O sea, que se puede derrotar a Trump

Se non o entendemos mal, Trump perdeu as eleccións provinciais de metade de carreira onde remarcara que "imaxinade que o meu nome é o que aparece na papeleta". Durante dous anos vén identificando ao voluble e volátil presidente estadounidense cun Leviatán que ía arrasar cos principios democráticos, e resulta que se afoga nas urnas humildes, executado por cidadáns enardecidos en canto a gasolina superou os catro dólares por galón. Seres a quen o monstro da comunicación non dirixiría nin a mirada consumaron a súa derrota, ben que rexional e precaria. Conviría talvez revisar os parámetros sobre o agigantamiento artificial doutro ser que senta no trono sobre o seu cu. Ata onde nos conta a imprescindible Mary Beard, os emperadores romanos non perdían eleccións, había que envelenalos.

Ou sexa, que a Trump pódeselle derrotar democraticamente. Haberá que revisar a plúmbea obra ensaística recente en papel prensa, con mención especial para España, onde se identificaba ao presunto magnate como un ditador mussoliniano. Por certo, ao mesmo tempo que o seu estilo e recursos eran copiados sen rubor na actual campaña das xerais, porque non hai peregrinacións en masa a ‘A revolta’ nin a Jordi Wild (traduzan por Joe Rogan) sen o precedente trumpista. Quen aínda confían nunha remontada do PSOE, pobres, corrixirán que son os Demócratas quen venceu e convencido aos homes de Trump. Sigan soñando, só hai un partido peor visto en Estados Unidos que o Republicano, e chámase Demócrata. Aínda admitindo que están a colleitar votos suficientes para encarar as presidenciais de 2028, non teñen nin un candidato en condicións.

Ou sexa, que hai vida despois de Trump, que de Trump sáese. Os maniqueos binarios teñen un problema, porque os mesmos votantes que enxalzaron ao endriago déronlle as costas esta semana. E poden voltearse de novo.

Fonte: Diario de Mallorca