Vito Quiles: a nada e unhas risas

O que sobresae de Vito Quiles é a nada e unhas risas. Véselle reiteradamente na parte de diante das diatribas parlamentarias, facendo de malo da película. Sempre leva un aparello, un teléfono de última xeración, co cal ameaza a quen fala. Non se sabe despois a que xornais vai entregar os seus francachelas, pero aí está, coma se fose un asociado ao hemiciclo. É un home sen atributos, é el e só el quen vai polo mundo anunciando que vai, ata que dá o golpe, e os xornais anúnciano. Coma se fose un personaxe. E non é nada, é tan só un que ameaza.

Non di gran cousa: tan só ameaza, ríndose. Pregúntome, sempre que o vexo nese lugar que se supón tan serio, como é posible que se lle deixe entrar alí onde deben estar ou ben os xornalistas de verdade ou os invitados especiais de calquera clase.

Como xornalista non funge, a verdade, porque non é adecuado, polo que fai, polo que non di, polo que chora ou se burla. Nada do que resulta importante para este oficio que non exerce senón que rouba: é mentira, é un home mentira, e iso fai dano. Déixanlle que faga dano.

O Partido Popular deixouno entrar nas eleccións aragonesas, e fixo mal, ou polo menos desfixo algo que se lle supuña a ese partido: a necesaria seriedade dos seus voceiros, que polo menos sentan no hemiciclo, din cousas que ninguén lles pode reprochar porque están avalados polo inmune, din cousas que non valen

a pena, ou que quizá teñen as súas razóns… Pero Quiles? Quen é Quiles, para formar parte dese mundo dos que aspiran, e é lexítimo, a presidir o futuro de España?

A min dáme rabia que a palabra España, igual que a palabra democracia, asóciese con este personaxe que vai pola vida esnaquizando a realidade do que ocorre para que a xente crea que o que ocorre é isto que el fai.

O último que fixo, cos parabéns desavisados do PP, é tratar de humillar á muller do presidente do Goberno. Fíxoo, ademais, con aleivosía, fóra de todo aviso, envorcando en forma de preguntas insultos ou parainsultos cos que quixo rirse desa señora, esposa do presidente, e da realidade á que en todo caso obriga o sentido común: vostede pregunta se ten algo que preguntar, se é que se declara xornalista; non empuxar, preguntar. Pero se vostede é un perdulario que o que quere facer é ruído, faga o favor de irse por outro camiño.

Os seres humanos, os coñecidos e os descoñecidos, teñen que ser respectados sempre. Sen excepcións, porque nin os xuíces poden obliterar o respecto a quen xulga, teñan razón ou non a teñan. Desde hai anos, Vito Quiles está a ser ruin, desastrado, está a obrigar a persoas notables a esconderse del por se aparece, así que o único que consegue é amedrentar a quen xulga de xeito horrísona co obxecto de buscar unha culpa que só tería que verificar a xustiza.

E a xustiza non a verifican os falsos xornalistas, e tampouco os xornalistas verdadeiros, nin os que andan por aí coma se fosen enviados dun deus malo para resolver o que non pasou pola verificación dos xuíces ou do sentido común. Os culpables do que fai este perseguidor de golpe duro son os que rin a graza que non ten. El leva polo mundo traxes de mozo que quere alcanzar, coa súa capacidade innoble de asociado á maldade, a fama propia e o descrédito doutros.

Rir o que fai está en contra do factor humano. Se non se vai deste hemiciclo da vida, por chamalo así, este home que non forma parte do que require a obrigación de respectar, é mellor que se fagan ao carón os que agora rin as grazas para que, ao fin, límpese a auga/a auga que este home deixa atrás.

Subscríbeche para seguir lendo