Nenos a 47.000 euros a peza

Alarmadas pola baixa produción de bebés do seu país, as autoridades de Singapur ofrecen o equivalente a 47.000 euros por neno, pagaderos en cómodos prazos ata que cumpran os 17 anos. Para que logo falen aquí das paguitas.

Parece lóxica tal inquietude, se se ten en conta que a taxa de fecundidade baixou nesa cidade-Estado de Asia a só 0,87 ou, o que é o mesmo, un 87% de neno por señora. En España, que tampouco se aplica moito a estas faenas, a cifra é de 1,11.

Queda claro que ter fillos é cousa de pobres. Singapur é un pequena pero opulenta república, o que seica explique este baixo rendemento natalicio. Os seus 120.000 euros de renda per cápita —ou 140.000, segundo sexa a fonte— convértena na segunda nación máis rica do mundo. E a máis riqueza, menos fillos, como ben sabemos por aquí.

Cando España andaba mal de diñeiro, non era infrecuente que as mulleres alumasen vástagos sen medida. Ben é verdade que os métodos anticonceptivos non abundaban e, ademais, estaban mal vistos polo nacionalcatolicismo de entón.

Á parte de prohibir as gomas preservativas, o franquismo afanouse en pór a parir ás españolas mediante os premios nacionais de natalidade. A finais dos anos sesenta, por citar un exemplo, a parella gañadora había producido dezanove nenos para o Estado.

Entregábanse eses galardóns na festividade de San José, o que non deixa de ser unha elección curiosa. Non só porque son as nais as que dan a luz, senón pola circunstancia de que o bo de José era todo un santo. Proba diso é que lle cedeu á divindade unha tarefa en xeral indelegable para limitarse a ser pai adoptivo.

Algún éxito tivo aquela campaña, favorecida pola ocasión. O baby boom foi un fenómeno máis ou menos mundial que chegou tardíamente a España, entre os anos 1957 e 1977. Dúas décadas prodixiosas nas que naceron catorce millóns de rapaces.

No resto de Europa e en Estados Unidos, a explosión de natalidade arrincara dez anos antes. Épocas aparte, a causa foi a prosperidade que trouxo consigo o fin da Segunda Guerra Mundial, nun caso, e o da longa posguerra civil española, no outro. Unha vez consolidada a riqueza, o gasto en berces volveu declinar en todos os países desenvolvidos.

Agora estase rexistrando un pequeno repunte de nacementos en España, que os demógrafos atribúen aos millóns de inmigrantes chegados nos últimos anos.

Aínda así, o caso extremo de Singapur podería inspirar ao Goberno de aquí para tomar medidas similares se quere conservar o macizo da raza. A única pega reside en que isto non é a Jauja asiática e quizá custase reunir 47.000 euros de premio por neno cando a renda por cabeza española é moito máis módica. E encima, os rapaces non votan.

Subscríbeche para seguir lendo