A boa xente de Rodeiro, vila morena

Anos atrás dicíase que ían vir os vermellos para quedar coas nosas vaquiñas. Agora son os inmigrantes quen nos vai a roubar os empregos. Sempre hai alguén que está a piques de quitarnos algo, o que, aínda que se mira, ha de ser motivo de satisfacción. Se tantas cousas quérennos arrebatar, é que imos sobrados de todo.

Por fortuna aínda queda xente como a de Rodeiro, que ademais de carecer de prexuízos contra os que chegan de fóra, acaba de demostrar un confortador grao de bondade. Os cambotes —que tal é o gentilicio dos de Rodeiro— reuniron en apenas vinte e catro horas a suma necesaria para repatriar o cadáver dun dos seus conveciños á súa terra orixinaria de Senegal. Xa lle acompañaban no infortunio dos seus últimos días, proporcionándolle comida, medicamentos e afecto.

O senegalés, e galego, e cidadán do mundo Samba Coumba gañouse o agarimo de todos nesa vila da Galicia que adxectivan ás veces de profunda; non se sabe moi ben por que.

Profunda foi, en todo caso, a solidariedade dos pouco máis de 2.000 veciños de Rodeiro que se apresuraron a xuntar oito mil euros en só un día de colecta. Aínda sobrou do gasto algún diñeiro para enviar aos familiares de Samba.

As boas noticias non son noticia, o que seica explique a escasa difusión que tivo esta. Será que abundan na actual España do cabreo os políticos con moitos fans que non pairan de distinguir á «xente de ben» da que, na súa opinión, non o é polo mero feito de non nacer aquí. Quizá pretendan dicir simplemente «xente ben» e coóuselles unha preposición polo medio.

O caso de Rodeiro, coa súa tenrura de conto de Dickens, veu a contradicir aos encabuxados. Xente boa era o inmigrante que se gañou o aprecio dos seus veciños ata ser un cambote máis. Bos e xenerosos son tamén, como se viu, os galegos autóctonos de Rodeiro que non entenden de cores de pel nin de costumes distintos, senón de mera humanidade.

Algo influiría nesa sensibilidade o feito de que os galegos emigrasen en masa durante século e medio ás Américas, a Europa e a calquera lugar do planeta onde houbese traballo ou posibilidades de montar un negocio. Foi unha experiencia a miúdo dura na que coñeceron as desdicidas de ser un migrante, como os que agora chegan a España buscando unha vida mellor.

A forza de trotar países e continentes, os galegos fixéronse xente de mundo, pouco dada a menosprezar aos estranxeiros que eles foron no seu día.

Baste para confirmalo a lección de universalidade que acaban de dar os veciños da inesperadamente cosmopolita vila de Rodeiro. Unha Grándola galega, como a de José Afonso, onde hai en cada esquina un amigo e en cada rostro, solidariedade.

Digan o que digan os cenizos, hai moitas Grándolas no mundo.

Subscríbeche para seguir lendo