Una vecina de A Laracha publica su primer libro después de 12 años escribiendo sus vivencias en libretas: "Espero que sexa un salvavidas para moita xente"

Durante décadas, os seus pensamentos permaneceron na penumbra dun caixón, gardados nas páxinas de decenas de cadernos. Para Diana Regueira López, natural da Laracha e camareira de profesión durante anos, escribir non era unha vocación pública nin un proxecto de futuro; era, sinxelamente, a única forma que tiña de comunicar o que non se atrevía a pronunciar en voz alta.

Hoxe, esas anotacións íntimas han cobrado forma de libro. Baixo o título A miña alma ao espido, a autora asina unha obra autoeditada que nace da catarse persoal e do desexo explícito de ofrecer un "salvavidas" a quen estea pasando por un episodio escuro na súa vida, tal e como remarca a autora, que presentará a súa ópera prima este venres, 23 de outubro, no Espazo Jampa da Laracha a partir das 19.00 horas.

A infancia desta larachesa transcorreu no bulicio dunha taberna tradicional da Laracha. Un escenario no que se forxaron os seus primeiros recordos, entre a vida cotiá do pobo e un tempo no que mostrar a vulnerabilidade ou falar abertamente das emocións "non era ou habitual". Desde moi pequena, as adversidades non tardaron en presentarse. O seu relato aborda episodios de acoso escolar, situacións de abuso, o impacto de enfermidades e a pegada de tráxicos sucesos familiares.

Fronte a esa acumulación de dor, a escritura emerxeu como un mecanismo primario de protección. «Sempre fun moi vergoñosa. Ou que me custaba dicir con palabras, escribíao», recorda a autora sobre as "miles" de páxinas que foi acumulando ao longo dos anos.

Xiro decisivo na pandemia

O borrador inicial do que terminaría sendo A miña alma ao espido comezou a tomar forma hai 12 anos. Pero non foi ata o estalido da pandemia cando o proxecto deu un xiro decisivo. O confinamento e a interrupción da rutina habitual brindáronlle a Diana o espazo necesario para revisar os seus cadernos, ordenar as vivencias acumuladas e sistematizar a aprendizaxe extraída de cada etapa da súa vida.

O libro explora cuestións que van desde a memoria familiar e o apego ao territorio natal ata reflexións sobre o ego e as razóns emocionais tras a enfermidade física. Lonxe de concibilo como un exercicio de victimización, a autora defende que sacar á luz o reprimido é o único camiño para "aliviar" o sufrimento. "Ademais, é un libro non que vos laracheses poderán identificar facilmente vos escenarios", sostén a autora.

Distribuído na librería online de Numancia e en diversos puntos de venda locais, o testemuño de Diana Regueiro comezou a xerar unha intensa corrente de empatía. A propia autora sinala recibir chamadas e mensaxes de veciños "conmocionados" pola autenticidade e crueza das situacións narradas. Agora espera que estas emocións poidan traspasar fronteiras e chegar a "todos vos que necesiten".