Saltar ao contido principalSaltar ao pé de páxina

Opinión | Parece unha bobada

Votar á desesperada

Figúrome a un deses cidadáns, aos que o adianto electoral, ou a vida en xeral, tomaron por sorpresa, preguntándose de súpeto: «E agora, que voto?»

Non saber que votar, e menos ao enfilar a última semana dunhas eleccións, é a clase de dilema ante a que non me atopei nunca. Póñome na pel desa persoa, e o único que quero é saír desa pel como sexa. Imaxínome ese desasosego perfectamente. Estíveno sentindo o últimos cinco meses, cando me incluíron nun chat no que se me convocaba a unha cea, o 26 de decembro, para celebrar a promoción do instituto. Por unha banda, quería asistir, aínda que só fose para ver quen se converteu en peixes gordos, ou quedado calvos, ou engordado, pensamentos de enfermo. Pero por outra, desexaba atoparme noutro continente para cando chegase o día e non constatar os efectos brutais do paso do tempo, algo que a todos sómenos nunha tristeza automática.

Pasaban os días, as semanas, e non confirmaba a miña presenza, pero tampouco abandonaba o grupo de WhatsApp. Tiña días, ás veces horas, ata minutos, nos que me vía empuxado a un si rotundo, pero seguidos de minutos, segundos, que me arroxaban a dicirme a min mesmo «non, antes te quitas a vida co exprimidor» (?). O domingo, ás doce da noite, finalizaba o prazo para confirmar a presenza e adiantar os cincuenta euros da cea. Entrei nun estado de delirio absoluto que me levou, ás doce menos cuarto, a dicir si e facer o bizum.

Non lle desexo a ninguén esa agonía. Polo menos teño clarísimo o das eleccións. Sempre o tiven e esta vez máis. Pero imaxínome ao indeciso abrasado porque non saber que pensar do seu voto é todo o que é capaz de pensar. E iso que non é parvo. Pero é a natureza de certos asuntos: che emboscan, excédenche, déixanche cerquísima de opinar unha cousa e a contraria. E así miles e miles de persoas, arrasadas pola conmoción, desesperadas por pescudar que pensan, mentres unha parte do seu cerebro non para de dicirlles «vota a estes», e a outra «vota a aqueles». Quizais esteamos ante un deses casos nos que se pode citar aquilo de Scott Fitzgerald, cando afirmaba que «a proba dunha intelixencia de primeira orde é a capacidade de soster na mente dúas ideas opostas á vez sen que haxa diminución de funcionamento».

Figúrome a un deses cidadáns, aos que o adianto electoral, ou a vida en xeral, tomaron por sorpresa, preguntándose de súpeto: «E agora, que voto?». E ponse a dar voltas e máis voltas ao asunto para intentar alcanzar a algo en claro. Mantén tantas dúbidas que se pon malo. Sae do traballo analizando a situación, estrujando o cerebro, e así se vai a xantar. Cómese cinco filetes, tres ovos, media barra, dous flans, e nada: segue instalado na perplexidade. Pasa a tarde, chega a noite e cea. E o mesmo: confusión. Fíao todo a durmir ben e levantarse como unha leituga pola mañá, e entón si saber que pensa. Pero o que pasa é que non pega ollo. Facendo que? Dando voltas na cama e obrigando a funcionar sen parar a cabeza. E entón chega o día. Tranquilos: votar á desesperada tamén é votar.

Subscríbeche para seguir lendo

Tracking Pixel Contents