A vivenda une a 11.000 persoas de distintas xeracións na folga xeral na Coruña: "Debería convocarse antes"

A vivenda e os salarios centraron este mércores as reivindicacións da folga xeral na Coruña. Miles de persoas saíron á rúa en dúas manifestacións convocadas por separado por UXT e CC.OO. e a CIG, que reclamaron solucións á escalada dos alugueres, melloras salariais e medidas para frear a perda de poder adquisitivo. Ás 12.00 horas, ata 3.000 participantes, segundo explica a Sala de Pantallas da Policía Local, saíron da praza da Palloza para reclamar medidas contra o encarecemento da vivenda e uns prezos que, denuncian, absorben cada vez máis os ingresos dos traballadores. Persoas de distintas xeracións, novas e xubilados, participaron nunha mobilización que levou á rúa o lema 'Que a vivenda non cómase a túa nómina'.

"A mocidade traballadora levamos unha chea de anos vendo como os rentistas e os nosos caseiros aprópianse do noso salario e do noso traballo", denuncia Martín Rey, militante da mocidade Comunista. O mozo considera que a folga xeral "debería convocarse antes" e defende que a mobilización sirva para "unir aos traballadores" e reforzar as súas organizacións fronte ás dificultades para acceder a unha vivenda.

O problema, con todo, non afecta unicamente a quen busca independizarse. Lola López, vinculada durante anos a Comisións Obreiras (CC.OO), advertiu de que a falta de estabilidade residencial afecta a toda a sociedade. "Por moito que se queira negociar mellores condicións, ao final a xente está a vivir na pobreza porque non ten nin casa. Antes conseguiuse ter un pouco de estabilidade no emprego e agora onde non a temos é na vivenda", explica. Ao seu xuízo, ter un fogar é "a parte fundamental para o desenvolvemento de calquera e para ter unha vida digna".

Nunca foi fácil ter un piso, pero é que agora é astronómico

Tamén Mabel Pérez, xubilada e vinculada a CC.OO., participou na protesta para reclamar solucións. Aos seus 62 anos, recorda que puido comprar unha vivenda aos 50, despois de moitos anos pagando. "Nunca foi fácil ter un piso, pero é que agora é astronómico. Xa non é só que non poidas compralo, é que nin cho podes expor, nin cunha hipoteca nin con dúas persoas", sinala. Pérez pediu que as administracións, tanto locais como autonómicas e estatais, interveñan para facilitar o acceso á vivenda.

Entre os manifestantes tamén había representantes políticos. Ana Picos acudiu sen pertencer a ningunha organización para defender "a necesidade de pór límites á vivenda turística e á especulación inmobiliaria", ademais de aumentar a oferta pública a prezos alcanzables. "Conseguir un habitáculo é practicamente imposible", afirma. Como inquilina, tamén denunciou o elevado custo do aluguer.

A convocatoria desta mañá reuniu desde a praza da Palloza a mozas, traballadores e xubilados ao redor dunhas reivindicacións que, segundo os participantes, "non poden separarse das condicións laborais". Ademais de reclamar medidas sobre vivenda, os sindicatos situaron entre as súas demandas a mellora dos salarios, o desbloqueo de convenios colectivos e a defensa dos servizos públicos e as pensións. "É unha manifestación transversal", resumiu Mabel Pérez, que considera necesaria "a implicación de todas as administracións e da patronal" para mellorar a calidade de vida dos traballadores.

Manifestación CIG

Mentres, na praza de Vigo, á mesma hora, a Sala de Pantallas da Policía Local calcula que ata 8.000 persoas participaron na manifestación convocada pola CIG e percorreu o centro da cidade ata cortar o tráfico nos Cantóns. A marcha conflúe coa mobilización de UXT e CC.OO.

Non é cousa de quen goberne, vai máis aló. Ten que haber leis canto antes

"Ou meu caseiro róubame ou soldo" foi unha de consígnalas máis repetidas durante o percorrido. Os manifestantes denunciaron que ter un emprego xa non garante poder permitirse unha vivenda. "É indignante que un traballador, ata con estudos universitarios, cobre 1.300 euros e teña que pagar un aluguer de 1.000 ou 1.100", sinala Laura Quirón. A participante explicou que moitas persoas traballan a xornada completa e teñen fillos, pero non conseguen chegar a final de mes. "Vas ao súper e decides comprar carne ou peixe, pero igual pasas por dentro da pescadería e non podes pagar un aluguer", relatou.

A dificultade para emanciparse tamén está presente entre os máis novos. Daniel Fernández, un mozo traballador, resume esa frustración: "Teño traballo, pero non vexo posible independizarme. Non ten sentido estudar e traballar se despois non podes permitirche vivir pola túa conta". Unha preocupación que comparte, desde outra xeración, Carmen Rodríguez. "Loitamos moitos anos por ter dereitos e agora vemos que os nosos fillos e netos non poden acceder nin a unha vivenda. Non é cousa de quen goberne, vai máis aló. Ten que haber leis canto antes", explica.

Ambas as mobilizacións situaron o acceso á vivenda e as condicións laborais no centro das reivindicacións, chegando a xuntar ata 11.000 coruñeses.