Antonio Platas: o avogado que chegou dacabalo

Hai vidas que, contadas por un mesmo, xa son literatura. Antonio Platas Tasende tivo esa rara virtude: a de saber exactamente quen era e de onde viña, e non ter ningún interese en disimulalo.

Viño ao mundo en Santiago de Compostela en 1939, pero sempre dixo que era de Baio, e niso tamén había unha declaración de principios. Comezou a súa andaina profesional percorrendo as feiras da comarca cunha máquina de escribir debaixo do brazo, un cartelito caseiro —Platas Tasende, avogado en busca de novos clientes— e, cando facía falta, a lombos do cabalo que a súa nai usaba para atender partos. Que nos montes houbese lobos non lle detivo: viaxaba con pistola autorizada e un chisqueiro de chisco. Poucos avogados poden dicir que comezaron así a súa carreira. Ningún, probablemente, contaríao con tanto desenvoltura e tan pouca afectación.

Porque Antonio tiña iso: a capacidade de narrar a súa propia épica sen crerlla demasiado. Pasou nove anos sen vacacións, gastou unha cadeira de brazos de coiro de tanto estudar para porse ao día, e converteuse, segundo as súas propias palabras, no mellor estudante do mundo. Dicíao con humor, claro. Pero era verdade. Co tempo, aquel avogado de “feira” converteuse en referencia da avogacía galega e española. Foi decano deste Colexio, presidente do Consello dá Avogacía Galega, académico de número da Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación, e adxunto á Presidencia do Consello Xeral da Avogacía Española. Levou casos de enorme envergadura económica. Formou a xeracións de letrados, primeiro desde a Universidade e a Escola de Práctica Xurídica —etapa que el mesmo cualificou como a máis feliz da súa vida— e logo desde o exemplo diario dunha profesión exercida con rigor, xenerosidade e unha humanidade que non daba por sentada.

Loitou contra as Taxas Xudiciais cando era incómodo facelo, foi voz pioneira en Galicia dunha causa que logo percorrería toda España, e recibiu a Cruz de San Raimundo de Peñafort, a Insignia de Oro dos Xuristas Galegos, a Medalla de Oro dá Irmandade Xurídica e a Medalla ao Mérito deste Colexio. Honras que, como todo o demais, levou coa mesma naturalidade con que puña un cartelito nunha mesa de feira. Os seus catro fillos estudaron Dereito. Iso tamén di moito dunha persoa.

Desde o Colexio de Avogados da Coruña, só podemos repetir o que xa dixemos cando quixemos recoñecerlle en vida: grazas, Antonio. Por todo o que ensinaches, por todo o que defendiches, e polo xeito en que o contaches: cunha honestidade sen adornos e un sorriso que deixaba claro que o Dereito, ben exercido, tamén pode ser un oficio alegre.