O queixume dos amigos de Laura, a garda civil asasinada pola súa exmarido en Asturias: "Matouna por ser feliz e facer a súa vida"

Laura Cruz Vega era unha muller con moito carácter, pero "alegre, afable e educada, sempre moi disposta e colaboradora. Boa persoa. Era moi, moi, moi querida". Así recordan quen coñeceu a esta garda civil de 50 anos, asasinada a tiros este mércores na Comandancia de Llanes pola súa exmarido, tamén axente do Instituto Armado.

Nada en Madrid, levaba moitos anos en Llanes e tiña tres fillos adolescentes, un mozo de 18 anos e dúas xemelgas de 13. Aseguraba que atopara en Llanes o seu lugar no mundo: estaba feliz cos seus tres fillos e integrouse desde o primeiro momento no concello.

Presidenta da AMPA do Peña Ti

Adestraba aos equipos infantís de rugby, impartía as extraescolares de baloncesto do colexio público Peña Ti da capital llanisca e presidía o club local desta última disciplina, ao que conseguira sacar adiante. Liderou tamén a Asociación de Nais e Pais de Alumnos do centro llanisco ata que as súas fillas pasaron ao instituto.

Tivo durante anos protección con orde de afastamento imposta ao seu expareja, destinado a Zamora por esta causa. Pero esa orde finalizou o pasado mes de decembro. Ata entón, nalgunhas ocasións, dicía de súpeto que se tiña que ir porque a pulseira indicáballe que a súa exmarido estaba a achegarse, rememora un coñecido. Ela falaba "con naturalidade" dos problemas que sufrira e seguía sufrindo. Tras o seu divorcio, conseguira refacer a súa vida. Por iso, seguramente, tiña especial sensibilidade cos casos de violencia machista, que atendía con gran profesionalidade e implicación desde o seu posto.

"Era superalegre"

"Sempre saudaba cun sorriso; era superalegre, gustáballe saír a tomar algo cos amigos e facer deporte. Era a alegría da horta. Sempre celebraba os aniversarios", sinala unha persoa que a coñeceu ben. "Tivo xuízos co seu expareja. Volveu casar. Matouna por ser feliz e facer a súa vida", comenta, cunha mestura de pena e rabia, un coñecido, que cualifica de "terrible" o ocorrido.

Ela era a que adoitaba falar coa xente cando había problemas. Era moi empática, tiña don de xentes e sabía que dicir en cada momento para dar ánimo a quen o estaba pasando mal. Víctor Fominaya, veciño de Llanes, exemplificouno coa súa vivencia. Hai anos, cando era pequeno, o seu irmán quitouse a vida e Laura Cruz "estivo alí, apoiándonos a todos". "En momentos moi difíciles para a familia, foi a que estivo comigo, coa miña nai… O ocorrido é un golpe, estou afectado", sinalaba tras decatarse do ocorrido.

"Involucrábase en todo"

"Era moi boa muller, alegre, sen ningún tipo de maldade, nobre e moi amiga dos seus amigos", comenta un veciño de Llanes cuxa filla é compañeira de equipo dunha das xemelgas de Laura Cruz. Unha das fillas da falecida practica voleibol e a outra rugby.

A Laura gustáballe moito participar en todo tipo de eventos sociais e deportivos. Era moi activa. Adoitaba reunirse con outros pais e nais a ver os partidos de rugby nunha cafetería de Llanes. E participaba sempre que podía nas viaxes de grupo que se organizan para ver ás nenas xogar.

"Involucrábase en todo"; por exemplo, na camiñada gastronómica que organiza o equipo de rugby ou na xornada anual desa mesma disciplina deportiva. A última celebrouse o pasado mes de xuño.

"Houbo que facer 300 bocadillos e alí estivo a primeira, como sempre. Non fallaba nunca", engade un pai que compartiu con ela multitude de partidos, encontros e viaxes nos últimos oito anos.

Subscríbeche para seguir lendo