A caraba e a guerra de Irán que nunca acaba

Se non fose porque unha guerra é cousa seria, triste e inxustificable diríase que as negociacións entre Teherán e Wáshington son un tira e afrouxa pouco honesto e lindeiro á tomadura de pelo internacional. É unha caraba diaria escoitar a uns e outros anunciar principios de acordo que despois son sondas irreais, memorandos de paz antes de ataques ou propostas irrealizables (como a de EEUU de novos pactos de Abraham) coma se fosen realistas. Entre tanto compromiso vacuo, o prezo do petróleo sobe e baixa a ritmo de mensaxes contraditorias e aventurar desenlaces foi ata o momento un paso máis cara ao engano involuntario que outra cousa.

O de que as negociacións entre Irán e EEUU é unha caraba non se axusta en realidade en moitas das súas acepcións, xa que ese palabro pouco coñecido e menos utilizado serve para cualificar calquera feito ou suceso insólito, grotesco e xocoso. Tamén significa reunión festiva, festa, xolda, diversión, bulicio, e ata ser fose de serie ou extraordinario. Resulta que non é motivo de risa a negociación dunha guerra pero si o é o xeito en que uns e outros negociadores xogan a enganar abertamente. E esa é unha acepción de caraba que si describe a política internacional que protagoniza o presidente de EEUU, Donald Trump.

A orixe da palabra 'caraba'

O de facer unha caraba acuñouse cara a mediados do século pasado no marco dunha Feira de Sevilla. Explican no Instituto Cervantes que resulta que uns xitanos montaron no Real da Feira unha barraca destartalada en cuxo acceso puxeron un cartel como reclamo: "A Karaba. Vese por catro reais". Fíxose circular o rumor de que alí se exhibía un animal monstruoso e nunca visto, aínda que en realidade tratábase dunha mula vella e chea de cicatrices e feridas mal curadas. Cando a xente que acudía a ver o fenómeno abandonaba o lugar, unha xitana aplacaba os ánimos á saída dicindo que alí non se enganaba a ninguén, porque era un animal "quéaraba, quéaraba" moito noutros tempos e que xa "non araba" debido á súa idade. A tomadura de pelo quedou para a historia cun vocábulo a medida, 'a caraba', que no dicionario é o cualificativo dun feito insólito, tamén tomadura de pelo.

Unha guerra de efectos económicos mundiais

A guerra en Oriente Medio estalou a finais de febreiro con ataques estadounidenses e israelís contra Irán, e estendeuse rapidamente por múltiples frontes e envolveu á rexión, á vez que sumiu no caos os mercados enerxéticos mundiais. A ameaza de estanflación desatouse e os mercados soben e baixan segundo sopran os ventos negociadores en Oriente Medio.

A televisión estatal iraniana afirmou este mércores que Wáshington comprometeuse a levantar o seu bloqueo naval sobre Irán, a restablecer o tráfico no estreito de Ormuz e a retirar as forzas estadounidenses da rexión do Golfo. A Casa Branca desmentiu esa información, asegurando que se trataba dunha "total invención". "Ninguén debería crer o que está a publicar a prensa estatal iraniana. Os FEITOS IMPORTAN", sinalou a Casa Branca en X. A propaganda roza a caraba. E informar sobre o que sucede un reto complexo.

Neste contexto os investidores seguen adiante afeitos a imposturas e mentiras interesadas. A IA é motor de compras nos mercados e aínda non de beneficios. Pero os investidores valoran máis as expectativas, ata cando tras o prometido espectáculo non hai máis que unha negociación que aínda non é.