1-1 | Un tiro en el pie para que las dudas ronden al Deportivo

Por entre as mans e as pernas de Leo Román escapóuselle ao Deportivo o partido, a tranquilidade e o pasaporte de saída a esa emboscada que lle preparaba un engatusador Levante. Un gol de Bil Nsongo e as faíscas de Yeremay espertáranlle do soño eterno que lle preparaba o grupo granota, pero o meta ibicenco, aposta estrela pola que pagou nove millóns de euros, tragouse unha pelota aparentemente sinxela. Veu para dar puntos, para achegar tranquilidade e, de momento, está lonxe de facelo a un Deportivo encasquillado e que suara como poucas veces a potencial vitoria. Noite frustrante.

Hidalgo quixo replicar esa segunda parte de Donosti vivaz, alegre e goleadora coa entrada de Riki por Mella e atopouse cun bloque de cemento. Partido de venres e desempeño atragoado na noz na primeira parte para ambos os equipos. O Levante, iso si, xogando máis ao que quería. En Riazor había ganas de ver a Yeremay despois de a súa versión pillabana e regateadora de Anoeta. E o canario mostrouse lozano neses primeiros compases. Quería contentar á parroquia, sentirse sensacións coa pelota. O técnico volveu colocar por detrás de Bil con liberdade para moverse, para caer, para aproveitar as segundas xogadas. Pouco durou ese pulo que ata lle puido dar un gol ao Dépor por unha gran presión do 10.

Antes do minuto quince, o Levante empezaba a ter ao Dépor atrapado na súa tea de araña. Nin un fallo, perna forte, presión arriba. Pouco ou nada se sabía dun equipo coruñés que sentía impotente, aínda que por encima de todo primaba non equivocarse. Así se viu a Leo Román intentar sacar a pelota en longo e en balde con Bil Nsongo como aboia. Nin a primeira xogada nin a segunda. Nada de nada. Tivo que pasar media hora para que o equipo coruñés revivise e fíxoo co de sempre e como sempre.

Sen excesos, o Dépor activouse a partir dun caño de Yeremay . A xogada acabou nun centro á área, nin sequera en ocasión, pero sacou ao Dépor do letargo. Pouco despois, Mario Soriano probou desde a frontal e o seu disparo foi taponado. Nese momento, deuse conta Quagliata que se el non apuraba a banda, non o ía a facer ninguén. Varios centros e un remate por elevación que case sorprende a Mathew Ryan. Bil tivo un par de accións coas que marcar, pero sen Aubameyang, parecía perder o compás, a razón de ser. A pesar de que o aire do partido empezaba a virar de xeito tímido, o Dépor case se vai por baixo ao descanso nunha perda de José María Giménez que tivo que salvar Leo Román despois de varios rebotes. O sangue non chegara ao río, pero ao Dépor seguíalle tirando todo.

A segunda parte

Os adestradores adoitan aproveitar os intervalos para retocar aos seus equipos, para activalos, para preparar trampas aos seus rivais de banco. Pouco ou nada funcionou neste Dépor-Levante. Coma se as pezas non se movesen, coma se nada fluíse, tal e como anhelaba un equipo granota ao que lle encanta adormentar os duelos, levalos a mínimos.

Desa especie de somnolencia, da que se contaxiaba un Riazor que torcía o morro, só sacáballe o colexiado. Non influía realmente, pero era capaz de desesperarlles. Primeiro cunha xogada na primeira parte na que non viu unha falta a Luismi e, no segundo acto, cun posible penalti a Quagliata que nin quixo nin lle mandaron ver ao VAR. Unha ferramenta que parece ser selectiva.

Pero, cando todo parecía encasquillado e frustrante, Hidalgo axitou o banco e, uns segundos despois, Yeremay trazou unha diagonal coa pelota na que a zaga do Levante, medorenta, foi recuando ata que lle deixou tirar. Quedou a pelota mansa, tras un rebote, a Bil , que non fallou. Por fin. Por el, polo Dépor, por quitarse esa sensación pegañenta que sempre transmite o Levante. 1-0, minuto 63.

O tanto levantou a Riazor , pero non terminou para darlle a paz e o callo necesario ao Dépor para facerse co mando do partido. Botouse atrás e empezou a sufrir de xeito un tanto innecesario. Xogou con lume e foi Leo Román o que colleu o chisqueiro. Imperdoable a súa debilidade e o seu fallo. A Requena tocoulle o gordó. 1-1, minuto 82. A gran aposta non dá seguridade, de momento, nin puntos.

Os últimos compases alumaron un Dépor con valor que case gana. Empuxou con toda a fe que quedaba e con Villares, que lle cedeu a Asp-Jensen o 2-1 que o danés mandou ao pau e ás nubes. Toca reflexionar.