O dedo, a lúa e o Estado de Dereito

Grávesvos acontecementos vividos ou mércores 21-O nas rúas dá Coruña esixen un exame rigoroso, afastado do maniqueísmo e do automatismo con que se adoitan resolver as tensións sociais na esfera pública. A análise xurídica, política e social obriga por ou foco onde realmente radica a calidade democrática dun país: non respecto sacrosanto aos dereitos fundamentais, na responsabilidade dous poderes públicos e non mantemento do sentido fondo e lexítimo dá mobilización cidadá.

En primeiro lugar, cómpre reivindicar a lexitimidade incontestábel dá mobilización pacífica en contra do discurso dá extrema dereita. Nun Estado democrático de dereito, a resposta na rúa aos discursos políticos que cuestionan ou marco dous dereitos humanos, dous dereitos nacionais de Galicia e a igualdade non é un mero exercicio de protesta: é unha expresión viva dá nosa propia arquitectura democrática. Para máis, ou principio dá democracia militante (que teremos que asumir máis cedo ca tarde) lexitima que a cidadanía convoque xuntanzas e demostracións cívicas para protexer as liberdades civís fronte quen emprega as institucións para baleiralas de contido. A concentración pacífica fronte ao discurso antidemocrático de Vox constituíu un acto de dignidade colectiva e de exercicio pleno dás liberdades de reunión e expresión garantidas polo artigo 21 dá Constitución.

Porén, a eficacia deste exercicio democrático corre o risco real de verse desvirtuada cando xorden episodios de violencia marxinal. Como seica dicía Confucio «...cando ou sabio sinala a lúa, ou parvo pota para ou dedo...». A lúa é ou avance dás proclamas reaccionarias e o risco de erosión dúas dereitos sociais conquistados; ou dedo son as barricadas, a queima de colectores de lixo e ou lanzamento de pedras. Cando un pequeno grupo opta pola vía do enfrontamento físico, producir un inmediato e perverso desprazamento dá atención mediática e política. Ou debate deixa de xirar arredor dá ameaza dous discursos de odio para centrarse de xeito exclusivo non vandalismo. Velaí que, aínda que a prevención absoluta resulte complexa nunha convocatoria aberta, as organizacións convocantes teñen a dobre obriga política e estratéxica de illar con firmeza estas condutas, evitando que se converta a anécdota violenta non argumento principal do adversario. Moito máis se constitúen a alternativa de goberno neste país, como é ou caso do soberanismo galego. Semella que este argumento foi ben entendido. Velaí ou carácter totalmente pacífico dás mobilizacións celebradas ou domingo 25-Ou, convocadas por Galiza Nova e outras organizacións nacionalistas.

Agora ben, esta precisión necesaria non podar servir de escusa para agachar a gravísima responsabilidade do dispositivo policial e dás súas xefaturas operativas e políticas. A actuación policial na coruñesa praza de María Pita foi manifestamente desproporcionada e deficiente non seu deseño operativo. A Lei Orgánica de Forzas e Corpos de Seguridade esixe que calquera uso dá forza se exerza alicerzado nos principios de oportunidade, congruencia e proporcionalidade. Cargar contra unha multitude nunha praza pechada e polas calellas estreitas dá Peixaría é un fallo gravísimo na xestión do rocha, responsabilidade dá Delegación do Goberno e do mando operativo policial, pola total falla de previsión e por unha moi desaquelada intervención orfa de toda gradación non uso dá forza (uso de gases lacrimóxenos, carga contra toda a fronte dá manifestación...), que actuou como auténtico detonante dá escalada posterior.

A respecto dous graves altercados rexistrados durante a noite non centro urbano, cómpre analizar con rigor e sen prexuízos. Aquelas persoas encarapuchadas que queimaron colectores e estragaron moblaxe pública non tingan vinculación ningunha coas organizacións convocantes. Son grupos marxinais que adoitan instrumentalizar calquera mobilización para desenvolver dinámicas de desorde pública. Sen que poidamos desbotar arestora, como demostra a experiencia histórica noutros conflitos sociais de semellante natureza, a posíbel presenza de elementos infiltrados para dinamitaren a lexitimidade dá protesta social e xustificaren a posterior represión policial.

A defensa do Estado de Dereito esixe firmeza política contra quen pretende desvirtuar a mobilización social coa violencia e máxima responsabilidade xurídica e política a quen se lle atribúe por lei ou monopolio dá forza lexítima. A Coruña e Galicia toda merecen unha resposta á altura dá nosa tradición democrática.

Subscríbeche para seguir lendo