Éxtase en Catro Camiños tras o ascenso do Deportivo a Primeira: "A Coruña enteira vaise de bebedeira!"

Nin a choiva nin os tronos que caeron sobre A Coruña foron capaces de embazar un día histórico para o deportivismo. Ninguén quería perderse a festa do regreso a Primeira División, e a contorna da fonte de Catro Camiños, epicentro de celebración das grandes xestas branquiazuis, comezou a abarrotarse poucos minutos despois do asubío final en Valladolid. Algúns afeccionados, os máis previsores, optaran xa por seguir o partido contra o Valladolid nalgún bar da zona, como Juan Manuel, coruñés e “do Dépor de toda a vida”, quen abrindo se paso cara ao valo que perimetraba a fonte, só acertaba a dicir: “Estamos en Primeira, foder! En Primeira! Aínda non mo creo”.

A escasos metros, unha marabunta de mozas con camisetas do club daban botes e axitaban as súas bufandas mentres coreaban o nome de Bil Nsongo, o heroe que selou, co seu dobrete, a ansiada volta do equipo á categoría de ouro do fútbol profesional. Xunto a eles, Daniela, cullerdense, trataba de facerlle unha videollamada á súa irmá para que vise “o ambientazo” que había na praza. “Despois do empate contra o Málaga en Riazor, díxenlle que este ano iamos ascender. Estaba segurísima!”, celebraba.

Decenas de afeccionados tomaran xa entón a fonte, bengala en man, ao berro de "A Coruña enteira vaise de bebedeira!" e "O Dépor é de Primeira! Eeees deee primeeeraaa!".

Entre a euforia e a emoción, Alba e Emilio, coruñeses, recordaban unha das noites máis felices do deportivismo, a da conquista da Copa do Rey, fronte ao Real Madrid e sobre o céspede do Santiago Bernabeu, o 6 de marzo de 2002. “O día que gañamos a Copa do ‘Centenariazo’ estaba a estudar en Santiago e vinme no último tren directo para Catro Camiños. Anda que non llo teño contaba ao meu fillo, e hoxe estou aquí, con el, celebrando o ascenso a Primeira”, apuntaba el, co neno aos ombreiros, entusiasmado.

Coa mesma nostalxia rememoraba aquela noite do 'Centenariazo' Carlos, acompañado, "esta vez", da súa parella, Raquel, e dos seus dous nenos, Marcos e Matías: "Somos do Vicedo e viñemos desde alí para ver aquí o partido. Non nolo queriamos perder. É histórico!".

"Hai oito anos que non estamos en Primeira. É un día súper grande para A Coruña!", celebraba Jorge, acompañado da súa nai, Maricarmen, "coruñeses pero residentes en Burela". "Viñemos desde alí. Polo Dépor facemos o que sexa!", aseguraba el, ao que Maricarmen, "xa algo afónica", engadía: "Vimos o partido neste bar de aquí á beira, xa coa previsión de achegarnos á fonte. Eu vin xa algunha vez a Catro Camiños a celebrar, pero hai moitísimo tempo, cando aínda estaban Bebeto e toda esta xente, e viñan polo noso barrio, As Lagoas, as formigoneiras pintadas de branco e azul. Desde ese momento, non vivín outra como esta de hoxe, que o supera cantidade!".

"O Dépor é un equipo que ten que estar en Primeira División sempre", engadía o seu fillo: "A súa xente... Ti ves todo o que hai aquí... Isto non o vives noutro sitio! É precioso vivir todo isto".

Coma se dunha peregrinación tratásese, fileiras de devotos deportivistas serpenteaban polas rúas que dan acceso a Catro Camiños entre cánticos, abrazos, felicitacións e bágoas. “É unha das mellores noites da miña vida”, sentenciaba Andrés, mirada no alto, xunto ao cruzamento da avenida de Oza. Grupos de todas as idades, parellas, cuadrillas de amigos e familias enteiras continuaban tomando a praza para pór o broche de ouro a unha xornada histórica. A inchada que nunca se rende por fin levou a súa merecida recompensa.