Amatucci, para contener y ordenar al Deportivo

Na construción do novo Deportivo, a base era unha das zonas nas que Antonio Hidalgo reclamaba máis argumentos para elaborar o xogo. A 25-26 evidenciara un problema nos primeiros pases que tivo que emendar a través da figura de Mario Soriano, reconvertido ao home para todo. Lorenzo Amatucci, un dos centrocampistas máis destacados do fútbol de prata, chegou procedente da Fiorentina, e asaltou o once titular desde o primeiro día. A súa estrea en Riazor deixou un gran sabor de boca que nin as excelentes actuacións de Leo Román e Pierre-Emerick Aubameyang puideron eclipsar. Se o ibicenco e o gabonés aspiran a elevar o teito competitivo en ambas as áreas, o toscano fai o propio na sala de máquinas, engadindo o seu acento e perfil: orde, talento e contención.

90 minutos de Lorenzo Amatucci sobre o céspede de Riazor evidenciaron a influencia que terá esta tempada e a relación directa co éxito branquiazul. O Deportivo cedeu a iniciativa ao Elxe e non foi capaz de facerse co dominio do esférico nun partido no que tivo un 39% de posesión (36% no primeiro tempo e 41 no segundo). Os ilicitanos aspiran a repetir ese guion en todos os seus encontros, mentres que a Antonio Hidalgo, como xa sucedeu o pasado curso, non lle quita o soño que o seu equipo non teña o esférico. No entanto, as mellores calidades de moitos dos seus xogadores emerxen cando teñen o esférico nos pés. E aí, neses momentos nos que os branquiazuis puideron elaborar, a batuta entoaba música italiana.

O Deportivo que xoga en curto e ao pé é o Deportivo no que se divirten moitos dos seus mellores talentos. Lorenzo Amatucci e Mario Soriano formaron unha sala de máquinas con habilidade suficiente para ordenar e dirixir. O italiano, ademais, suma a súa capacidade para repetir esforzos e abarcar espazo, para roubar e defender, para sumarse desde segunda liña aos balóns divididos. Destaca a súa técnica, pero tamén o seu despregamento.

O primeiro día de Amatucci na súa nova oficina

Amatucci marchouse de Riazor cunha asistencia no peto. Un pase longo e medido que reflicte a súa boa capacidade para xogar ao espazo. Os cinco envíos que realizou en distancia chegaron ao seu destinatario. O transalpino é un mediocentro con capacidade para virar o xogo e facer cambios de orientación que acheguen maior velocidade aos ataques e permitan modificar o ritmo de xogo. Un factor que deberá explotar máis no futuro e que o Dépor botou en falta a pasado campaña. Ademais, acertou 28 pases en campo rival, e 26 no propio, mostrando capacidade para xogar en zonas de maior perigo, sendo capaz de arriscar e progresar.

Xunto a Mario Soriano aspiran a formar a parella de mediocentros titular no Deportivo. Teun Gijselhart e Diego Villares, ademais, poden ofrecer un perfil diferente, con máis percorrido, que some traballo e axude a ambos a cubrir máis campo nos duelos nos que gocen de menos tempo con balón. A entrada do villalbés, de feito, serviu para emendar algúns dos problemas que estaba a afrontar o equipo sen balón, aínda que a mostra foi escasa, xa que Mario Soriano deixou o seu sitio a Luismi Cruz pouco despois.

O centrocampista italiano integrouse con rapidez ao equipo e ao grupo. No verán repartiuse a elaboración do xogo con Mario Soriano. Goza con liberdade para aparecer entre centrais ou poder adiantar un pouco máis a súa posición. O Dépor, con el, ten un mediocentro que contén e ordena. Un regista na súa pura esencia.

Subscríbeche para seguir lendo