Emilia Priegue, paciente de mieloma múltiple e usuaria da AECC na Coruña: "O cancro faiche perder o ritmo de vida"

"Estas clases de teatro na Asociación Española contra o Cancro (AECC) non son unha terapia, obviamente, pero a min vanme fenomenal e estanme axudando moito, tamén, en todo este proceso", resalta Emilia Priegue Iglesias, veciña da Coruña, de 73 anos, e paciente de mieloma múltiple, un cancro hematológico que afecta as células plasmáticas e que, no seu caso, foille diagnosticado "fai xa ao redor de 20 anos".

"Estivo silente uns 15 anos e, xusto antes do confinamento da pandemia de covid, deu a cara", rememora Emilia, quen apunta que, para a abordaxe da súa enfermidade, "agora mesmo", están "a usarse varios protocolos".

"O que fixeron comigo foi un transplante de células nai, despois de pasar, tamén, por quimioterapia. O transplante realizáronmo en 2021 e, de momento, funcionoume moi ben", celebra, antes de recordar que, "xusto ao saír da ‘residencia’ [en referencia ao Hospital Universitario (Chuac)]", despois de esa intervención, foi cando entrou en contacto coa Xunta Provincial da AECC.

"Creo que nos daban uns papeis no hospital e, entón, foi o meu marido para falar con eles. Eu estaba moi débil, e tardei un pouco en ir. Pero, cando finalmente dei o paso, comecei cunhas clases de pilates para fortalecerme, porque perdera moita masa muscular, estaba moi fatigada e case non podía camiñar. Facíao, pero tiña que estar a me sentar a cada intre. Atopábame moi débil. Demasiado", fai fincapé Emilia, quen aclara que, despois de someterse ao transplante de células nai, pasou "un mes en illamento".

"Na AECC, comecei indo a pilates, e foi alí, en plena clase, cando Inés [López], a fisioterapeuta da entidade, informounos de que había prazas nun taller de teatro. E apunteime, porque me chifla. Son unha pena, como actriz non teño futuro ningún, pero o teatro encántame"

"Naquel momento, dixéronme que batera unha 'marca de curación': que fora a persoa que menos tempo estivera", sinala, antes de retomar o relato no punto en que o deixou: "Na AECC, comecei indo a pilates, e foi alí, en plena clase, cando Inés [López], a fisioterapeuta da entidade, informounos de que había prazas nun taller de teatro. E apunteime, porque me chifla. Son unha pena, como actriz non teño futuro ningún, pero o teatro encántame. Como espectadora son o non vai máis. Antes, non me perdía nada", subliña, con entusiasmo.

"Gústame ver aos actores, como interpretan... Ata, ás veces, pensaba: ‘Como me gustaría ser capaz de facer unha actuación como esa!’. Pero son penosa", reitera, entre risas, acerca dunha actividade na que, resume, pásallo "moi ben". "Os grupos que se formaron son fantásticos. Organízano todo de maneira que funciona de marabilla", destaca Emilia, antes de expor como foi o seu primeiro día na actividade, fai xa "un par de anos".

"A enfermidade faiche perder o ritmo de vida totalmente, pero tamén amizades: métesche en casa, créasche unhas condicións de vida diferentes... Cada persoa funciona de xeito distinto, pero eu quedábame moito en casa"

Sen "límites" nin "bobadas sociais"

"Cando cheguei, Marga, a profesora, mandounos facer unha especie de exercicios, movementos... Ela puña música, e tiñamos que movernos como quixésemos. Recordoume moito a un programa de televisión, no que unha muller neoiorquina corría dunha forma moi rara por Central Park... Ela dicía que ‘había que soltar o cabalo que levamos dentro’. E eu, naquela primeira clase de teatro, sentín algo así. Marga díxonos que fixésemos o que nos dese a gana coa música. Foi divertido, a verdade, porque cada unha facía as bobadas que quería. Unhas cousas mellor que outras, pero o caso é que o faciamos. Sen vergoña, como se adoita dicir. Pasámolo moi ben e acabamos tronchándonos de risa. Quitándonos eses límites que, ás veces, impómonos por bobadas sociais", explica, sobre unha actividade que, recalca, achégalle "moitísimas cousas".

Apoio entre iguais

"Facer algo que me gusta, para empezar. Atopar xente que está nunhas circunstancias parecidas porque, a verdade, a enfermidade faiche perder o ritmo de vida totalmente, pero tamén amizades: métesche en casa, créasche unhas condicións de vida diferentes... Cada persoa funciona de xeito distinto, pero eu quedábame moito en casa. Saio moito, iso si, a camiñar co meu marido. Sempre demos camiñadas longas, para facer exercicio. E, desde que me recuperei, volvemos á carga...", prosegue Emilia, quen recoñece que, entre pacientes, ademais, enténdense "mellor que ninguén".

"Compartimos, un pouco, a experiencia, e sempre algunha ten unha solución para outra"

"Compartimos, un pouco, a experiencia, e sempre algunha ten unha solución para outra. Por exemplo, o outro día, había unha moza que o estaba pasando bastante mal coa quimioterapia, e unha das compañeiras comentoulle que ela, cando tiña ese tratamento, chegaba a casa e preparábase un baño con auga salgada. Explicoulle o tipo de sal que ela puña na bañeira, como se metía, que a relaxaba moitísimo e rebaixáballe ese mal momento. Porque a quimio déixache moi tirada, eh...", refire, baseándose na súa propia experiencia.

"No meu caso, tiven que facer varios ciclos, e unhas inxeccións que me puñan no hospital de día, no ombreiro, baixo a pel... E teño os pés e as mans practicamente inutilizados. É moi duro, moi duro...", reflexiona Emilia, quen incide en que, no taller de teatro da AECC, tamén comparten «ese tipo de experiencias», e "cada unha achega un pouco as súas ‘solucións’ para sentirse mellor", engade, antes de resaltar que, aínda que "a clase de teatro non é unha terapia", a ela vaille " fenomenal".

"Animo a calquera persoa que estea a pasar por esta enfermidade a que se achegue á AECC e anímese a participar. E o mesmo aos seus familiares, xa que moitas destas actividades diríxense tamén a eles"

A "axuda" da AECC

"Animo a calquera persoa que estea a pasar por esta enfermidade a que se achegue á AECC e anímese a participar. E o mesmo aos seus familiares, xa que moitas destas actividades diríxense tamén a eles. E vanlles a ser de gran axuda, porque non todo o mundo pode afrontar o cancro coa mesma actitude. Non hai ‘entusiasmo’ nunha enfermidade así, pero a forma en que lle fas fronte axuda moito a soportalo. E se encima contas co apoio de xente como os profesionais da AECC, que sempre teñen un sorriso na cara, trátanche fenomenal e axúdanche en todo o posible... É un punto de amarre para continuar con ganas de vivir e de facer cousas", conclúe.

Subscríbeche para seguir lendo