A poxa dispara a recadación dos Franco polos bens do pazo de Meirás: un servidor "petao" e "tolemia" pola porcelana

A poxa dos bens do pazo de Meirás elevou substancialmente a recadación prevista inicialmente pola casa de poxas Magna Art Auctions. Os prezos de saída sumaban 207.000 euros, pero ao peche desta edición e con menos dun terzo dos lotes vendidos, os herdeiros do ditador Francisco Franco recadaran xa 221.000 euros, cantidade á que haberá que descontar a comisión da sala subastadora.

Para facerse unha idea da alza, basta apuntar que unha escaleira da biblioteca cun prezo de saída de 50 euros alcanzou os 1.500 euros; que un vaso de Talavera de la Reina do século XVII pasou de 350 euros aos 10.000,e que un óleo da Condesa de Morata de Jalón do pazo de Meirás disparouse dos 50 aos 6.000 euros.

Entre os obxectos máis valorados, as pezas de porcelana . Tamén algúns mobles, como un sofá tapizado en veludo vermello que case quintuplicó o seu valor. As maquetas de barcos tamén estiveron moi disputadas, como o galeón que decoraba a capela e que se vendeu por 1.600 tras saír a poxa por 350 euros. Un tapiz da monarquía hispánica pasou dos 850 euros iniciais á friorenta de 9.000 euros. Fetiches do franquismo para nostálxicos multiplicaron ata case por 30 o seu valor, como un retrato do ditador coa súa muller e a súa filla que saíu a poxa por 80 euros e vendeuse por 2.250 euros.

A poxa celebrouse entre queixas do movemento memorialista, que reclamou sen éxito a súa paralización e denunciou a "pasividade" das administracións.

A expectación "peta" o servidor

Desde o atril, os nervios eran palpables. "Por Deus, solucionádeme isto. O F5 non nos serve de nada", dicía por teléfono a encargada de cantar as poxas. Apenas levaban 12 dos 689 lotes de produtos que a familia Martínez-Bordiu Franco cando o asunto detívose en seco. E é que todo arrincara torcido polos problemas técnicos da páxina web.

"Halles petao o servidor de toda a cantidade de xente que hai puxando online", dicía un dos compradores entre risas. Como se podía prever, a deste martes non era unha poxa máis, e iso notábase nada máis entrar á sala Magna Art Auctions, a prestixiosa casa madrileña que puxo á disposición de todo aquel que quixese, e puidese rascarse o peto, todo sexa dito, unha colección tan especial como controvertida. E aínda máis, ao ver a súa web, na que non paraban de entrar poxas. Non só de España, tamén do estranxeiro.

Centos e centos de conexións puxando online, mentres o centenar que se congregou na céntrica sala, a rebordar, vían como esas ofertas que chegaban pola web, e tamén por teléfono, disparaban os prezos iniciais. A tecnoloxía, paradoxos da vida, torpedeou o inicio dunha poxa de antigüidades, moi analóxicas todas elas. "Antes todo era máis fácil", debeu pensar algún dos presentes, recordando tempos pasado.

Os nervios entre os traballadores, que solucionaban "problemillas" técnicos de última hora que acabaron sendo problemones, convivían a duras penas coas ganas de puxar dos compradores, que revisaban o catálogo en busca de "choios"..

"E isto ten historia", dicía unha muller sinalando unha alfombra turca do século XX. O que calquera desexaría ter na súa casa, vaia. Ou non, á vista do prezo que alcanzou, pasando de poxa en poxa, todas online e por teléfono, dos 180 euros iniciais aos 2.000 finais.

A señora de resignou, e esperou a outra cousa, que nesta non houbera sorte. En total, había en xogo 689 lotes que a familia Martínez-Bordiú Franco sacou do Pazo de Meirás, a residencia vacacional do ditador, e que saíron á venda con prezos de saída desde os 20 ata os 5.000 euros e cun valor global de partida de 207.700 euros, aínda que esas cifras pronto foron máis que excedidas.

Case 700 lotes

Todo o que un pode imaxinar, traído desde unha contorna como o citado, estaba en venda na sala. Desde varios retratos do caudillo e unha fotografía do rei Juan Carlos dedicada a el, a pintura antiga e do século XX, pasando por ornamentos litúrxico, porcelanas e vaixelas históricas ou cristalerías gravadas con escudos nobiliarios. Tamén raquetas e paus de golf cos que quen sabe se chego a xogar o caudillo.

Tesouros, segundo quen o mire e as súas ideas. Ou oportunidades para coleccionistas. Entre os asistentes, que encheron a sala traseira da galería, primaba a xente de avanzada idade. Había de todo, iso si, desde veteranos aos que xa conocian na galeria ata novatos no mundo das poxas.

"E isto como lle sae rendible?", preguntáballe unha moza á súa parella. "Pois non o sei de certo, pero levarán unha comisión, igual un 3%", dicíalle el, absorto por como "se quenta a xente" conforme saían as poxas.

Veteranos das poxas... e tamén novatos

E é que a cousa empezou forte. O primeiro lote, un xogo de cadeiras de xardinería, alcanzou os 1300 euros. E o segundo, outro parecido, superoulle. "Por favor un pouquiño de silencio", pedía a encargada cando ía rematar cantando os "2.000", pero entón oferta de ultimísimo segundo. Martelada en balde, ao final foron "2.250".

"Parece que hai algún problemilla de conexión. Moita xente no streaming, pero todo vai ben, perdón porque temos un pouquiño de atraso. Está a ir máis lento do habitual o sistema, pero imos solucionar", contaba a encargada de ir cantando as ofertas, á que se lle acumulaban os problemas.

"Imos máis rápido que a web, desculpade. Entran cun pouco de atraso as poxas", desculpábase. "Caeuse o servidor", dicía, mentres outra traballadora, a escasos metros, chamaba aos técnicos para pedir con "urxencia unha solución". "Hai que tomarllo con humor e un pouco de paciencia", resignábase, mentres pedía aos seus compañeiros que non se apartasen do teléfono. "En 20 anos isto non me pasaba".

"Humor e paciencia"

Mentres, outros máis veteranos facían contas, boli e catálogo en man, de ata que cantidades estarían dispostos a chegar. "Isto xa o temos, home", dicíalle unha muller ao seu marido mentres lle sinalaba un lote de dúas lámpadas. Que non, que isto nos vén ben, faime caso", dicíanse, mentres o asunto avanzaba aos tombos.

Finalmente, tras un inicio atropelado, a cousa endereitouse, a tecnoloxía deu unha tregua e chegou a quenda dos presentes en persoa, que coa porcelana animáronse a seguir o ritmo dos da web. E é que un produto tan delicado, habería que levarllo a man, podería pensar un. "Pero que tolemia a porcelana", dicían entre murmurios algúns dos asistentes.

Un home presente, de visibles trazos asiáticos e co 34 na súa paleta, tiña claro o seu obxectivo, un acuario de porcelana chinesa. E levoulla, pero iso si, pagando 16 veces máis que o seu prezo de saída, que eran 150 euros.

Un furor pola porcelana foise trasladando a todo, como cabía esperar. Desde os reloxos ata as figuritas, pasando polos cadros, todo multiplicou polo menos por dous, e a maioría de veces por moitísimo máis, o valor inicial. Ata tal punto chegaba o asunto, que a xente xa quedaba por ver ata onde chegaban os que puxaban. "Venderon un cadro que non vale nada (do Pazo de Meirás) por 6.000 euros. Eu xa estou aquí por ver ata onde chegan, por diversión" contaba un asistente por teléfono a un amigo, fascinado coa escena.

Iso si, fíxoo lento. Moi lento. Tanto que ás tres horas do arranque, cando xa era as 20.00, apenas saíran a poxa 80 dos case 700 lotes. "O único seguros é que estamos vivos", comentaba un traballador. "Hoxe acabamos de madrugada, ou igual aprázase a mañá. Iremos vendo", admitía. Así trascurrió un día de poxas en Madrid, na que moitos gañaron (poxas), pero uns triunfaron. E eses, sen dúbida, foron os membros da familia Martínez-Bordiu Franco, que viu como disparaba a súa recadación ante o ansia dos compradores.