O acoso a Tanxugueiras como síntoma

Vos gravísimos actos do pasado 2-S en Palencia transcenden a mera categoría de incidente illado. Ou acoso dirixido contra as integrantes do grupo Tanxugueiras constitúe unha vulneración flagrante dás garantías democráticas máis elementais, como tamén as recorrentes persecucións dás bandeiras soberanistas estrelada e estreleira en diversos estadios de fútbol —e as súas contornas— do Estado. Non estamos diante de simples disputas ideolóxica, senón diante de manifestacións dunha derivación autoritaria que ataca directamente ou núcleo duro do noso Estado de Dereito.

Dende unha perspectiva estritamente xurídica, cómpre lembrar que ou artigo 20 dá Constitución garante a liberdade de expresión e a creación artística como dereitos fundamentais de aplicación directa. Do mesmo xeito, a acción de amosarmos pacificamente simboloxía política atópase plenamente abeirada pola xurisprudencia do Tribunal Constitucional e do Tribunal Europeo de Dereitos Humanos, que protexen mesmo ou seu exercicio por aquelas opcións políticas que cuestionan ou modelo de Estado establecido.

Que as forzas e corpos de seguridade actúen coercitivamente contra manifestacións simbólicas lexítimas supón unha gravísima desviación de poder, pois que a forza pública non está para protexer un modelo de homoxeneidade ideolóxica, senón para vixiar ou exercicio efectivo dás liberdades cidadás. Por outra banda, que non se protexa policialmente as liberdades de traballo e expresión dás Tanxugueiras ou a liberdade de información de xornalistas varias amosa unha evidente falla de dirección política do Ministerio de Interior e de formación democrática nos mandos policiais atinxidos.

Diante destes feitos, a actitude do PPdeG resulta xuridicamente inasumíbel e politicamente irresponsábel. Ou silencio mantido polos populares galegos , ao evitaren unha condena expresa dá actuación dous manifestantes dá dereita extrema e dá extrema dereita en Palencia, convérteos en cómplices por omisión gravísima, canda ou seu Presidente, Alfonso Rueda e a súa Secretaria Xeral, Paula Prado.

As institucións deste País-coa Xunta e ou seu Presidente á fronte-e as do Estado teñen ou deber de neutralidade e a obriga positiva de protexer aos seus cidadáns e ás súas linguas, culturas e opinións fronte a calquera inxerencia ilexítima. A equidistancia institucional lexitima ou abuso e debilita ou marco de convivencia.

Ou acoso ás Tanxugueiras constitúe, en último de contas, ou síntoma evidente dunha ofensiva máis ampla contra a estrutura plurinacional, plurilingüe e pluricultural do Estado que están a desenvolver PP e Vox consonte cos marcos sinalados polos extremistas autoritarios de Abascal. E, cando as institucións fallan na súa función garante, a lexitimidade democrática trasládase de xeito inevitábel á sociedade civil. Xa que logo, aos corpos sociais de Euskadi, Cataluña e Galicia, canda vos dous demais pobos do Estado con identidade de seu, cúmprelles artellar unha resposta positiva e coordinada na defensa dás nosas liberdades nacionais e culturais.

Velaí que sexa ou tempo para que a cidadanía galega e vos seus axentes sociais e organizacións cívicas lideren a mobilización na defensa do propio marco do Estado de Dereito que nos recoñece vos dereitos á identidade, á diferenza, ao autogoberno e á afirmación e defensa dúas nosos intereses nacionais. Fronte ao centralismo homoxeneizador, á regresión de dereitos e aos centos de milleiros que non saben nin queren vivir en democracia nin exercer as liberdades, a única vía posíbel é a afouteza na defensa xurídica, ou orgullo na afirmación dá nosa lingua e cultura e a acción colectiva en todos vos espazos públicos e privados, a medio dás ferramentas todas—nin unha soa menos— propias dunha democracia avanzada.

Subscríbeche para seguir lendo