Saltar ao contido principalSaltar ao pé de páxina

O choque cultural dun arxentino operado no Chuac da Coruña: "Fun comprar un pixama e tíveno que gardar"

Osvaldo Luis Cottone, emigrado en Galicia, contou en redes as diferenzas que viviu durante o seu ingreso no hospital coruñés, desde a roupa de cama ata a atención dos sanitarios

Imagen de la fachada del CHUAC

Imaxe da fachada do CHUAC / LOC

Xa nos segues?Márcanos como medio preferente
Engádenos en Google

"Estou a falarche dun hospital, hospital con hache. Non che estou mentindo no máis mínimo. O que estivo ingresado, que diga a verdade". Así de vehemente fala Osvaldo Luis Cottone do seu paso polo Complexo Hospitalario Universitario da Coruña (Chuac), un centro que lle deixou asombrado e cuxos detalles quixo compartir en redes sociais nunha entrevista co youtuber Pastor Comunica.

Na canle, dedicado a informar aos migrantes interesados en asentarse en España, o arxentino explicou a súa experiencia no recinto, ao que tivo que acudir por unha intervención. O proceso, asegurou, foi moi distinto ao da súa terra natal e deixoulle cun profundo agradecemento. "Estou recontra agradecido. Desde o cirurxián máis alto que hai no Chuac da Coruña ata o que limpa, quítome o chapeu", asegurou ante a cámara.

Do pixama á auga mineral

As sorpresas comezaron desde que entrou ingresado en planta e non terminaron ata que saíu de Chuac cinco días despois. Cando lle avisaron da operación, fixo o que fixera sempre: aprovisionarse das cousas básicas que necesitaría para pasar a noite, sen saber que moitas non tería que utilizalas.

"Fun comprar un pixama a Primark e tíveno que gardar na miña casa, porque cando vos ingresás, danche o pixama, danche o xabón, danche o xampú, cámbianche as sabas todos os días…", contoulle ao entrevistador, que recalcou o inusual do asunto cun inciso para a súa audiencia: "Hospital, aclaramos iso", sinalou para confirmar.

Ante a dúbida, Cottone aseguroulle que era certo e continuou con outro dos aspectos que máis lle asombraron durante o seu ingreso hospitalario: a comida. "Tenés unha pantalla así que vos a sacás da parede e dis: 'A ver que vou almorzar mañá'. Café con leite ou infusión, con torrada... 'Que quero comer?', milanesa con pataca; merendar isto con isto... As botellas de auga mineral as tenés todas á túa disposición", explicou emocionado.

O paciente tamén tivo palabras para os sanitarios que lle atenderon durante a súa estancia, especialmente na sala de operacións. Segundo explicou no vídeo, tiveron que operarlle dúas veces: unha ás 8 da mañá para injertarle un anaco da súa arteria e outra ao mediodía, porque "se me tapou a miña e puxéronme unha arteria artificial".

O seu amigo no Arxentina, "que é cirurxián plástico", compartiu a súa sorpresa polas intervencións dese luns. "Preguntábame a min como o facían e eu tíñalle que preguntar aos médicos", asegurou Cottone, que pasou un postoperatorio tranquilo e volveu o venres desa mesma semana ao seu fogar nas Pontes de García Rodríguez.

A curación, indicou, foi moito máis sinxela do que imaxinara. "Vinte e cinco puntos teño atrás do xeonllo. Sabés cantos calmantes tomei? Cero!", sinalou o paciente, para o que a experiencia no Hospital Universitario da Coruña foi moi distinta a outras que tivera antes. "O meu amigo di que hai que queixarse para que todo siga igual, e si, pero, se vas a Arxentina, pégasche un tiro no medio da tempa", engadiu.

"Agarren a pa e véñanse para acá"

O agradecemento ao Chuac da Coruña e ao Servizo Galego de Saúde (Sergas) foi só unha parte dos comentarios que o arxentino tivo cara a Galicia. Na entrevista tocou outros temas relacionados coa vivenda e o traballo, do que asegurou que "hai unha chea", sobre todo para os fontaneiros, os electricistas e os albaneis.

"Xente, agarren a pa, a culler e vingar para acá. Acá hai unha chea de traballo e máis agora que están por vir empresas chinesas de autos. Os eólicos buscan xente todos os días", afirmou Cottone, ao que non lle faltou un consello para o entrevistador: "Se eu tivese a túa idade, veño traballar a un eólico. Se a empresa mándache fóra do país, deposítanche 6.000 euros por mes sen desconto. Nun par de anos compráchesche unha casa", concluíu.

Tracking Pixel Contents