A unión do Noroeste toma impulso un ano despois

No Noroeste, os problemas estruturais que requiren de atención nacional son de pendente empinada e longa, as solucións adoitan chegar tarde e con paso curto e o tempo para achegarse ás rexións máis competitivos empeza a escasear. Evitar un país no que só se escoite ás comunidades con peso decisivo esixe asociarse ás que están afeitas esperar.

Galicia, Asturias e Castela e León progresan da man adecuadamente. Fan camiño. Un ano despois do primeiro Foro impulsado por Prensa Ibérica —o grupo ao que pertence esta cabeceira— en Santiago de Compostela, o sentido de macrorregión empeza a calar. Non estamos ante un proxecto para pedir máis que ninguén, senón o mesmo. Nin tampouco para fomentar rivalidades baseadas en aspectos identitarios. Convén recalcar unha e outra vez este talante. Esta é unha unión que persegue preservar a equidade e equipararse aos territorios na cabeza do desenvolvemento sen arrebatarlles nada do que lexitimamente lles corresponde, pero tamén sen que crebe a solidariedade interregional.

Toca agora prolongar no Principado, este luns e martes, o espírito do primeiro encontro, unha experiencia exitosa. O Noroeste aborda o cume en boa sintonía política. A afinidade persoal dos seus presidentes está por encima da súa distancia ideolóxica. En época de polarización máxima e concesións mínimas ao adversario, un activo.

A demografía achega un primeiro sinal alentador. En contra dos peores prognósticos que se cernían meses atrás, xa non hai que incluír a poboación no parte de danos. As tres comunidades gañan habitantes. O repunte confirma que non estamos nun cuadrante condenado de antemán, senón ante un territorio que pode converter a súa calidade de vida en imán. Sen persoas non hai futuro.

Un mundo de posibilidades

Pouco se avanzou co Corredor Atlántico, a gran arteria de ferrocarrís e autoestradas chamada a coser o extremo máis occidental de Europa. Quedan moi poucos días para que a UE peche a billa das infraestruturas elixidas para a súa malla prioritaria de transporte e non existe un plan director con investimentos e calendario. Ao inventario de agravios cabe engadirlle outra novidade, as peaxes. As prórrogas que o dereito comunitario cre ilegais, o Goberno de España mantenas. Perpetúa unha inxustiza.

Sanidade, educación e coidados custan caro nun espazo amplo e diseminado, maior que Grecia ou Inglaterra. Un financiamento mal orientado asestaría un golpe mortal. O novo modelo en negociación consolida principios claramente prexudiciais ao non valorar na repartición do diñeiro o custo real para soster os servizos e si a capacidade fiscal de cada autonomía. Engordar a faltriquera do rico non parece un propósito razoable.

Galicia, Asturias e Castela e León crecen a un ritmo pausado. A pesar do moderado do estirón, o paro castígaas menos que a outras rexións. Pero a súa taxa de actividade si baixa da media. Non existe reto na actualidade de tanta envergadura para o Noroeste como o de imprimir velocidade de cruceiro á súa economía. Unha mirada conxunta permite descubrir un campo amplísimo para concertar proxectos, adquirir tamaño e gañar unha visibilidade imposible en solitario. Sectores que pola respectiva especialización compleméntanse, defensa, enerxía, turismo, abren un abanico de potencialidades.

Comparte o Noroeste trazos esenciais: a raíz agraria, unha pirámide de idade case idéntica, unha distribución equilibrada do poboamento en amables núcleos rurais e manexables cidades medias, unha débeda embridada… E conforma, a pesar das súas peculiaridades, un bloque natural. Con voz única, a cuestión xa non é cooperar, senón decidir en que facelo. Porque galegos, asturianos e castellanoleoneses saben que xuntos chegan máis lonxe