Tres traballadoras sexuais ofrecen unha charla na Coruña sobre prostitución e violencia: "Loitamos para unha lei que nos permita terminar cos abusos laborais"

As traballadoras sexuais, Judith, Borja M. e Anabel Araújo, participaron este venres no 4º ciclo de charlas e debate As traballadoras sexuais falan de violencias, que tivo lugar na librería Fiandón da Coruña. Baixo o lema "O respecto non é caridade, é xustiza", o coloquio a cargo das traballadoras puxo o foco na realidade detrás de cada caso e a falta de escoita social. "Usan a escusa da violencia para invalidarnos, para arrebatarnos a capacidade de decisión. Somos persoas con axencia propia. O que necesitamos é regularizar a través de normas que conteñan as particularidades do traballo sexual para defendernos e vivir en igualdade de condicións", afirma Anabel Araújo.

"Neste tipo de charla falamos de violencia institucional, do estigma, de violencias públicas como a violencia médica e do erróneo nesas ideas acerca do que é e non é o traballo sexual. Nada ten que ver trátaa de persoas ou a explotación co traballo sexual", expón Araújo, que participa no acto subvencionado polo Ministerio de Igualdade e organizado polo Comité de Apoio ás Traballadoras do Sexo (CATS).

De man da asociación CATS, Araújo e o resto de compañeiras afirman loitar "para lograr un proxecto de lei que nos permita terminar cos abusos dados dentro do traballo sexual e de trátaa de persoas". Con todo, puntualiza que o abuso non só pode entenderse como sexual e, no caso da prostitución, "referímonos ao abuso laboral, como traballar o triplo para o teu empleador e cobrar a metade de diñeiro". Este aspecto serviría para protexer e resolver a mulleres con "problemática de débedas adquiridas".

"Cando falan do que supón este traballo para quen o realiza, falan de dor e de dano. Penso nun obreiro, un transportista ou unha coidadora de anciáns, iso tamén ten o seu. Ninguén traballa por amor á arte e no noso caso, tampouco. Este oficio noso ten as súas particularidades, pero como todos os traballos teñen os seus, só que o resto si son válidos", expón Araújo, que forma parte do comité na delegación galega.

"Exercer como traballadora sexual foi unha decisión tomada, pero obrigada por unha circunstancia económica. É unha decisión tan válida como quen decide ter cinco traballos para resolver un agravio. No meu caso, tratábase de pagar unha débeda e conseguir diñeiro para abrir o meu propio local de barbería e estética. Con todo, continuei", expón sobre o seu caso

Violencias e estigma no traballo sexual

Entre os obxectivos da asociación CATS, que foi recoñecida como organización de utilidade pública polo Ministerio do Interior, atópase a atención a demandas sociosanitarias non cubertas pola Administración pública. Neste sentido, Araújo expón que o traballo sexual "afecta o modo en que se mira ao paciente" cando recibe atención médica ou un diagnóstico. "Outro paciente con outro traballo non se ve afectado con este estigma", indica.

"Esta mesma semana sufrín violencia médica na consulta coa miña matrona. Realizoume unha pregunta privada sobre sexualidade e, ao responderlle argumentado o meu oficio, cambiou o trato, o diagnóstico e o que seguía. Ocorre con moita frecuencia que se vas ao médico e comentas que che dedicas ao traballo sexual, todo o que che suceda está atravesado por iso", comenta a traballadora sexual, que celebra ser "galega, que é un privilexio, porque as compañeiras migrantes ou en situación irregular pásano moito peor".

Anabel Araújo fala en primeira persoa dunha forma de violencia que achaca tamén á Administración e preséntase en forma de "discriminación económica". Expón que abandonou a prostitución durante a pandemia e presentou a súa solicitude para obterner a renda de inclusión social (Risga). Nese mesmo momento tamén traballaba as fins de semana como perruqueira, oficio ao que dedicou 25 anos previamente, e como asistente de anciáns no seu fogar. Concedéronlla, pero foille retirada. "Con 500 euros ao mes non podía sobrevivir, subsistía a duras penas e con medicamentos para unha nena. Retomei a prostitución e quitáronme o Risga, a pesar de que os outros traballos tamén os mantiña. Esa diferenza na percepción do traballo, para min, é discriminación. Este tipo de barreiras empuxa a moitas compañeiras fose do sistema", indica.

Unha "violación paga"

"Moitas voces refírense á prostitución como unha violación paga. Hai compañeiras que son violadas dentro e fóra do traballo, como hai outras mulleres que son abusadas ou agredidas no seu posto de traballo. Ao noso refírense como gajes do oficio. Deste xeito tamén se invalida o noso consentimento e, ao final, o que sucede é que o consentimento está viciado. Non somos nenas, que deixen de infantilizarnos e que non intenten quitarnos liberdade. Traballamos en nome propio", reivindica Araújo.

A traballadora sexual exerce publicamente o seu oficio e afirma que o estigma da prostitución "xamais desaparece". Araújo non se esconde tampouco en redes sociais, pero advirte "que a saúde mental está presente e os ataques suceden a miúdo". "É outra forma de violencia que recibes por exercer o teu traballo e que non debería suceder", resolve a traballadora sexual.

Subscríbeche para seguir lendo