O mundo despide a Beiras, «patrimonio do pobo galego»

Ou mundo despediu este venres a Xosé Manuel Beiras entre caraveis e bágoas. Ou Museo do Pobo Galego, en Santiago, acolleu ou seu velorio, alí onde tamén repousan outras grandes figuras de Galicia como Rosalía de Castro ou Castelao, nunha despedida aberta ao público para que ou pobo ao que tanto quixo Beiras puidese devolverlle todo ese agarimo. Precisamente ese vínculo coa xente foi ou que reivindicou ou seu fillo Ricardo, que tomou a palabra en nome dá familia para lembrar que ou legado do seu pai vai máis alá de calquera sigla política e pasa a formar parte do patrimonio de todos vos galegos.

«Ata hai nada estaba envolto nesas pequenas batallas [...] de cada día que non nos deixan albiscar ou importante», sinalou. Esas batallas de «siglas», asegurou, non poden eclipsar a importancia dás persoas capaces de deixar un legado coma ou que construíu Beiras, capaz de transcender as diferenzas políticas e converterse en «patrimonio do pobo galego». Ricardo Beiras quixo lembrar tamén a faceta máis próxima do seu pai, ao que definiu como un amante «dá cultura paisana e dá xente do común». «Ou Parlamento non era un lugar onde sentía particularmente cómodo», explicou, a diferenza dás tabernas ou dúas encontros cos mariñeiros e labregos, entre vos que, segundo contou, sentía verdadeiramente a gusto.

As palabras do seu fillo foron unha dás intervencións máis emotivas dun acto non que tamén participaron persoas que acompañaron a Beiras ao longo dá súa traxectoria política, intelectual e persoal, e que reivindicaron as súas múltiples facetas e a súa loita inesgotable polas causas xustas. «Queda a súa pegada en nós, en moitos eidos, e quedan para nós abertos vos camiños dá liberdade que o abriu e polos que transitou», reivindicou a escritora Laura Caveiro. Pola súa banda, Encarna Otero referiuse ao coma «ou presidente de Galicia noutro mundo posible», unha idea na que tamén incidiu Martiño Noriega, ou seu fillo político, quen ou definiu como ou «presidente que merecemos e nunca tivemos».

Tamén tomou a palabra Gerardo Pisarello, deputado de Catalunya en Comú, quen asegurou que Beiras «só marcha fisicamente», porque seguirá presente xunto a «Castelao e Rosalía» e «na alma da mocidade» que estes días o lembraba nas redes sociais xunto a Maricarmen, a muller asasinada en Madrid no contexto dun desafiuzamento, como exemplo de persoas que nunca se renden. «Temos a obriga de choralo, pero tamén de conseguir que a súa magnífica obra poida chegar a todo o mundo», especialmente ás xeracións máis novas, concluíu, pola súa banda, a alcaldesa de Santiago, Goretti Sanmartín.

No acto interviñeron tamén outros referentes galegos e persoas próximas ao político, como Ánxel Huete, Luís Soto ou Miguel Anxo Fernán-Vello. Entre os asistentes estiveron, ademais, a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón; o deputado no Congreso Néstor Rego; a eurodeputada Ana Miranda; o histórico nacionalista Camilo Nogueira; e o político de Anova Antón Sánchez. Previamente, pola mañá, tamén se achegaran ao velorio, entre outros, o conselleiro de Cultura, Lingua e Xuventude da Xunta, José López Campos; o secretario xeral da Lingua, Valentín García; a secretaria xeral do PPdeG, Paula Prado; o presidente do Parlamento de Galicia, Miguel Anxo Santalices; o secretario xeral do PSdeG, José Ramón Gómez Besteiro; a presidenta do partido, Carmela Silva; o alcalde de Vigo, Abel Caballero; o músico e ecritor Antón Reixa, ou os expresidentes da Xunta Fernando González Laxe e Emilio Pérez Touriño.

O himno de Galicia, interpretado ao son da gaita de Luís Prego e cantado cos puños erguidos polos presentes, marcou o final do acto. Ao seu remate, o féretro iniciou o traslado ao cemiterio compostelán de Boisaca entre un corredor de centos de persoas que seguiran a homenaxe desde o exterior, despois de que o auditorio quedase pequeno para acoller a todos os asistentes. Entre caraveis, cánticos como «Galiza ceibe, poder popular» e unha ovación que se prolongou durante máis de vinte minutos, o pobo despediu por última vez o político compostelán que, como ben expresou Ángel Huete, coa súa morte «vólvese invisible, mais non ausente». «Sempre estará con nós», asegurou.

Suscríbete para seguir leyendo