Un Barça en estado de gracia ilumina Europa

O Barça pásallo pipa. Non é pouco agora que retomou o camiño cara a esa Copa de Europa –permítanme ser 'viejuno' con estas cousas– que lle é esquiva desde a noite de Berlín de 2015. A senda cara á final do Metropolitano, claro, empinarase. Pero Hansi Flick logrou que un puñado de futbolistas famentos gozar de xeito abondo mentres corren coma se a vida escorrésese. E quizá non haxa máis secreto no fútbol que ese, por moito que a Mbappé déalle preguiza facer outra cousa que marcar goles.

Pouca oposición puido presentar o Feyenoord neerlandés ante un Barça en estado de graza desde que comezou a tempada, cos seus catro triunfos enhebrados na liga e esta primeira vitoria nunha liguiña da Champions onde será posto a proba en mes e medio no Parque dos Príncipes polo temible campión, o PSG de Luis Enrique.

Xa chegará ese exame. Mentres, Flick demostrou que o seu plan está tan interiorizado polos seus futbolistas que a engrenaxe non se resente sexan quen sexa os executores.

O bigoleador Raphinha destapouse –quen o ía a dicir– como un dos mellores arietes do mundo. O seu gol inaugural atafegou. Enlazou un control orientado sublime cun recorte que obrigou a derrubarse a dous defensores coma se fosen secundarios dunha película de Bud Spencer e Terence Hill (xa marcou oito tantos neste inicio de curso). Adeyemi, que viña sendo o suplente de Gordon, agradeceu a súa titularidade cunha estética rosca desde fóra da área que, ademais de brindar o 2-0, permitiu á inchada aliviarse ao ver que o alemán non se abría a crisma tras completar un salto mortal cara atrás. Ata Christensen, outrora con contrato fixo na enfermería, pode chegar a afianzarse como acompañante de Cubarsí no centro da zaga.

Todo flúe nun Barça en que Lamine corre e deleita (pechou a tarde co primeiro gol de falta da súa carreira), en que Rodri amorna e ofrece sentido, e no que Pedri inventa e mira onde ninguén máis o fai. No primeiro gol de Raphinha foi o canario quen advertiu a Lamine, antes de que o de Rocafonda, cun único toque, prologase a obra de arte de Raphinha. Despois do gol do brasileiro no minuto tres, mentres chovía a cachón en Barcelona, os ceos comezaron a abrirse e un raio de sol coouse no céspede.

Aos que pon a música no Spotify Camp Nou deulles por pór o 'Come as you are' de Nirvana –si, aí Kurt Cobain xuraba que non tiña unha arma– xusta cando comezou a caer a de Dios. O ceo caía sobre un estadio en obras e co esqueleto aínda en coiros. Os seareiros máis duros do Feyenoord, de negro e sen plásticos, cantaban, gritaban –e tamén insultaban– coma se nada. Aínda faltaba un intre para que comezase o partido, tempo suficiente para que os sufridos habitantes do palco descuberto puidesen alargar o intre de canapés e para que os esforzados e eficientes empregados de prensa do Barça, que xa tiñan o plan listo desde facía días, recolocasen aos xornalistas e puxésenos baixo a viseira de chapa, uns metros máis arriba dos pupitres encharcados.

A choiva debeu ser unha molestia para eses turistas que afán poboar as bancadas do estadio e a afrouxar a billeteira, quizá sen saber que aquí, cando vén a auga/a auga, só vai protexerche o plástico e o paraugas. E que os flocos de millo chas comerás con máis auga que sal. Xa chegará o tempo das comodidades, dos palcos VIP e dos parques de atraccións.

Cuando marcó Adeyemi, Deco ya se había secado la cara en el palco y los aficionados podían guardar el paraguas para ponerse a disfrutar en paz de lo propuesto por el Barça. Gio van Bronckhorst, campeón de Europa con los azulgrana en otra jornada lluviosa, la de París de mayo de 2006, no pudo pedirle más a sus futbolistas del Feyenoord. Defendieron como pudieron, se desplegaron muy bien cuando tocó, y tuvieron alguna opción gracias a ese rayo franco-argelino apellidado Moussa que trató, sin éxito, de jugar en Arabia Saudí en este mercado estival. Incluso marcaron un gol (Steijn) y les anularon otro, al valenciano Ferri, por un fuera de juego medido con una pestaña cuando ya estaban 3-0 en contra. Pedri y Raphinha habían vuelto a aliarse en su garbeo por un paraíso al que se apuntó el sorprendente fichaje estival, Gabriel Jesús, que siendo menudo peinó hacia atrás un centro de Lamine para zanjar el festival.

En tiempos en que Europa parece que se va al garete, el Barça, mediante el fútbol, está dispuesto a ofrecer algo de luz. Con un hijo de los márgenes como Lamine, a sus 19 años, anudándose por primera vez el brazalete de capitán.

Suscríbete para seguir leyendo