Adiós a uno de los bares míticos de A Coruña: Monte Alto se queda sin sus callos en 'lanchiña' y con palillo

O bar Ou Barqueiro abriu as súas portas no barrio de Monte Alto, na Coruña, en 1995, froito da curiosidade e do espírito de aventura dun galego retornado da emigración. Naquel momento, segundo conta o seu fundador, José Manuel Infante, nada apuntaba ao que logo sucedeu. Este domingo serviron os seus últimos callos, a estrela da súa carta e prato que os converteu nun deses lugares míticos da cidade; pero abrirán durante a seguinte semana para dar punto e final. "É ou fin dunha era, aquí remata todo", comenta Infante, que se apartou do negocio fai un par de anos pola súa xubilación. Desde entón rexentábao a súa esposa e tamén cociñeira no local, Begoña Dubra, que se retira agora.

"Estaremos aquí ata ou sábado. Estamos despedíndonos de toda a xente que nos quere. Son moitas as anécdotas aquí, pero acórdome de todo. Lembro as vitorias do Deportivo, todos vos trofeos. Tamén as baixadas. Cando collín ou bar, ou Dépor estaba en Primeira. Agora, que marcho, tamén ou deixo aí. Este bar é unha vida enteira, foi onte e é hoxe. Non sei que virá agora. Aquí vin nacer nenos, agora son pais e traen vos fillos. Coñecín xeracións de Monte Alto", recorda Infante.

Ou Barqueiro alcanzou a fama na cidade grazas a unha das súas elaboracións: os callos. Neste bar coruñés como tapa os sábados e domingos, nunha lanchiña de porcelana, e comíanse con escarvadentes unicamente porque se servían con pouco caldo. A voz correuse e Infante comenta que comezaron a chegar clientes de Cambre, Carballo ou Coristanco. Terminaron por aparecer os turistas e, en especial, comensais de Madrid que repetían de ano en ano. Fala de "moitísimos" domingos nos que ás 15.00 horas tiña que dicir aos clientes que non quedaban máis callos, para desgusto dos que percorrían grandes distancias por eles.

"Vos callos empecei a facelos eu só ou primeiro ano, cando abrín. Quixen poñer algo de tapa, non meu pobo é moi típico porque estamos pegados a Lugo, e é tradición. Entón ofrecíallo aos clientes e gustaban. Pero se que recordo que algún pensaba que con iso ía arruinarme, que perdía cartos. Pero vos callos traían xente", expón o dono.

Unha receita de avoa a neto

Para Infante, os seus callos non teñen "ningún segredo" nin esconden un ingrediente. "Facíanse con agarimo, que non hai cousa mellor", chancea. A historia dos seus callos ten dúas fases: a orixe e a tapa. O hostaleiro, nacido en Ou Barqueiro, aprendeu a cociñar esta potaxe da súa avoa. "Foi na aldea, ela deume unha receita que non consistía en medidas de nada. Mirábase ou sabor e, para iso, haille que botar material para que teña consistencia", advirte.

"Empecei a facelos non bar como aprendín, nese estilo. Non hai segredo, hai material. Canto máis lle botes, mellor sabe, e se ou material é ou mellor, perfecto. Vos venres viña moita xente porque de petisco cociñaba orella e touciño cocidos, unha boa cantidade. A auga sobrante botáballa aos callos porque tinga unha xelatina e un sabor tremendos. A carne boa sabe. A cousa foi medrando ata que bloqueamos a cociña as fins de semana con catro potas, dez quilos de garavanzos, moitos máis de carne e máis de 20 chourizos", explica Infante sobre a historia dos seus callos.

Con todo, a xubilación do dono puxo á fronte á súa esposa, Begoña Dubra, que formaba parte do negocio case desde o principio. "Cando empecei e vin que xa non chegaba a atender durante vos viños, pedínlle axuda á miña muller. Ela entrou, fíxose rápido e colleu fama a súa tortilla. Facíamola con patacas dá aldea, dás nosas. Tamén se coñecía que poñíamos polbo de tapa, que ía ata ou porto dá aldea para mercalo. Collía moitísimos quilos", detalla Infante, que agradece o esforzo da súa esposa, quen deixou o seu traballo para unirse ao negocio matrimonial.

Un bar con orixe emigrante

A orixe de Ou Barqueiro está ligado á historia de Infante e a súa familia, pero, sobre todo, a un sacrificio por un futuro mellor. "Fun emigrante, marchei a Suíza con 16 anos para buscar unha vida mellor. Traballei en hostalería e logo nunha fábrica. Alí coñecín á miña muller, que é dá Laracha e traballaba nun hospital. Levábamos boa vida e tivemos fillos, pero eu non quería que se criasen fóra de Galicia e medrasen na emigración", comenta Infante. Entón, tomou a decisión de enviar aos seus fillos cunha das avoas. "Pero a miña filla non adaptábase e eu non estaba tranquilo. Algo había que facer", explica.

"Volvín a Galicia para estar coa miña filla. En 1995, aquí non atopaba en fábricas ou que ata ese momento era ou meu oficio, ou que eu sabía facer. Estaba un pouco perdido e por mediación dun familiar, que me falou desde local, pensei en abrir Ou Barqueiro, un bar co nome do meu pobo. Dubidaba moito, pero foime ben. Quixen meter a cultura dá tapa e ou petisco. Rematei por ter unha boa clientela, xente fiel e boa", relata Infante.

Despois de unha vida detrás da barra de Ou Barqueiro, o seu dono non dubida ao dicir que é "máis de aquí". "Agora estou namorado de Monte Alto, levo máis aquí que en ningún outro lado. Coñezo ou barrio todo. Pero non sei como vou facer agora", comenta. Aínda que non pode confirmalo, afirma que existen rumores sobre un posible traspaso do local a outras mans, pero Infante non dubida en aclarar que "será outra cousa". "Ou Barqueiro acaba connosco", aclara Infante

"Neste bar, teño recordos de poñer tapas ata as tres dá mañá, pero era nos tempos de antes, cando aínda se facían esas cousas. Estaba a xente botando un grolo e ter que poñerme a fritir unhas patacas ou un raxo. A min gustábame. Agora, como moito, traio e levo a compra. Pasei atendendo moitas tardes de partida e de dados, agora estou, pero xogando. Ou que veña despois, con xente nova, vai ser diferente. Cousas como aquelas xa non se fan", resolve durante o descanso entre servizos do seu último domingo con callos.

Subscríbeche para seguir lendo