O Supremo avala facer fixos aos interinos que aproben unha oposición pero leven anos na Administración sen praza

O Tribunal Supremo avala que as administracións fagan fixos a aquelas persoas que superasen unha oposición, pero quedáronse sen praza e logo permanecesen anos traballando na Administración como interinos. Así o determinou nunha sentenza cuxo detalle aínda non publicou pero avanzou este luns. Os maxistrados fixan parcialmente a súa posición, pois matizan que o criterio aplicado responde á revisión do caso concreto, tras a recente sentenza do Tribunal de Xustiza da Unión Europea (TJUE), que censurou de novo a España por incumprir a normativa comunitaria en materia de función pública e prevención da fraude de temporalidade nas institucións públicas.

"Soamente cando unha persoa participase nunha proba selectiva para a contratación de persoal fixo e superáraa pero non obtivese praza porque o número de aspirantes que demostrou a súa capacitación sexa superior ao número de prazas ofertadas, se posteriormente subscribe contratos de duración determinada e prodúcese un abuso na temporalidade, non resulta contra legem (contra lei) a conversión dese contrato nunha relación laboral fixa porque esa persoa participou nunha proba de acceso ao emprego público fixo conforme aos requisitos de igualdade, mérito e capacidade e a ulterior vulneración da Cláusula 5 do Acordo Marco sobre o traballo de duración determinada, que evidencia unha necesidade estrutural de traballadores, obriga á devandita conversión", reza o comunicado do Consello Xeral do Poder Xudicial.

Desde CCOO matizaron, a falta de poder examinar a sentenza, que o fallo só afectaría o persoal laboral que tivese recoñecida a "condición de indefinido non fixo". "Esta sentenza non afecta ao persoal funcionario interino, cuxo réxime xurídico é distinto e queda á marxe do aquí exposto", afirmaron desde o sindicato.

O debate sobre a temporalidade no sector público, que afecta aínda a decenas de miles de traballadores, segue dando rabexadas. O Supremo opúxose de xeito recorrente a solucionar as situacións de abuso, é dicir, de persoas que poden acumular anos ou décadas nas institucións cun contrato temporal, facendo fixas a esas persoas de xeito automático e sen pasar ningún tipo de proba.

As plataformas de interinos estiveron anos reclamando cambios legais e a súa principal reivindicación era a fijeza automática, ata o punto de elevar varios casos ata a xustiza europea. Desde o TJUE manifestaron diversas veces que España non acababa de cumprir coa normativa europea e que as súas recentes reformas lexislativas para previr o abuso da temporalidade no sector público -como a 'lei Iceta' de 2021- van na boa dirección, pero son insuficientes.

"España cumpriu folgadamente o obxectivo comprometido coa Comisión Europea de cubrir polo menos con traballadores fixos 300.000 prazas nos tres niveles da Administración que antes estaban ocupadas por traballadores temporais. Con datos actuais, as prazas estabilizadas ascenden a 419.756. O problema do exceso de traballadores temporais afecta en especial a Comunidades Autónomas, cunha taxa do 40% de empregados eventuais. A Administración Xeral do Estado cumpre os requisitos de temporalidade ao ter só o 4,7% dos seus traballadores cun contrato temporal", afirmaron desde o Ministerio de Transformación Dixital e Función Pública.

Solución intermedia

Os xuíces europeos han rifado a España en distintas ocasións. Por exemplo, un mecanismo para evitar xerar grandes bolsas de temporalidade é que, aos tres anos, todo interino debe ser cesado do seu posto, haxa unha substitución ou non, e indemnizado. Europa considera que o réxime de indemnizacións é insuficiente e non prevén do abuso da temporaliodad. As sentenzas do TJUE din o que está mal, pero rehúsan pronunciarse de xeito claro sobre como España debe resolver o problema. O seu criterio ata agora foi que a fijeza automática era unha opción, pero sempre que esta non vulnerase ningunha norma nacional, devolvendo así a pelota ao Supremo. E o Supremo dixo varias veces que está en contra de facer fixo a ninguén sen oposición mediante. A solución pola que acabaron optando os maxistrados españois foi intermedia.

Xa que o principal problema xurídico para facer fixo a un interino en fraude era o feito de que este non pasara unha oposición e, por tanto, non demostrara o mérito e capacidade suficiente nunha proba de pública concorrencia, o requisito indispensable para facer fixo a un interino en abuso é que superase antes unha oposición. É dicir, a xustiza española avala que se unha persoa fai as probas, supera unha oposición pero queda sen praza e empeza a encadear contratos temporais na administración, acábese quedando na mesma sen ter que pasar de novo outra oposición.

Un criterio máis amplo que o que rexía ata agora, pero máis restritivo do que pretendían moitos interinos. E é que ata agora un dos principais problemas existentes na Administración foi a falta de oposicións. É dicir, moitas persoas acababan anos e anos operando como interinos porque a institución competente non convocaba oposicións para a praza que estaban a cubrir. Por tanto, non poderían acollerse ao criterio do Supremo, en tanto que a pesar de levar anos e anos como eventuais, non pasaran previamente ningunha oposición.

Subscríbeche para seguir lendo