Así chega o Deportivo ao comezo de LaLiga: o verán estreita ao equipo en contra da súa vontade

O Deportivo baixou a persiana da pretemporada inquietando ao Real Madrid e recoñecéndose a si mesmo nese equipo sólido e competitivo que xa lle levou a Primeira hai uns meses. Non é unha mala sensación percibir uns cimentos fortes, agora que loitará por salvarse e que deberá convivir con asiduidade coa derrota. A pesar todo, aínda debe puír aspectos do seu xogo para ser un equipo máis redondo, listo para asentarse na elite do fútbol español.

As baixas e a consecuente peaxe

O Deportivo empezou o verán sen Mella e Yeremay e polo camiño perdeu a Jensen e a Altimira , ademais de que Angeliño, á súa chegada, atopouse lonxe do seu máximo pico de forma tras unha tempada pasado sen apenas protagonismo. Polo camiño, só puido recuperar ao zurdo de Espasande, que dá os primeiros pasos firmes tras estar cinco meses de baixa por unha operación de xeonllo. Toda esta treboada perfecta condicionou sobre xeito o traballo de Hidalgo que se viu algún partido xogando con ata catro pivotes na media. Un deles, Noé, que agora caeu tamén. Por máis que ao técnico gústalle que os seus equipos controlen o partido e teñan a pelota, ao equipo coruñés faltoulle ameaza por banda, un rexistro diferente ao espazo, unha sensación que se agudizou no momento no que o Real Madrid subiulle o nivel de esixencia.

É tal a necesidade que cada caneo de Kevin Sánchez nos últimos encontros percibiuse como auga no deserto. O equipo estreitouse no verán, a pesar de que non o pretendía. Con Mella en pleno regreso e outros futbolistas aínda entre algodóns, esta carencia non parece que se vaia a liquidar a curto prazo. Fronte ao Elxe, todo apunta que xogará cun trivote por dentro desguarneciendo o costado esquerdo e con Luismi partindo desde a dereita. Debe gañar tempo e puntos, á espera de poder liquidala.

Sen a súa xogador franquía

Máis aló do impacto que ten a ausencia de Yeremay no xogo de bandas, agora mesmo mantense a incógnita sobre cando vai poder contar o Deportivo coa súa xogador franquía. Antes de que lle golpease a pubalxia, todo o fútbol do equipo orbitaba ao redor del. A perda é enorme e, máis aló de que xa traballa co grupo e de que cada actor que fala di verlle mellor, existe un horizonte incerto sobre a súa volta ao máis alto nivel. O equipo coruñés xa demostrou na segunda volta do pasado exercicio que é capaz de vivir sen o 10 e, de momento, non queda outro remedio que seguir na mesma liña, á espera de que o tratamento conservador funcione.

A tripla parella e o corredor de seguridade

Ao quedar limitado polas bandas, queda de momento a profundidade para dous laterais como Ximo e Quagliata. Ademais da figura dun Leo Román xa afianzado, o proxecto constrúese, de momento, en base a tres parellas e ese corredor de seguridade. Noubi e Bright, un de 2005 e o outro de 2007, comezarán de titularides, á espera de que Loureiro coxa punto de forma e de chegue esoutro central zurdo experimentado que o Dépor busca. A parella sufriu máis ante a Fiorentina que fronte ao Real Madrid. Por diante o fútbol van pór Amatucci e Mario Soriano, con Villares para equilibralos e dar solidez. O madrileño e o italiano, a mellor fichaxe na pretemporada, son o eixo sobre o que pivota o equipo. E máis adiante, sen extremos, o técnico encomendouse a Bil e Aubameyang. O gabonés lévalle quince anos ao camerunés, pero están chamados a marcar o pulso ofensivo. Un é traballo, remate e descarga, e o outro pica en velocidade e ten gol.

Solidez e porterías a cero

Así se construíu un Deportivo que ten como unha dos seus acenos de identidade esa capacidade que demostrou para blindarse. Catro goles encaixados en sete partidos de pretemnporada e catro porterías a cero. Permanecía invicto ata que Lunin e Brahim inventáronse un tanto da nada no Teresa Herrera. Case chega sen coñecer a derrota ao encontro ante o Elxe. Lucir esa fortaleza é un dos maiores desexos de Antonio Hidalgo. Polo menos, no verán conseguiuno. Agora chega a vida real, acabáronse as balas de fogueo.