Saltar ao contido principalSaltar ao pé de páxina

3-3 | O Fabril pégase o enésimo tiro no pé para profundar nas súas dúbidas

O filial gañaba 3-1 no minuto 90 e viu como o Coria empatáballe no desconto despois de apenas inquietarlle no segundo acto

Iker Gil y Rubén López ante el Coria.

Iker Gil e Rubén López ante o Coria. / Carlos Pardellas

Xa nos segues?Márcanos como medio preferente
Engádenos en Google
Carlos Miranda

Carlos Miranda

Con esa patada ao aire de Mardones que se atopou coa pillabana perna de Palacín fóronse ao limbo todas as ilusións do Fabril por conseguir unha vitoria que lle relanzase na táboa de Primeira RFEF e que enterrase todos os seus medos e dúbidas. Do 3-1 do minuto 90 ao 3-3 do asubío final. A magnitude do golpe é o que lle levará profundar nunhas inseguridades que se fan xigantes despois do enésimo tiro no pé nun partido que tiña no peto e no que notara unha placidez case esquecida. Con Noé Carrillo como mariscal púxoo en franquía no arranque do segundo acto, pero a súa falta de contundencia volveulle unha factura cruel, pero real ante un rival directo e menor, como é o Coria.

Entre que uno non quería que pasase nada e que o outro que non era capaz de que ocorrese nada, o Fabril e o Coria estiveron a medirse a distancia en case toda a primeira parte. Manuel Pablo insistía nese sistema de cinco atrás co que pretende que o seu equipo recupere a confianza, pero cada vez que había unha xogada a balón parado ou sobrevoaba unha pelota a súa área, perdíaa á mínima. Unha inseguridade endémica. Polo menos, para consolo branquiazul, Noé Carrillo estaba na folla de aliñacións e a súa soa presenza eleva ao filial de xeito exponencial. É outro. Todo xira ao redor del, todo sucede a partir del. Esta vez, ademais, estaba rodeado de Manu Valeiro, única novidade. Dous xuvenís no once, para iso está un filial.

O Coria non tiña ningún reparo en darlle a pelota ao conxunto branquiazul. Era coma se invitáselle a vir a que se frustrase, a que lle deixase espazos ás súas costas. Máis aló do que xeraba o pivote de Teo , ao Fabril tampouco é que lle sobrasen as ideas. Algunha arrancada e algún disparo de Mauro Valeiro ou de Rubén López ou Iker Gil que quería pugnar cos centrais... Pero o perigo era ínfimo. Aos poucos o Coria estirábase á espera dunha cabalgada illada ou dunha xogada de laboratorio.

E todo o que non sucedeu nese primeiro acto, precipitouse no últimos cinco minutos. O aperitivo foi un posible penalti por man na área dos estremeños que o colexiado interpretou como involuntaria. Acertou. Instantes despois, chegou unha falta lateral que radiografió todos os males na defensa do balón parado que retratara Manuel Pablo na previa. Entre Xabi Campos, Yayo e Rubén estiveron brandos no despexe e ofreceron unha segunda e unha terceira oportunidade ao equipo visitante que Edu Llorente non desaproveitou. 0-1, minuto 41. E, minutos despois, cando o filial xa lamentaba a súa mala sorte e pensaba no descanso, unha man innecesaria na visitante ofreceulle unha pena máxima e a posibilidade do empate. Adrián Guerrero viu como lle detiñan o lanzamento desde os once metros, pero non fallaba no rexeite sobre a liña. 1-1. Alivio.

Unha tola segunda parte

O efecto terapéutico do gol nos mozos coruñeses comprobouse case desde os primeiros compases. A vida xa se vía doutro xeito en Abegondo , aínda que o marcador seguise mostrando un empate. O que non cambiaba e empeza a formar parte dunha doce rutina é que Noé seguía reinando. Collía a pelota e buscaba aos futbolistas que tiña por diante, sempre a partir dunha condución. Así, nunha das primeiras acometidas, filtrou unha pelota a Xabi Campos, quen atopou cunha rosca deliciosa a Iker Gil só no primeiro pau. 2-1, no minuto 50 cun remate ás toas. O duelo empezábase a romper. Quizais era o que pedía o guion do duelo, pero o Fabril non podía negar que todo lle veu de cara con esa pena máxima e con ese gol madrugador tras a continuación.

Foi sesteando ata que outra pena máxima, esta a Mauro Valeiro, púxolle o duelo en franquía. Era o minuto 70 e o marcador lucía un cómodo 3-1. Manuel Pablo tirou de Kevin Sánchez e a vantaxe puido ser ampliada, mentres o Coria empezaba a acumular futbolistas sen apenas inquietar... ata o desconto. Aí sobreveu a desgraza. Primeiro con ese cabezazo de Tapia e despois con esa pena máxima na que Mardones non viu ao seu defensor. Oito minutos fatídicos, moita bisoñez e outro empate que fai moito dano.

Tracking Pixel Contents