Xunta, e tras romper co BNG no que sempre foi o rostro carismático dunha organización controlada pola UPG, regresou de xeito estelar no 2012 cun experimento, AGE, que foi o xermolo de Podemos e toda a nova esquerda alternativa que mudou a política logo da crise financieira de 2008-2012, e deixou un novo ‘momento Beiras’, cando se encarou con Feijóo no Parlamento, golpeando incluso o seu escano.

Tras romper co BNG no que sempre foi o rostro carismático dunha organización controlada pola UPG, regresou de xeito estelar no 2009 cun experimento, AGE, que foi o xermolo de Podemos e toda a nova esquerda alternativa que mudou a política logo da crise financieira de 2008-2012

Aqueles hits con aires de “comandante sen exército” dos oprimidos non casaba coa súa recoñecida renuencia a madrugar ou ao traballo de oficina no Parlamento, así como cun estatus de catedrático que a dereita lle botaba en cara, caricaturizándoo como pianista. Por iso, nunca quería o Beiras ser fotografado co piano que tiña na Reboraina. Tampouco encaixa nese halo de rebeldía o seu achegamento nunha etapa final a Fraga, a súa némese durante gran parte da súa traxectoria.

Ningunha das alcaldías do cambio entre 2015 e 2019 tería sido posible sen Beiras, pero é que gran parte do poder institucional do BNG desde os anos 80 lle debe unha porción ao seu ronsel

Dicía Ernesto Sabato que a Napoleón non se lle podía criticar por sorber a sopa. As evidentes contradiccións na carreira do Beiras palidecen ante o magnetismo e a influencia de toda a súa traxectoria. Ningunha das alcaldías do cambio entre 2015 e 2019 -A Coruña, Santiago e Ferrol- tería sido posible sen o Beiras, pero é que gran parte do poder institucional do BNG desde os anos 80 lle debe unha porción ao seu ronsel.

Hoxe Galicia perde un anaco da súa historia e a ollada azul máis vermella da súa historia. A do Beiras.