Estes son os feitos probados na sentenza contra o loteiro de San Agustín condenado por quedar coa primitiva

A Audiencia Provincial da Coruña, na súa Sala segunda, fixo pública este xoves a sentenza condenatoria a tres anos e medio de cárcere ao dono da administración de loterías de San Agustín por quedar co boleto da primitiva premiado con máis de 4,7 millóns de euros.

Na súa sentenza, o Poder Xudicial considera para establecer a pena un delito de estafa agravada, aínda que ten en conta a atenuante de dilacións indebidas. A Fiscalía pedía para el seis anos de prisión.

Manuel Reija ademais queda inhabilitado para o exercicio de calquera profesión relacionada coa actividade de Loterías e Apostas do Estado durante o tempo de condena. Tamén terá que pagar solidariamente xunto a Loterías o importe do premio á masa hereditaria do considerado dono do boleto, falecido en 2014.

"Actuou con ánimo de lucro"

O tribunal considera que Reija "actuou con ánimo de lucro, creando unha falsa certeza na vítima sobre a inexistencia do premio, o que lle permitiu quedar co boleto e o seu correspondente premio”. Na sentenza destácase que a proba practicada “establece a existencia dese engano inicial ou posterior, que é requisito para a existencia do delito de estafa”.

Tamén entende o tribunal que o dono da administración comprobou varios boletos, decatouse da existencia de premios e dun, en concreto, de elevada contía, pero non lle indicou ao apostante que o seu boleto tiña premio. Tras a marcha do dono do boleto, debido ao seu estado de nerviosismo e pola alta contía do premio, non foi capaz de separar os boletos premiados dos que non estaban premiados, polo que volveu á máquina para unha nova comprobación. Despois realizou "unha a maiores para cerciorarse do premio", tal e como explica a sentenza.

A Sala escolleu a condena por un delito de estafa no canto do de apropiación indebida, porque “contempla de modo máis adecuado a conduta que se examina, pois inclúe o engano”. Tal e como se especifica “na estafa o dolo consiste no emprego de maquinacións insidiosas para sorprender a boa fe e a credulidade do suxeito pasivo, mentres que na apropiación indebida non é o engano, senón o abuso de confianza que aquel depositou no autor do delito”.

"Urdió unha estratexia de engano"

Tamén se considera probado que o condenado "urdió unha estratexia de engano, creando artificiosamente o argumento segundo o cal o boleto non estaba premiado, levando a través de dito engano, con evidente ánimo de lucro, á crenza de que non existía premio, ocasionando con iso un prexuízo económico para a vítima, quen debeu ser premiada cos 4,7 millóns de euros".

En canto ao outro acusado --delegado provincial de loterías e irmán do condenado--, a Sala determina que non existe proba suficiente para condenalo por encubrimento ou branqueo de capitais, polo que o absolve.