A odisea dunha familia vulnerable en Culleredo para atopar piso: "Non nos importaría ter que deixar para comer se iso significa que temos un teito para os nenos"

Jennifer e Gonzalo levan 11 anos vivindo en Culleredo, pero cada vez máis senten coma se estivésenlles " dando unha patada nas costas" para botalos. A parella e os seus dous fillos están a piques de quedar ser desafiuzados do piso en Vilaboa no que viven e son incapaces de atopar unha vivenda.

Todo comezou co falecemento do anterior propietario e a nova herdeira. "Ela falou coa presidenta da comunidade e díxolle que a ver se nos subía o aluguer. Pero ao día seguinte chamouna e díxolle que non nos quería subir o contrato nin renovar", explica Jennifer.

Pilar, a presidenta, certifica que ao principio a nova propietaria suxeríralle aumentar o prezo a 450 e logo a 650 e que a familia aceptara, pero poucos días despois chegoulles a notificación do xulgado para desahuciarlos. Tras ir a preito o seu avogado de oficia conseguiu atrasar a saída para principios de maio. "Na comunidade non tiñamos problema ningún, están totalmente integrados e ademais aquí coñecen a todo o mundo", sinala a presidenta.

A notificación desatou unha procura frenética por unha vivenda. Jennifer é colombiana e sostén á familia con ingresos de contratos temporais que vai encadeando e o Ingreso Mínimo Vital (IMV). Xunto co seu marido e os seus fillos son considerados familia vulnerable. A parella é consciente de que os prexuízos contra eles, "polos apelidos", failles aínda máis difícil que as inmobiliarias lles queiran alugar. "Pilar vén connosco a ver os pisos", sinala Jennifer, que engade que xa están a explorar opcións fose do municipio e noutras localidades da área metropolitana.

Non son só os prezos. "Estamos a ver pisos de 850 euros ao mes", di Jennifer. "Non nos importaría ter que deixar para comer se iso significa que temos un teito para os nenos", engade Gonzalo, pero o problema está tan sequera déixenlles ver o piso. "Primeiro pídenche que mandes os informes, o DNI, as nóminas... tes que mandar toda a túa vida e despois se pasas o filtro dan cita para ver o piso"

"Está a ser moi duro", afirma Gonzalo. "O día a día é moi difícil, tes insomnio, fatiga, e ademais aos nenos preocupados, facendo preguntas. Eles non se queren ir de aquí porque teñen amizades moi grandes", sinala o afectado, que agradece especialmente o apoio que os veciños lle están prestando na procura.

Asistencia do Concello

A familia apunta que acudiron aos servizos sociais municipais para abordar esta situación pero que non lles axudaron e que levan anos nas bolsas para conseguir vivenda protexida da Xunta. Na resolución que o departamento lles remitiu en febreiro sinalaban que, ao cobrar o IMV, exceden o límite de ingresos económicos para optar ás axudas municipais de emerxencia para o bono do aluguer. A familia explica que tamén han ir a unha reunión con Servizos Sociais na que se lles explicou como buscar unha vivenda a través de portais inmobiliarios.

A preguntas deste diario o Concello explicou que "se exploraron posibles pisos para apoiarlles en que se poidan acoller a un aluguer, non sendo posible ata agora que se materializou, nalgún caso cunha opción tamén fose do municipio para abaratar a renda, non convencéndolles por agora".

"Servizos Sociais fai todo canto está na súa man para o apoio a situacións de vulnerabilidade, nun tema tan sensible como a vivenda, que é unha cuestión esencial máxime no contexto actual en todo o país, non sendo competencia dos concellos pero que é a administración máis próxima e que ten a vocación de atender en todo o posible a quen máis o necesita", conclúe a administración local. Culleredo conta con só unha vivenda de tránsito para emerxencias de vivenda, que detallan, está agora mesmo en uso.

Gonzalo, en particular, sente ferido pola actuación do Concello. "Sinto coma se estivésenme dando unha patada nas costas", di. "Levo 15 anos neste Concello, ten que haber unha lei que me ampare", pide o veciño.

"Para axudar coa asistencia non queren, pero se nos ven, por exemplo, na rúa cos nenos, xa vén Protección do Menor e quítannolo", di Jennifer.

"Sentimos mal porque facemos as cousas ben. Dixéronme que se eu non chego a pagar o aluguer, que era mellor, porque entraba en axudas que agora mesmo non me están dando, que eu entraba nun piso de emerxencia total... Eu non quero facer as cousas mal, porque teño dous fillos menores e teño que dar un exemplo. Penso que pagar unha aluguer é fundamental e estou a dar boa imaxe aos meus fillos. Eu o que quero é unha vivenda digna para os meus fillos e para a miña muller", destaca Gonzalo.