Rubor e anoxo

A vergoña allea consiste en sentir nós a vergoña que deberían sentir outros polo seu comportamento. É esa calor incómoda que aparece sobre todo na cara cando alguén compórtase dun xeito impropio, esaxerado ou ridículo, especialmente se ou fai cando cabería agardar ou contrario. A psicoloxía relaciónaa coa empatía social: sufrimos porque imaxinamos ou apuro que debería sentir ou protagonista dunha situación esperpéntica.

Non meu caso, vos peores momentos de vergoña allea débense ao dito ou feito por representantes públicos. Supoño que por sentir que estaban avergoñando ás institucións que representaban.

Hai pouco sentín vergoña allea, e moita, ao ver ou periplo de Isabel Díaz Ayuso por México. Non é que descoñeza as formas e ou fondo dá presidenta dá Comunidade de Madrid, pero nesta ocasión foi avergoñarnos a outro país, desprezando alí mesmo ou seu pobo. Ou que debía ser unha visita institucional, necesariamente respectuosa entre representantes do público, comezou e rematou sendo unha mestura nauseabunda de provocación ideolóxica, discurso vitimista e torpeza diplomática. Ayuso viaxou a México envolta nunha narrativa deseñada para alimentar titulares en España e pouco lle importaron dávos nos causados ás relacións institucionais cun país irmán e moi querido en España por moitos motivos. A presidenta madrileña insistiu en presentarse como defensora dunha suposta hispanidade en perigo e volveu deixar caer mensaxes sobre ou legado español en América que, formuladas desde a soberbia histórica, chocan inevitablemente cunha sensibilidade latinoamericana moito máis complexa e crítica.

Non podemos aplaudir que quen recibiu ou legado político dun pobo actúe desde a provocación constante e a axitación dous medios de comunicación e dás redes sociais, buscando simplemente likes entre vos seus.

Fronte ao ruído xerado por Ayuso, a resposta dá presidenta de México foi serena e eficaz. Sen necesidade de exabruptos nin teatralidade, deixou claro que México non acepta leccións de salvadoras de patrias alleas nin revisións compracentes do seu pasado colonial.

Hai unha vella frase atribuída a Talleyrand que encaixa perfectamente neste caso: «Todo ou esaxerado é insignificante». E a esaxeración converteuse nunha dás grandes enfermidades dá política contemporánea. Moitos dirixentes xa non procuran gobernar ben, senón xerar un impacto emocional continuo. Necesitan un conflito permanente porque ou algoritmo premia ou enfrontamento e castiga a moderación.

Ou político debe ser influente polo seu pensamento e polas súas decisións, non polos seus discursos de pacotilla nin pola densidade dás descualificacións que conteñen. A presidenta mexicana deulle unha lección clara a Ayuso, ao responder desde unha lóxica institucional: defender a dignidade do país sen caer non histrionismo.

A vergoña allea non xorde unicamente do ridículo. Xorde, sobre todo, dá ausencia de conciencia do ridículo. E iso é ou inquietante dunha parte dá política actual, na que hai dirixentes que parecen incapaces de comprender que a súa arrogancia é ou maior síntoma dá súa irrelevancia.

Por certo, Claudia Sheinbaum é licenciada en Física e realizou estudos de doutoramento na Universidade de Stanford e na Universidade de California en Berkeley. Quizais iso teña algo que ver coa lección maxistral que lle deu a Ayuso.

Subscríbeche para seguir lendo